เสียงกระซิบจากศพปริศนา

"กลิ่นฟอร์มาลีนเจือจางในห้องเก็บศพใต้ดิน... ไม่เคยโกหกใครสักคน" ปลายนิ้วเรียวยาวของลภนแตะลงบนแฟ้มบันทึกคดีอาญาเก่าคร่ำคร่า สัมผัสกระดาษสากระด้างส่งผ่านความเย็นเยียบเข้าสู่ปลายนصประสาท ภายในห้องทำงานขนาดเล็กอบอวลด้วยกลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มที่เขาชงทิ้งไว้จนเย็นชืด ดวงตาคมกริบใต้กรอบแว่นสายตาไล่อ่านตัวอักษรรายงานการชันสูตรพลิกศพครั้งแล้วครั้งเล่า สมองส่วนหน้าของเขาทำงานด้วยความเร็วสูงราวกับหน่วยประวณผลควอนตัม สำหรับนักศึกษาปริญญาโทด้านจิตวิทยาอาชญากรรมปีสุดท้ายอย่างเขา โลกใบนี้ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยความบังเอิญ ทุกรอยขีดข่วนบนร่างเหยื่อ ทุกมุมองศาของคราบเลือด และทุกคำให้การที่ดูน่าสงสัย ล้วนเป็นจิ๊กซอว์ชิ้นเล็กที่ประกอบกันเป็น 'จิตวิทยาของฆาตกร' *ติ๊ง!* เสียงสัญญาณโทนต่ำดังก้องขึ้นในโสตประสาทของลภนโดยไม่มีที่มาที่ไป มันไม่ใช่เสียงจากโทรศัพท์มือถือสมาร์ตโฟนราคาแพงบนโต๊ะ และไม่ใช่เสียงจากนาฬิกาข้อมือ [ระบบวิเคราะห์อาชญากรรมขั้นสูง (Advanced Criminal Profiling System) ทำการเชื่อมต่อสำเร็จ] [โฮสต์: ลภน] [สถานะปัจจุบัน: นักวิเคราะห์จิตวิทยาอาชญากรรมฝึกหัด] [ภารกิจแรกถูกปลดล็อก: ถอดรหัสเงาแห่งความตายในรั้วมหาวิทยาลัย] [ระดับความยาก: A] ลภนขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาไม่ได้สะดุ้งตกใจกับหน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าเรืองแสงที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศเบื้องหน้า เพราะตลอดสองปีที่ผ่านมา สมองของเขาถูกฝึกฝนให้ยอมรับความจริงที่อยู่นอกเหนือกรอบตรรกะทั่วไป ทว่าการที่ 'ระบบ' นี้ตื่นขึ้นมาในจังหวะเวลากระชั้นชิดกับคดีที่กำลังจะเกิดขึ้น... ช่างน่าสนใจเสียจนมุมปากหยักลึกของเขายกย่องขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา—รอยยิ้มที่บรรดาฆาตกรต่อเนื่องในแฟ้มคดีลับมักหวาดกลัวที่สุด "มาทันเวลาพอดีสินะครับ..." ลภนพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงนุ่มทุบ สุภาพเรียบร้อย ทว่าแฝงประกายความตื่นเต้นเร้าใจอยู่ลึกๆ ยังไม่ทันที่เขาจะได้สำรวจฟังก์ชันใหม่ของระบบ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งตามด้วยแรงผลักบานไม้อย่างถือวิสาสะ ปัง! ร่างเพรียวระหงในชุดสูทสีเข้มเข้ารูปก้าวเข้ามาด้วยฝาดก้าวหนักแน่นและเด็ดเดี่ยว ร.ต.อ.