วันแรกที่อยากลาออก

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารปกหนังสีดำราคาแพงลงบนโต๊ะกระจกใส ดังสะท้อนก้องห้องประชุมใหญ่ของบริษัทสถาปัตยกรรมระดับประเทศ จนรินต้องเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างนึกหมั่นไส้ ช่างภาพหนุ่มผู้รักอิสระและเกลียดกรอบระเบียบเป็นชีวิตจิตใจ ปรายตามองร่างสูงโปรดในชุดสูทตัดเย็บเนี้ยบกริบของ ‘ธันวา’ สถาปนิกเพอร์เฟกต์ชั่นนิสต์ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเรื่องมากเป็นอันดับหนึ่งของวงการ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตานั้นกำลังมองเขาด้วยความไม่สบอารมณ์อย่างปิดไม่มิด “ถ้าคุณยังคิดจะใช้มุมกล้องแบบนี้มาทำงานร่วมกับโปรเจกต์ระดับชาติของผม ผมแนะนำว่าไปรับจ้างถ่ายงานรับปริญญาตามสวนสาธารณะจะเหมาะกว่านะคะ... คุณช่างภาพ” น้ำเสียงทุ้มต่ำเย็นชาเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่เจ็บแสบจนคนฟังอยากจะซัดหมัดใส่สักที สองมือหนายังกอดอกแน่น ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงราวกับโกรธใครมาสามชาติ รินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแววท้าทาย เขายันตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วยท่าทางสบายๆ ไม่ยี่ห้อต่อรังสีอำมหิตที่อีกฝ่ายแผ่ออกมาเลยแม้แต่น้อย มือเรียวหยิบภาพถ่ายจากในกระเป๋าขึ้นมาวางทาบลงบนแฟ้มเอกสารเล่มนั้นอย่างถือวิสาสะ “อุ๊ย! พอดีว่างานรับปริญญาสวนสาธารณะที่ว่าเนี่ย ลูกค้าเขาชมว่าผมถ่ายสวยจนน้ำตาไหลเลยนะคะคุณสถาปนิก หรือว่า... ตาของคุณมันมองเห็นแต่เส้นตรงคานปูน จนแยกศิลปะกับความแข็งทื่อไม่ออกกันแน่คะ ถึงได้มองภาพของผมเป็นแค่ขยะเปียกแบบนี้” ธันวาขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมดุหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อปะทะกับสายตาที่ไม่มีทีท่าว่าจะเกรงกลัวเขาเลยสักนิด ตั้งแต่ร่วมงานกันมานับสัปดาห์ มีแต่ยาย1คนนี่แหละที่กล้าเถียงเขาทุกคำ ทุกมุมกล้อง ทุกองศาแสง จนเขาแทบจะประสาทกินอยู่แล้ว “นี่คุณริน! เรากำลังพูดถึง ‘มรดกทางวัฒนธรรม’ ที่ต้องใช้ความเนี๊ยบระดับมิลลิเมตร ไม่ใช่งานอาร์ตติสติ๊กติสต์แตกที่นึกอยากจะเอียงกล้องหนีความจริงตรงไหนก็ได้!” ธันวาตวาดเสียงต่ำ ขยับก้าวเข้าไปประชิดตัวร่างบางที่สูงน้อยกว่าเขาไม่มากนัก จนกลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าแตะจมูก รินไม่ถอยหลังหนีแถมยังเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเข้มคู่นั้นอย่างไม่เกรงกลัว “แล้วใครบอกคุณล่ะคะว่ามรดกทางวัฒนธรรมมันต้องแห้งแล้งไร้ชีวิตชีวา? ถ้าคุณเก่งนัก ทำไมไม่เอาแบบแปลนตึกของคุณไปกอดนอนแทนที่จะมาจ้างผมมาถ่ายรูปให้เสียเวลาล่ะคะ!” บรรยากาศในห้องประชุมเดือดพล่านขึ้นมาทันที เคมีคุกรุ่นระหว่างความเนี้ยบขั้นสุดกับความดื้อรั้นขั้นเทพปะทะกันจนแทบจะมีประกายไฟแลบออกมา รินหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับอารมณ์ที่กำลังพุ่งปรี๊ด ขณะที่ธันวาเองก็จ้องริมฝีปากที่กำลังขยับเถียงเขาฉอดๆ ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เจ้าตัวก็ไม่อยากจะยอมรับเหมือนกันว่า... มันน่ามองจนน่าหงุดหงิด “ถ้างานนี้ไม่ถูกบังคับโดยท่านประธาน... คุณคิดว่าผมจะเอาเวลามาเถียงกับคนหัวดื้ออย่างคุณเหรอ?” ธันวากัดฟันกรอด น้ำเสียงเริ่มเปลี่ยนเป็นกระซิบต่ำเมื่อระยะห่างระหว่างเขากับรินลดลงจนเหลือเพียงคืบเดียว “คุณมัน... น่ารำคาญที่สุด” “ถ้าไม่อยากเห็นหน้าฉันนัก ก็ไปบอกท่านประธานสิคะว่าจะขอลาออกจากการคุมโปรเจกต์นี้เอง!” รินสวนกลับทันควัน ใบหน้าหวานง้ำงอด้วยความโมโห “ลาออกเหรอ? ฝันไปเถอะ…” ธันวาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนรินต้องผะงกหัวถอยหลังโดยอัตโนมัติ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดแก้มเนียนจนใจดวงน้อยกระตุกวูบ “ในเมื่อเราต้องนรกแตกด้วยกันในโปรเจกต์นี้ คุณก็ต้องทนเห็นหน้าผมไปอีกหกเดือนเต็ม... จำไว้!” รินเม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงผิดจังหวะไม่ใช่เพราะความโกรธ แต่เป็นเพราะระยะห่างที่ใกล้เกินไปจนเกือบจะแนบชิด ดวงตาคมคู่นั้นของธันวาเวลานี้ไม่ได้มีแค่ความเย็นชา แต่มันกลับมีความดุดันแกมความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนอยู่ลึกซึ้งจนช่างภาพหนุ่มเผลอกลั้นหายใจ ติ๊ง! เสียงลิฟต์เปิดออกที่หน้าห้องประชุมพร้อมกับการก้าวเข้ามาของบุคคลที่สาม ทำลายบรรยากาศชวนใจเต้นระทึกนั้นลงในเสี้ยววินาที รินรีบผลักอกแกร่งของธันวาออกสุดแรงแล้วกระโดดถอยหลังไปสามก้าว ธันวาเองก็เสมองไปทางอื่นเพื่อปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นสถาปนิกผู้เย็นชาตามเดิม “อ้าวดร.ธันวา คุณริน... กำลังคุยงานกันอยู่เหรอคะ พอดีเลยค่ะ ดิฉันมี ‘แขกพิเศษ’ อีกคนที่จะต้องมาร่วมทีมโปรเจกต์นี้ด้วยตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป...” เสียงใสของเลขาหน้าห้องดังขึ้น พร้อมกับการก้าวเดินเข้ามาของร่างสูงโปร่งอีกคนที่ส่งยิ้มพราวเสน่ห์มาให้ ธันวาหันไปมองผู้มาใหม่ ก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลาจะถอดสีลงเล็กน้อย และรินเองก็เบิกตากว้างขึ้นด้วยความตกใจ เมื่อเห็นใบหน้านั้นชัดเจน ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความป่วนชวนใจเต้นในตอนนี้นะคะ ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