ศพปริศนากับกลิ่นธูปโบราณ

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ลอยปะปนกับกลิ่นอับชื้นของห้องใต้ดินอายุกว่าครึ่งศตวรรษ ไม่ได้น่ารังเกียจเท่ากับกลิ่นธูปโบราณที่ยังคงคุรุ่นควันจางๆ อยู่ในอากาศ ควันสีเทานั้นม้วนตัวเป็นเกลียวประหลาด ราวกับมีชีวิตและกำลังหายใจอยู่ท่ามกลางความมืดมิด “อย่าแตะต้องอะไรทั้งสิ้นครับ หมอพิม” น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบแต่เฉียบขาดดังขึ้นจากมุมห้อง ร.ต.อ. ภูผา ก้าวออกมาจากเงาสลัวของเสาคอนกรีต สายตาคมกริบดุจพญาอินทรีมองตรงไปยังร่างไร้ลมหายใจที่ถูกตรึงอยู่กลางห้อง พญ.พิมพ์พิชชา ชักมือที่สวมถุงมือยางกลับทันที ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาฉายแววหงุดหงิดระคนท้าทาย เธอปรายตามองนายตำรวจหนุ่มด้วยความหมั่นไส้ในความถือดี สมองอันปราดเปรื่องของแพทย์นิติเวชระดับแถวหน้ากำลังประมวลผลสภาพศพตรงหน้าอย่างรวดเร็วโดยไม่ต้องพึ่งพิงคำสั่งของใครทั้งสิ้น “ถ้าฉันไม่เริ่มตรวจอุณหภูมิแกนกลางตอนนี้ ค่าความเปลี่ยนแปลงของศพจะคลาดเคลื่อนนะคะ ผู้กองภูผา... หรือว่าคุณกลัวว่าวิทยาศาสตร์สมัยใหม่จะเข้าไปทำลายพิธีกรรมงมงายที่คุณเชื่อนักหนากันแน่คะ” พิมพิชชาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่แฝงคมมีดที่พร้อมเชือดเฉือนทัศนคติของอีกฝ่ายได้ทุกเมื่อ ภูผาย่างสามขุมเข้ามาใกล้ ร่างสูงใหญ่ในชุดนอกเครื่องแบบทำให้บรรยากาศรอบตัวอึดอัดขึ้นถนัดตา เขาก้มลงมองสภาพศพสยดสยองบนพื้น ร่างของชายวัยกลางคนถูกกรีดด้วยของมีคมเป็นอักขระโบราณ ลึกลงไปถึงชั้นกล้ามเนื้อ แต่วิธีการฆ่ากลับไร้ซึ่งร่องรอยการต่อสู้ ไม่มีรอยฟกช้ำ ไม่มีคราบเลือดกระเด็นเลอะเทอะรอบกาย ราวกับเหยินผู้นี้เต็มใจยอมรับความตายด้วยความยินยอมพร้อมใจ ทว่า... สิ่งที่ทำให้ภูผาต้องขมวดคิ้วแน่นคือรอยไหม้เกรียมที่ฝ่ามือทั้งสองข้าง คล้ายถูกประทับด้วยวัตถุกรรมวิธีโบราณ “คุณเชื่อเรื่องวิญญาณที่ถูกจองจำไหมล่ะครับ หมอพิม” ภูผาเอ่ยถามเสียงกระซิบ ใบหน้าคมสันโน้มเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ จากตัวแพทย์หญิง “ห้องนี้ถูกล็อกตายสนิทจากด้านใน หน้าต่างทุกบานลงกลอนเหล็กดัดแน่นหนา กล้องวงจรปิดรอบตึกไม่มีใครเดินเข้าออกในช่วงเวลาที่เสียชีวิต... ถ้าไม่ใช่เพราะอาคมถอดจิต หรือพลังงานที่มองไม่เห็น แล้วคุณจะอธิบายหลักการทางฟิสิกส์ข้อไหน มาหักล้างศพในห้องปิดตายศพนี้ล่ะครับ” “ทุกอย่างบนโลกนี้มีคำอธิบายทางวิทยาศาสตร์เสมอค่ะ ผู้กอง” พิมพิชชาขยับถอยหลังเว้นระยะห่าง เพื่อไม่ให้แรงดึงดูดประหลาดบางอย่างระหว่างเธอกับนายตำรวจหนุ่มก้าวล้ำเส้นความเป็นมืออาชีพ เธอหยิบแท่งวัดอุณหภูมิขึ้นมาเตรียมพร้อม “ทางหนีทีไล่ ท่อระบายอากาศ ช่องชาฟท์ หรือแม้แต่กลไกทางเคมีที่ทำให้เหยื่อหมดสติและลงมือทำร้ายตัวเอง... ฉันคือนักนิติวิทยาศาสตร์ค่ะ หน้าที่ของฉันคือการหาความจริงจากหลักฐานทางกายภาพ ไม่ใช่การนั่งเทียนเล่านิทานพื้นบ้านให้ญาติคนตายฟังเพื่อความสบายใจ” ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจและเสียงเข็มนาฬิกาในความนึกคิดที่เดินเร็วจนน่าใจหาย เคมีอันร้อนแรงแต่เย็นชาของคนทั้งคู่ปะทะกันจนเกิดประกายไฟจางๆ ในอากาศ ต่างฝ่ายต่างยืนอยู่บนจุดยืนที่สวนทางกันโดยสิ้นเชิง แต่วิสัยทัศน์ที่เฉียบคมและสมองอันปราดเปรื่องกลับทำให้ทั้งคู่กลายเป็นคู่หูที่อันตรายที่สุดในคดีนี้ “งั้นก็เชิญพิสูจน์ตามหลักวิทยาศาสตร์ของคุณเลยครับ หมอพิม” ภูผายืดตัวขึ้นเต็มความสูง สายตายังคงจับจ้องรอยอักขระบนร่างนั้นไม่วางตา “แต่เตือนไว้ก่อนนะว่า... คดีนี้ไม่ใช่ฆาตกรรมธรรมดา และบางที... สิ่งที่คุณพยายามปฏิเสธ อาจกำลังยืนอยู่ข้างหลังคุณตอนนี้ก็ได้” พิมพิชชาชะงักไปนิดหนึ่ง เธอไม่เชื่อเรื่องผีสาง แต่น้ำเสียงนิ่งสนิทของภูผากลับทำให้ขนลุกซู่ขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ก่อนจะคุกเข่าลงข้างศพเพื่อเริ่มปฏิบัติหน้าที่ของแพทย์นิติเวช นิ้วเรียวใต้ถุงมือยางบรรจงสัมผัสลงบนผิวหนังบริเวณลำคอของเหยื่อเพื่อตรวจเช็กสภาพความแข็งของกล้ามเนื้อ แต่ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสโดนรอยแผลอักขระ แสงไฟฉายกระเป๋าที่วางอยู่บนพื้นก็กระพริบไหวรุนแรงสองครั้งแล้วดับวูบลงสนิท ความมืดมิดกลืนกินทั้งห้องทันที “ไฟตกเหรอ?” พิมพิชชาพึมพำกับตัวเองด้วยความสงสัย “ไม่ใช่ไฟตกครับ...” เสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้นชิดใบหูของเธอ ทั้งๆ ที่ภูผายืนอยู่ห่างออกไปอีกฟากหนึ่งของห้องเมื่อวินาทีที่แล้ว “...แต่มีใครบางคนกำลังเป่าเทียนดับต่างหาก” หัวใจของพิมพิชชาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ความเย็นยะเยือกแล่นพล่านจากกระดูกสันหลังขึ้นสู่ท้ายทอย ในความมืดสนิทนั้น เธอกลับสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่บริเวณต้นคอ และเมื่อเธอสูดหายใจเข้าลึกเพื่อจะเอ่ยปากเรียกชื่อภูผา กลิ่นธูปโบราณฉุนกึกก็พวยพุ่งเข้ามาในโพรงจมูกจนแทบสำลัก พร้อมๆ กับเสียงกระซิบข้างหูที่ดังชัดเจนจนสติแทบหลุดลอย *...ยินดีต้อนรับสู่พิธีบูชา... หมอพิม...* ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความมืดและตรรกะอันลุ่มลึกนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ "นภากระซิบผี"