หญิง ภคมน สารวัตรสาวมือปราบแห่งกองปราบปรามอาชญากรรมพิเศษ ใบหน้าคมคายฉายแววเคร่งเครียดจนคิ้วขมวดเข้าหากัน เส้นผมสีดำสนิทถูกรวบเก็บเป็นหางม้าเรียบร้อยส่งเสริมให้เธอดูลุยและพร้อมปะทะกับทุกสถานการณ์ "นายยังนั่งจิบกาแฟสบายใจอยู่อีกเหรอ ลภน!" ภคมนเดินตรงเข้ามาตบฝ่ามือลงบนโต๊ะทำงานของเขาเสียงดังลั่น เอกสารกระดาษปลิวว่อนเล็กน้อยจากแรงกระแทก "เกิดเรื่องใหญ่ที่คณะนิติศาสตร์ ตึกวิจัยเก่าหลังมอ... มีคนพบศพนักศึกษาหญิงปีสอง สภาพศพถูกจัดท่าทางอย่างประณีตราวกับงานศิลปะบิดเบี้ยว ท้องถิ่นเอาไม่อยู่แล้ว และผู้บัญชาการสั่งให้ฉันดึงนายมาช่วยร่วมทีมสืบสวนภาคสนามทันที" ลภนค่อยๆ วางแฟ้มในมือลงอย่างใจเย็น เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปรับปกเสื้อเชิ้ตสีขาวให้เรียบร้อยก่อนจะส่งยิ้มสุภาพให้ตำรวจสาวรุ่นพี่ที่กำลังหัวเสีย "สวัสดีตอนสายครับผู้กอง ภคมน... ดูท่าทางวันนี้คุณคงไม่ได้นอนมาทั้งคืนสินะครับถึงได้หงุดหงิดขนาดนี้ กาแฟดำร้อนๆ สักแก้วไหมครับ ช่วยลดฮอร์โมนความเครียดได้นะ" "เลิกกวนประสาทฉันสักที ลภน!" ภคมนถอนหายใจยาวด้วยความเหนื่อยหน่าย เธอชินชาความใจเย็นระดับน้ำแข็งของหมอนี่เสียแล้ว แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าทุกครั้งที่เกิดคดีทางจิตวิทยาซับซ้อน มีเพียงสมองของไอ้เด็กหนุ่มท่าทางสุภาพคนนี้เท่านั้นที่พึ่งพาได้ "ถ้าไม่อยากโดนฉันเตะก้านคอแทนข้อหาขัดคำสั่งผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ รีบหยิบอุปกรณ์แล้วตามฉันมา รถหน่วยสืบสวนจอดรออยู่ข้างล่างแล้ว" "รับทราบครับผู้กอง พาทางเลยครับ" ระหว่างก้าวเดินไปที่ลานจอดรถ บรรยากาศรอบตัวมหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งนี้ดูสงบเรียบร้อยตามปกติ นักศึกษากลุ่มใหญ่กำลังเดินหัวเราะต่อกระซิบกันภายใต้ร่มเงาไม้ใหญ่ ทว่าสำหรับลภนแล้ว โลกใบนี้กลับซ่อนรอยปริร้าวอันมืดมนเอาไว้เบื้องหลัง ความเงียบงันของลมหนาวที่พัดโชยมาไม่ได้ให้ความรู้สึกสดชื่น แต่มันพัดพา "กลิ่นอาย" ของผู้ล่าที่แฝงตัวอยู่ท่ามกลางฝูงชน [แจ้งเตือนจากระบบ: ตรวจพบร่องรอยจิตวิทยาอาชญากรระดับสูงในพื้นที่เป้าหมาย] [อัตราการซิงโครไนซ์พลังวิเคราะห์: 15%] [คำแนะนำจากระบบ: ฆาตกรไม่ได้อยู่ไกล... มันอาจจะกำลังยืนมองพวกคุณจากมุมตึกฝั่งตรงข้าม] รถยนต์กระบะตำรวจนอกเครื่องแบบพุ่งทะยานเข้าสู่เขตก่อสร้างและตึกวิจัยเก่าท้ายมหาวิทยาลัย ซึ่งถูกกั้นด้วยเทปเตือนภัยสีเหลืองสลับดำ พื้นที่รอบด้านรกร้างและเต็มไปด้วยเถาวัลย์ปกคลุม ทันทีที่ลภนก้าวลงจากรถ กลิ่นคาวเลือดจางๆ ก็ลอยมาแตะจมูกผสมผสานกับกลิ่นอับชื้นของอาคารเก่า นายตำรวจชั้นประทวนหลายนายกำลังยืนกันผู้สื่อข่าวและกลุ่มนักไทยมุงออกไป ภคมนเดินนำหน้าฝ่าแนวเทปเข้าไปข้างในตึก โดยมีลภนเดินตามติดด้วยฝาดก้าวสม่ำเสมอ สายตาของเขาไม่ได้มองความโกลาหลรอบข้าง แต่กวาดมองโครงสร้างอาคาร รอยเท้าบนพื้นดิน และทิศทางลมอย่างละเอียดรอบคอบ ภายในห้องโถงชั้นล่างของตึกวิจัยเก่า ซึ่งเดิมทีควรเป็นห้องเก็บอุปกรณ์ทดลอง กลับถูกดัดแปลงให้กลายเป็น "ฉากอาชญากรรม" อันน่าสะพรึงกลัว ร่างไร้วิญญาณของหญิงสาวในชุดนักศึกษาปีสองนอนแผ่หลาอยู่กลางห้อง รอบตัวเธอถูกล้อมรอบด้วยเทียนไขสีขาวเล่มใหญ่เจ็ดเล่มที่มอดดับลงแล้ว เส้นผมยาวสยายถูกจัดเรียงแผ่กว้างบนพื้นคอนกรีตเย็นเยียบเป็นรูปปีกนก