ฟื้นคืนในกระท่อมซอมซ่อ

"หุบปากของเจ้าเสียทีนังสะใภ้สาม! แค่ให้เจ้าอดอาหารสักมื้อเพื่อแบ่งปันให้พี่ชายของสามีเจ้าที่ต้องไปใช้แรงงานในนาข้าว มันจะตายกันเชียวหรือไง! อย่ามาทำเป็นสำออยล้มพับลงไปนอนบนพื้นดินสกปรกนั่น ถ้าไม่อยากถูกจับส่งไปค่ายกักกันฐานขี้เกียจสันหลังยาว ก็ลุกขึ้นมาตักน้ำเดี๋ยวนี้!" เสียงแหลมสูงบาดแก้วหูของหญิงชราวัยกลางคนดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง พร้อมกับแรงกระชากที่ไหล่ของ 'หลินฟางหรง' จนร่างที่อ่อนปวกเปียกสั่นสะท้าน ฟางหรงลืมตาขึ้น ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่างราวกับถูกรถสิบล้อชนซ้ำสอง กลิ่นอับชื้นของดินโคลนและกลิ่นสาบของฟางเก่าๆ อบอวลอยู่ในอากาศ เธอไม่ได้อยู่ในห้องครัวโมเดิร์นที่เต็มไปด้วยเครื่องปรุงรสชั้นเลิศอีกต่อไป แต่เป็นกระท่อมดินที่ดูเหมือนจะพังทลายลงมาได้ทุกเมื่อหากลมพัดแรงผ่าน นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน? ภาพในความทรงจำไหลทะลักเข้ามาเหมือนเขื่อนแตก เธอคือ 'หลินฟางหรง' เชฟมือหนึ่งแห่งศตวรรษที่ 21 ที่เพิ่งประสบอุบัติเหตุระหว่างเดินทางไปรับรางวัลระดับโลก และตอนนี้... เธอเข้ามาอยู่ในร่างของสะใภ้ตระกูลเฉินในยุค 70 ที่แสนจะกันดาร ร่างกายนี้เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำและร่องรอยการถูกทารุณกรรมโดย 'แม่สามีจาง' ผู้มีความสามารถพิเศษในการรีดเลือดจากปู "ข้าบอกให้ลุกขึ้น!" จางซื่อเงื้อฝ่ามือหมายจะตบซ้ำลงบนใบหน้าของฟางหรง ทว่า... ฝ่ามือที่ควรจะปะทะกับแก้มตอบกลับถูกมือบางที่ดูไร้เรี่ยวแรงคว้าเอาไว้แน่น แรงบีบนั้นอาจไม่ได้มากมายนักในความรู้สึกคนอื่น แต่ในสายตาของจางซื่อ มันกลับแฝงไปด้วยแรงอาฆาตที่เย็นเยียบจนหญิงชราถึงกับชะงักกึก "ถ้าท่านกล้าแตะตัวข้าอีกเพียงครั้งเดียว" ฟางหรงพยุงร่างลุกขึ้นอย่างช้าๆ สายตาคมกริบดุจมีดปอกผลไม้จ้องมองแม่สามีเขม็ง "ข้าจะทำให้ท่านรู้ว่า การถูกหามส่งเข้าสถานีอนามัยเพราะความดันโลหิตพุ่งปรี๊ดจนปากเบี้ยว มันทรมานกว่าการถูกจับขังในค่ายกักกันขนาดไหน" จางซื่ออ้าปากค้าง ใบหน้าซีดเผือดสลับแดงก่ำด้วยความโกรธจัด "นังสารเลว! แก... แกกล้าขู่ข้าหรือ!" "ข้าไม่ได้ขู่ แต่ข้าพูดถึงสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น" ฟางหรงแค่นยิ้มมุมปาก ความเย็นชาแผ่ออกมาจากดวงตาคู่สวย "และถ้าข้าต้องตายที่นี่ วันนี้ทุกคนในบ้านนี้จะต้องอดตายไปพร้อมกับข้า เพราะไม่มีใครในบ้านที่ทำอาหารได้เรื่องเลยสักคน!" บรรยากาศในกระท่อมเงียบกริบลงทันที มีเพียงเสียงหายใจหอบถี่ของหญิงชราที่ยังคงตื่นตะลึงกับท่าทีเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือของสะใภ้ผู้เคยหัวอ่อน ในจังหวะนั้นเอง ประตูไม้เก่าๆ ก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรง ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อผ้าที่เต็มไปด้วยรอยปะชุนเดินเข้ามา ใบหน้าคมเข้มของเขาดูเคร่งขรึมและนิ่งเฉยราวกับหินผา ทว่าในวินาทีที่สายตาของเขาประสานกับฟางหรง แววตาที่แข็งกร้าวนั้นกลับอ่อนแสงลงอย่างประหลาด 'เฉินโม่' สามีผู้เป็นดั่งเสาหลักที่เงียบเชียบของบ้านหลังนี้ กวาดสายตามองมารดาที่ยืนตัวสั่นและภรรยาที่นั่งหอบอยู่บนพื้น ก่อนจะเดินตรงเข้ามาโดยไม่เอ่ยปากถามสักคำ เขาคว้าถุงแป้งหยาบๆ จากมือแม่ของเขาแล้วส่งให้ฟางหรง พร้อมกับวางมือหนาลงบนศีรษะของเธอเบาๆ ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับแม่ตนเอง "แม่ครับ... ฟางหรงป่วยหนัก ถ้าเธอล้มลงไปอีกคน งานในนาพรุ่งนี้ใครจะเป็นคนทำ?" เสียงของเฉินโม่ทุ้มต่ำและราบเรียบ แต่มันแฝงไปด้วยอำนาจที่ทำให้จางซื่อไม่กล้าโต้แย้ง ฟางหรงมองแผ่นหลังกว้างของสามีพลางนึกในใจ 'ผู้ชายคนนี้... น่าสนใจไม่น้อย' เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะสัมผัสได้ถึงความเย็นวาบที่หน้าอก มิติคลังเก็บของและฟาร์มส่วนตัวที่เธอใช้สะสมวัตถุดิบและอุปกรณ์ทำครัวระดับพรีเมียมจากโลกก่อนยังคงติดตัวมาด้วย! แม้สภาพแวดล้อมจะแย่เพียงใด แต่ถ้ามีมิตินี้... ต่อให้ต้องอยู่ในยุคสมัยที่ข้าวสารสักกำยังเป็นของหายาก เธอก็จะใช้ฝีมือการทำอาหารนี่แหละ เปลี่ยนความลำเค็ญให้กลายเป็นขุมทรัพย์! "พี่เฉินโม่" ฟางหรงเรียกเบาๆ ขณะที่ทุกคนกำลังจะแยกย้าย "พรุ่งนี้ช่วยล่าสัตว์ป่ามาให้ข้าสักตัวเถอะ แล้วข้าจะทำให้ท่านเห็นว่า... อาหารที่ดีที่สุดในโลกคืออะไร" เฉินโม่ชะงักไปครู่หนึ่ง เขามองใบหน้าซีดเผือดที่ยังดูมุ่งมั่นของภรรยาก่อนจะพยักหน้าเงียบๆ แล้วเดินออกไปจากห้อง ทิ้งให้ฟางหรงอยู่กับความคิดของตัวเอง เธอค่อยๆ นึกทบทวนกลยุทธ์ การจะรอดชีวิตในบ้านตระกูลเฉินที่จ้องแต่จะสูบเลือดไม่ได้มีไว้ให้คนอ่อนแอ การจะสั่งสอนคนพวกนี้ ต้องเริ่มจากการทำให้พวกเขา 'หิวโหย' ในรสมือที่ไม่มีใครเลียนแบบได้! ทว่า... ก่อนที่ฟางหรงจะได้วางแผนอะไรต่อ เสียงเคาะประตูที่รัวและหนักแน่นจากภายนอกก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงตะโกนของหัวหน้าหมู่บ้านที่ฟังดูร้อนรนจนผิดปกติ "เฉินโม่! รีบออกมาเร็วเข้า! พวกหน่วยตรวจค้นตลาดมืดบุกมาถึงหน้าหมู่บ้านแล้ว มีคนเห็นว่าบ้านของเจ้าแอบสะสมเสบียงเกินโควตา... พวกเขาจะเข้ามาตรวจค้นบ้านเจ้าในอีกไม่กี่นาที!" ฟางหรงเบิกตากว้าง นี่มันสถานการณ์อะไรกัน? เธอเพิ่งจะทะลุมิติมาได้ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง แต่ดูเหมือนจะมีคนจ้องจะเล่นงานให้ถึงตายเสียแล้ว! ไป๋เป่าเปาของแม่ขอเป็นกำลังใจให้ทุกคนที่กำลังฝ่าฟันอุปสรรคชีวิตเช่นเดียวกับหลินฟางหรงนะคะ!