ฟื้นจากความตายใต้เงาจันทร์

"ดื่มเสียเถิดซูเหม่ยหลิน... สิ้นลมหายใจในคืนนี้ เจ้าจะได้พ้นจากความทรมานที่ต้องแบกรับชื่อเสียงอันฉาวโฉ่นี้ไปเสียที" กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งผสมปนเปกับกลิ่นฉุนกึ้กของสมุนไพรรากสิบพิษที่ตลบอบอวลอยู่ภายในห้องนอนไม้แกะสลักลวดลายวิจิตรบรรจง เสียงกระซิบแผ่วเบาที่เต็มไปด้วยความเวทนาจอมปลอมนั่นแทรกผ่านโสตประสาทของ 'ซูเหม่ยหลิน' เข้ามาดั่งคมมีดที่กรีดลงบนเส้นประสาท เปลือกตาที่หนักอึ้งดุจถูกถมด้วยหินผารู้สึกถึงหยดของเหลวขมปร่าที่ไหลผ่านลำคอ ความรู้สึกปวดร้าวแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กายราวกับถูกเข็มเงินนับพันเล่มทิ่มแทงเข้าสู่กระแสเลือด แต่นั่นไม่ใช่ความตาย... มันคือการตื่นรู้ของวิญญาณศัลยแพทย์สาวมือหนึ่งแห่งศตวรรษที่ 21 ที่คุ้นเคยกับการยื้อชีวิตผู้คนจากประตูนรกมานับครั้งไม่ถ้วน *พิษงูเห่าเกล็ดดำ... ผสมกับรากเง็กเซียน* จิตสำนึกของนางวิเคราะห์ส่วนประกอบของยาพิษในขณะที่สติสัมปชัญญะยังเลือนราง นางไม่ใช่สตรีอ่อนแอในยุคสมัยที่ถูกกดขี่อีกต่อไป แต่นางคือ 'ซูเหม่ยหลิน' ผู้ที่เพิ่งข้ามห้วงเวลามาสู่ร่างของสตรีที่เพิ่งถูกวางยาพิษจนสิ้นลมไปเมื่อครู่ นางรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย บีบคอตัวเองเบาๆ เพื่อกระตุ้นระบบประสาท บังคับให้หัวใจที่หยุดเต้นไปชั่วขณะกลับมาทำงานอีกครั้ง การต่อสู้กับความตายในนาทีวิกฤตนี้คือสิ่งที่นางถนัดที่สุด "อึก..." ร่างบางกระตุกเกร็ง ดวงตาที่เคยไร้แววเบิกโพลงขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของเรือนพัก แสงจันทร์เสี้ยวที่สาดส่องผ่านรอยแยกของหน้าต่างไม้ฉลุ เผยให้เห็นใบหน้าที่ซีดเผือดราวกับกระดาษสา แต่แววตาที่ซ่อนอยู่ภายใต้ขนตางอนงามนั้นกลับคมกริบดุจปลายกระบี่ที่เพิ่งชักออกจากฝัก ข้างเตียงไม้จันทน์หอม สตรีในชุดผ้าไหมสีหม่นผู้หนึ่งกำลังถอยกรูดด้วยความตื่นตระหนก ถ้วยกระเบื้องเคลือบในมือร่วงหล่นลงพื้นจนแตกกระจาย เสียงเพล้งดังกังวานไปทั่วห้องที่เงียบสงัด "เจ้า... เจ้ายังไม่ตาย?" เสียงนั้นสั่นพร่าปนความหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด ซูเหม่ยหลินยันกายขึ้นนั่งอย่างเชื่องช้า ความเจ็บปวดจากพิษที่ตกค้างยังคงกัดกินเนื้อเยื่อในร่างกาย แต่นางกดจุดชีพจรบนข้อมือตนเองอย่างแม่นยำเพื่อชะลอการไหลเวียนของพิษเข้าสู่หัวใจ นางเหลือบสายตามองสตรีเบื้องหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย เย็นชา จนอีกฝ่ายต้องหลบสายตาหนี "ข้ายังไม่ตาย... และเจ้าก็ยังไม่มีโอกาสได้รับรางวัลจากความตายของข้า" เสียงของนางแหบแห้ง