ดอกไม้สีดำสนิทถูกวางเรียงรายไว้บนหน้าอกอย่างเป็นระเบียบ ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของลภนมากที่สุด คือรอยแผลกรีดลึกที่ลำคอและสีหน้าของเหยื่อ—ใบหน้าที่มีรอยยิ้มถูกกรีดแต่งขึ้นด้วยความบรรจง ภคมนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แม้เธอผ่านคดีมาโชกโชน แต่ภาพตรงหน้ามีความผิดปกติบางอย่างที่ชวนให้ขนลุกซู่ "นี่มันไม่ใช่การฆาตกรรมชิงทรัพย์หรือฆ่าข่มขืนทั่วไป... มันคือพิธีกรรม ฆาตกรตั้งใจจัดฉากสื่อสารอะไรบางอย่างกับพวกเรา" ลภนไม่ได้ตอบอะไรในทันที เขาก้าวเท้าเข้าไปใกล้ศพอย่างระมัดระวัง สวมถุงมือยางสีขาวแล้วคุกเข่าลงข้างหนึ่งเพื่อพิจารณารายละเอียดอย่างใกล้ชิด ดวงตาคมกริบกวาดมองตั้งแต่ปลายนิ้วเท้าจรดเส้นผม *ติ๊ง!* [ระบบตรวจพบเบาะแสลับ: รอยนิ้วมือแฝงที่ก้านเทียนเล่มที่สาม] [วิเคราะห์โปรไฟล์ฆาตกรเบื้องต้น: เพศชาย อายุระหว่าง 25-30 ปี มีภาวะความผิดปกติทางบุคลิกภาพแบบหลงตัวเอง (Narcissistic Personality Disorder) และมีความหลงใหลในความสมบูรณ์แบบระดับพยาธิสภาพ (Pathological Perfectionism)] [ปลดล็อกเงื่อนไขพิเศษ: ผู้ช่วยคู่หู (ภคมน) มีความเชื่อใจในตัวโฮสต์เพิ่มขึ้น 5%] ลภนแย้มยิ้มออกมาเล็กน้อย ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันและน่ากลัวจนตำรวจคนอื่นไม่กล้าหายใจแรง เขาก้มลงกระซิบเบาๆ กับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคนกับระบบ "เจอตัวแล้วนะครับ... ศิลปินผู้หลงตัวเอง" ทว่าในวินาทีที่ลภนกำลังจะใช้แหนบหยิบเส้นใยปริศนาที่ติดอยู่กับชายเสื้อของเหยื่อ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางบันไดหนีไฟมืดทึบด้านหลังห้องทดลอง *กริ๊ก...* เสียงขึ้นลำกล้องปืนพกดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบงัน! ภคมนชักปืนพกประจำกายออกจากซองข้างเอวในเสี้ยววินาที ร่างเพรียวหมุนตัวกลับไปตั้งท่าเตรียมยิงพร้อมตะโกนเสียงกร้าว "ใครวะ! หยุดอยู่ตรงนั้น ไม่งั้นฉันยิง!" ลภนค่อยๆ หันกลับไปมองช้าๆ แววตาคู่คมไร้ความหวาดกลัว มีเพียงประกายความสนใจระคนความตื่นเต้นที่ฉายชัดขึ้น เงาดำทึบจากปลายบันไดค่อยๆ ก้าวออกมาสู่แสงไฟสลัว เผยให้เห็นรอยยิ้มเยียบเย็นที่มุมปากของชายแปลกหน้าผู้สวมเสื้อแจ็คเก็ตฮู้ดสีดำสนิท—ชายผู้ถือวิทยุสื่อสารตำรวจรุ่นเก่าไว้ในมือ และกำลังส่งเสียงหัวเราะต่ำๆ ในลำคอออกมาอย่างน่าขนพองสเกล "ยินดีต้อนรับสู่บทเรียนแรกครับ คุณนักจิตวิทยา... หวังว่าคุณจะชอบของขวัญชิ้นนี้นะครับ" [แจ้งเตือนด่วนระดับ SSS: เผชิญหน้ากับ 'ผู้ต้องสงสัยตัวจริง' ในระยะประชิด] [ภารกิจเฉพาะกิจเปิดฉาก: จับกุมหรือถอดรหัสจิตวิทยาของฆาตกรก่อนที่ระเบิดเวลาในตึกจะทำงาน (เวลาที่เหลือ: 04:59 นาที)] --- ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมไขปริศนาไปกับเรานะครับ — แฟ้มคดีลับ007