จุดนัดพบในนรก

กลิ่นคาวเลือดและสารเคมีระเหยปะปนกันจนฉุนกึก แสงไฟสีแดงฉานจากระบบเตือนภัยฉุกเฉินกะพริบวับวาบสาดส่องกระทบใบหน้าคมคายที่กำลังบิดเบี้ยวด้วยความหงุดหงิด ซิลเวอร์สบถเบาๆ ในลำคอ ขณะที่มือเรียวสมานพลังธาตุไฟลุกโชนขึ้นบนฝ่ามือเพื่อขับไล่ความมืดมิดในห้องแล็บวิจัยใต้ดินชั้นที่เจ็ดของสมาคมนักล่า เบื้องหน้าของเขาคือซากอสูรกลายพันธุ์ระดับสูงที่เพิ่งถูกระเบิดเป็นจุล แต่ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ซากศพตรงหน้า... มันอยู่ที่เอกสารคำสั่งภารกิจสีแดงฉานที่ปักอยู่บนผนังด้วยมีดสั้นเคลือบอาคม "หน่วยสืบสวนพิเศษภาคสนาม ซิลเวอร์ และ คาเอล... มุ่งหน้าสู่ดันเจี้ยนเขตแดนวิปลาสภายในหนาทีก่อนระบบทำลายตัวเองจะทำงาน" ซิลเวอร์อ่านทวนข้อความนั้นด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน ดวงตาสีเพลิงหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าก้าวเข้ามาจากความมืด "อ่านออกเสียงดังขนาดนั้น กลัวว่าพวกอสูรข้างนอกจะไม่ได้ยินรึไงครับ คุณนักล่าสมองเพลิง" น้ำเสียงเรียบเฉย เย็นเยียบจนน่าหมั่นไส้ดังขึ้นจากมุมห้อง ร่างโปร่งในชุดคลุมนักเวทสีขาวสะอาดปรากฏตัวขึ้นภายใต้แสงไฟสีแดง คาเอลปัดฝุ่นตามไหล่เบาๆ สีหน้าของพ่อมดหนุ่มยังคงเรียบสนิทราวกับไม่ได้ยืนอยู่ท่ามกลางซากศพและกลิ่นเลือด ซิลเวอร์หันขวับ ดวงตาสีเพลิงจ้องมองอีกฝ่ายอย่างเอาเรื่อง มุมปากยกยิ้มกวนประสาท "ถ้าหูหนวกนัก จะให้ฉันช่วยเผาหูให้ฟังใกล้ๆ ไหมล่ะครับ คุณพ่อมดเลือดเย็น... ว่าแต่ ทำไมคำสั่งบ้าบอถึงระบุให้เราต้องลงไปในดันเจี้ยนระดับ S พร้อมกันวะเนี่ย แค่ลำพังนายใช้เวทมิติห่วยๆ นั่นคนเดียวก็หายหัวไปไหนก็ได้แล้วนี่" คาเอลปรายตามองอีกฝ่ายด้วยหางตา เดินเข้ามาใกล้จนกลิ่นอายเวทมนตร์ธาตุน้ำแข็งปะทะเข้ากับไอความร้อนจากตัวของซิลเวอร์ ก่อให้เกิดกลุ่มควันจางๆ ระหว่างเขาทั้งคู่ "อย่าสำคัญตัวผิดไปเลยซิลเวอร์ สมาคมไม่ได้ส่งฉันมาเป็นคู่หูคุณ แต่ส่งมาคุมความประพฤติไม่ให้คุณใช้อารมณ์เผาทำลายหลักฐานในดันเจี้ยนจนหมดต่างหาก... และที่สำคัญ รหัสผ่านเปิดประตูมิติขั้นสุดท้าย มีเพียงสิทธิ์ของผมคนเดียวเท่านั้นที่คุณเข้าถึงไม่ได้" ซิลเวอร์แค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว จนคาเอลต้องผถอยหลังไปนิดโดยไม่รู้ตัว ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง ไอร้อนจากตัวซิลเวอร์ทำเอาผิวแก้มของพ่อมดหนุ่มรู้สึกผ่าวขึ้นมาอย่างประหลาด แม้เจ้าตัวจะพยายามตีสีหน้านิ่งสนิทแค่ไหนก็ตาม "ปากดีแบบนี้ ระวังตอนอยู่ในดันเจี้ยนใต้พิภพ... นายจะได้ร้องขอความช่วยเหลือจากไฟอุ่นๆ ของฉันจนไม่อยากกลับขึ้นมานะ คาเอล" ซิลเวอร์กระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มต่ำเจือแววเย้ายวนแต่แฝงอันตราย คาเอลรู้สึกได้ถึงหัวใจที่เต้นผิดจังหวะในอก พ่อมดหนุ่มรีบเบือนหน้าหนี ซ่อนประกายความหวั่นไหวไว้ใต้แพขนตาสั่นระริก ก่อนที่คาเอลจะทันได้ตอบโต้อะไร พื้นห้องแล็บทั้งหมดก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เสียงคำรามต่ำลึกดังสนั่นมาจากเบื้องล่าง ราวกับมีบางสิ่งที่ใหญ่โตมโหฬารกำลังตื่นขึ้นจากการหลับใหล ทันใดนั้น หน้าจอโฮโลแกรมฉุกเฉินสีแดงสดก็เด้งขึ้นตรงหน้าพวกเขาทั้งสอง พร้อมกับเสียงประกาศระบบออโตเมติกที่ดังลั่นห้อง: *[คำเตือน: ตรวจพบสิ่งมีชีวิตรหัส '00-Zero' หลุดออกจากห้องกัก ภายในดันเจี้ยนระดับวิกฤต... และประตูทางออกเดียว ถูกปิดตายจากระบบภายนอกแล้ว]* คาเอลเบิกตากว้างเล็กน้อยเมื่อกวาดสายตาดูข้อมูลใหม่บนหน้าจอ ก่อนที่เขาจะหันมาสบตากับซิลเวอร์ที่กำลังยิ้มมุมปากด้วยความตื่นเต้นระคนอันตราย "ดูท่าทาง... เราคงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องกระโดดลงไปตายนรกขุมแรกด้วยกันแล้วล่ะนะ คุณคู่หู" ซิลเวอร์เอ่ยพลางเอื้อมมือไปคว้าข้อมือเรียวของคาเอลไว้แน่น ดึงร่างบางให้เข้ามาประชิดตัวเพื่อเตรียมรับมือกับแรงระเบิดจากพื้นเบื้องล่างที่กำลังพังทลายลงมา ร่องรอยความตกใจฉายชัดในดวงตาสีฟ้าใสของคาเอล ทว่าก่อนที่เขาจะทันได้สะบัดมือออก ประตูเหล็กหนาหนักด้านหลังห้องแล็บก็ถูกกระชากกระเด็นด้วยกรงเล็บมหึมา ร่างของอสูรเงาทมิฬสูงตระหง่านปรากฏขึ้นพร้อมกับเสียงคำรามก้องที่ฉีกกระชากสติของทุกสิ่งให้ขาดวิ่น! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกด้วยกันนะครับ