แต่ทว่าหนักแน่นและเปี่ยมไปด้วยอำนาจลึกลับที่คนตรงหน้าไม่เคยสัมผัสมาก่อน นี่ไม่ใช่ 'ซูเหม่ยหลิน' คนเดิมที่ขี้ขลาดและอ่อนแอ แต่นางคือผู้มาเยือนจากอีกฟากฝั่งของกาลเวลา ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นของรองเท้าบูทหนังทหารก็ดังสะท้อนเข้ามาจากโถงทางเดินภายนอก เป็นจังหวะที่เด็ดขาดและดุดันจนพื้นไม้เรือนหลังเก่าสั่นสะเทือน ความกดดันมหาศาลแผ่ซ่านเข้ามาในอากาศจนบรรยากาศในห้องดูเบาบางลงอย่างน่าประหลาด เสียงนั้นหยุดลงหน้าบานประตูไม้ บานประตูใหญ่ถูกผลักเปิดออกด้วยฝ่ามือหนาที่เปื้อนคราบกรังของสมรภูมิ ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะสีนิลวาววับยืนตระหง่านอยู่หน้าประตู แสงจันทร์จากด้านหลังทำให้เงาของเขาทอดยาวพาดผ่านร่างของซูเหม่ยหลิน ดวงตาคู่นั้นคมดุจเหยี่ยวล่าเหยื่อ ลึกซึ้งดั่งมหาสมุทรที่กักเก็บความลับของแผ่นดินไว้ภายใต้ความเย็นชา 'หลินเฟยเทียน' แม่ทัพผู้กุมอำนาจกองทัพทมิฬผู้เลื่องชื่อในความเหี้ยมโหด เขากวาดสายตามองเศษถ้วยยาบนพื้น ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ดวงตาของนาง "เจ้ากล้าดียังไงถึงทำตัวอ่อนแอให้ศัตรูเข้าถึงตัวถึงเพียงนี้ ซูเหม่ยหลิน" น้ำเสียงของเขาแหบต่ำ ทรงอำนาจ แต่แฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนอยู่ลึกสุดหัวใจ ซูเหม่ยหลินไม่หลบสายตา นางแสยะยิ้มที่มุมปากอย่างท้าทาย แม้พิษในกายจะทำให้นางแทบหมดแรง แต่นางรู้ดีว่าความอยู่รอดในยุคที่เต็มไปด้วยการแย่งชิงนี้ นางต้องไม่เป็นเบี้ยล่างให้ใครแม้แต่บุรุษผู้ที่น่าเกรงขามที่สุดในแผ่นดินผู้นี้ "ท่านแม่ทัพ หากท่านมาเร็วกว่านี้สักนิด ท่านอาจจะได้เห็น 'หลักฐาน' ที่ชัดเจนกว่าเศษกระเบื้องพวกนี้" ทว่าในจังหวะที่นางกำลังจะขยับกายลงจากเตียง มือหนาของหลินเฟยเทียนกลับพุ่งเข้ามารวบข้อมือนางไว้แน่น ความร้อนจากฝ่ามือของเขาแทรกซึมผ่านผิวหนังเข้าสู่กระแสเลือดของนาง พร้อมกับเสียงกระซิบที่ชวนให้ขนลุกเกรียว "อย่าได้ริอ่านเล่นแง่กับข้า... เพราะตอนนี้ สิ่งที่เจ้าถืออยู่ในมือขวา นั่นมันไม่ใช่ยาแก้พิษทั่วไป แต่มันคือตราประทับลับที่เจ้าขโมยมาจากห้องทรงพระอักษรขององค์รัชทายาท" ซูเหม่ยหลินชะงักงัน นางก้มมองมือขวาที่กำสิ่งของบางอย่างไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของการถูกวางยาพิษ แต่นางกำลังก้าวเข้าสู่หมากเกมการเมืองที่เดิมพันด้วยชีวิต และดูเหมือนว่าบุรุษที่ยืนอยู่ตรงหน้า... จะเป็นตัวแปรสำคัญที่นางไม่อาจคาดเดาได้เลยว่าเขาเป็นมิตรหรือศัตรู ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในโลกแห่งการพลิกผันนี้ แล้วพบกันในตอนต่อไปนะครับ - เฉินเว่ยสายลุย