สามีผู้เงียบขรึมและหมั่นโถวร้อนๆ

“เอาตะเกียบวางลง ถ้าไม่อยากให้ข้าทุบมือเจ้าจนหักจนจับช้อนไม่ขึ้นอีก” เสียงของหลินฟางหรงราบเรียบ ทว่าเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งในฤดูเหมันต์ สายตาของเธอจ้องเขม็งไปยัง ‘หลี่ชุ่ยฮัว’ แม่สามีผู้กำลังตักเนื้อชิ้นสุดท้ายในถ้วยที่เธอกระอักกระอ่วนปรุงขึ้นด้วยหยาดเหงื่อแรงงานของตัวเองไปใส่จานของลูกชายคนโปรดอย่างหน้าไม่อาย ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องโถงไม้เก่าครู่หนึ่ง มีเพียงเสียงควันไฟจากเตาฟืนด้านนอกที่ปะทุเป็นระยะ หลี่ชุ่ยฮัวชะงักตะเกียบ กล้าจ้องหน้าสะใภ้ที่เคยอ่อนแออย่างไม่เชื่อสายตา “นังตัวดี! เจ้ากล้าสั่งข้าหรือ? ข้าเป็นแม่ผัวเจ้า! สิ่งของในบ้านนี้ทุกอย่างเป็นของตระกูลเฉิน!” ฟางหรงแค่นยิ้มที่มุมปาก แววตาคมกริบดุจมีดแล่เนื้อ “ตระกูลเฉิน... หรือว่าตระกูลที่ปล่อยให้คนทำงานหนักจนเกือบตาย ได้กินแค่ผักต้มใส่น้ำจนเห็นเงาตัวเองในชาม? ถ้าอยากกินเนื้อ ก็หยิบเงินออกมาจ่าย หรือไม่ก็ไปจับไก่ในเล้าของตัวเองมาเชือดเสีย อย่ามาทำตัวเป็นปลิงดูดเลือดผู้อื่นจนน่าสมเพช” เธอไม่รอให้แม่สามีได้โต้ตอบ จังหวะที่เฉินโม่ก้าวเข้ามาในห้องด้วยชุดทำงานเปื้อนฝุ่นดินและแววตาสงบนิ่งประดุจทะเลลึก ฟางหรงเปลี่ยนสีหน้าเป็นอ่อนโยนในทันทีราวกับเปลี่ยนหน้ากาก เธอเดินเข้าไปคว้าข้อมือหนาของสามี พาเขานั่งลงที่โต๊ะไม้ตัวผุ “กลับมาพอดีเลยค่ะพี่เฉิน... วันนี้ฉันทำหมั่นโถวแป้งสาลีเนื้อนุ่ม แล้วก็มีน้ำแกงกระดูกหมูตุ๋นผักกาดดองฝีมือฉันเอง ลองชิมดูสิคะ” เฉินโม่ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมเข้มที่มักจะหม่นแสงด้วยความเหนื่อยล้าจากงานในไร่ทอประกายฉงน เขาไม่ชินกับ ‘การดูแล’ เช่นนี้ หลายปีที่แต่งงานกันมา เขาเปรียบเสมือนเครื่องจักรผลิตเงินเข้าบ้านที่ถูกมองข้าม ไม่เคยมีใครถามว่าเขาหิวไหม หรือต้องการอะไร เขามองหมั่นโถวลูกโตเนื้อขาวนวลที่วางอยู่ตรงหน้า กลิ่นหอมกรุ่นของแป้งนึ่งสดใหม่แตะจมูก มันหอมละมุนกว่าทุกมื้อที่เขาเคยได้รับในบ้านหลังนี้อย่างเทียบไม่ได้ มือหยาบกร้านเอื้อมไปหยิบหมั่นโถวขึ้นมาอย่างเกร็งๆ ก่อนจะแบ่งครึ่งหนึ่งแล้วเลื่อนมาทางฟางหรง “เจ้า... เจ้ากินก่อนเถอะ” เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยสั้นๆ ฟางหรงไม่รับ แต่นั่งเท้าคางมองเขาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหมาย “ฉันกินมาบ้างแล้วค่ะ พี่นั่นแหละที่ควรได้รับสิ่งนี้ งานในไร่วันนี้คงหนักหนามากใช่ไหมคะ? กินเถอะค่ะ... อย่าให้ฉันรู้สึกว่าที่ทำไปทั้งหมด มันสูญเปล่า” คำว่า ‘อย่าให้ฉันรู้สึกว่าทำไปสูญเปล่า’ กระแทกใจชายหนุ่มเข้าอย่างจัง เฉินโม่ก้มหน้าลงกัดหมั่นโถวคำแรก รสสัมผัสนุ่มละมุนลิ้นและความหวานจากแป้งแท้ๆ ทำให้เขาถึงกับนิ่งค้างไป นี่ไม่ใช่รสชาติของแป้งดิบหรือแป้งเก่าเก็บที่แม่เขาคอยแบ่งให้ แต่มันคืออาหารที่คนคนหนึ่งตั้งใจปรุงให้ด้วยความใส่ใจ ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังเป็นใจ หลี่ชุ่ยฮัวที่พยายามจะแทรกตัวเข้ามาหาเศษหาเลยก็ต้องผงะ เมื่อเฉินโม่เงยหน้าขึ้น สายตาของเขาเปลี่ยนจากชายผู้ยอมคนมาเป็นแววตาดุดันที่แม้แต่แม่ตัวเองยังต้องถอยกรูด “ท่านแม่... มื้อนี้ฟางหรงเป็นคนหามาเองทั้งหมด หากท่านอยากกินอาหารดีๆ เช่นนี้ วันหลังก็เอาเงินในกระเป๋าของท่านออกมาบ้าง อย่าเบียดเบียนคนที่ทำงานหนักเพื่อเลี้ยงปากท้องในบ้านหลังนี้อีก” คำพูดของเฉินโม่สั้นแต่ทรงพลังราวกับค้อนปอนด์ หลี่ชุ่ยฮัวหน้าซีดเผือดก่อนจะสะบัดก้นเดินหนีเข้าห้องไปอย่างโกรธเคือง ทิ้งให้เหลือเพียงความเงียบที่อบอวลไปด้วยไออุ่นของหม้อแกง ฟางหรงลอบยิ้ม เธอรู้ดีว่านี่เป็นเพียงก้าวแรก การจะเปลี่ยนชีวิตในยุคกันดารนี้ไม่ได้อาศัยแค่ความแข็งแกร่ง แต่คือการรวบรวมอำนาจภายในบ้านและสร้างฐานะให้มั่นคง เธอเอื้อมมือไปแตะหลังมือที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นของสามี “พี่เฉิน... ตั้งแต่วันนี้ไป ชีวิตของเราจะไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว พี่เชื่อใจฉันไหม?” เฉินโม่ไม่ได้ตอบเป็นคำพูด เขาเพียงแค่คว้ามือเธอกุมไว้แน่น ความอบอุ่นจากมือเขาถ่ายทอดผ่านถึงหัวใจของหญิงสาวผู้ทะลุมิติมา นี่คือพันธสัญญาที่ไม่มีใครกล้าทำลาย ทว่าในขณะที่ความรักกำลังผลิบาน เสียงเคาะประตูรั้วไม้หน้าบ้านกลับดังขึ้นอย่างบ้าคลั่งในยามค่ำคืน ร่างของคนแปลกหน้าในชุดเครื่องแบบข้าราชการท้องถิ่นก้าวพรวดพราดเข้ามาพร้อมแผ่นกระดาษในมือ ใบหน้าของเขามีรอยเหงื่อกาฬไหลซึม “เฉินโม่! หลินฟางหรง! พวกเจ้าไปก่อเรื่องอะไรไว้ที่ตลาดมืดเมื่อวาน? ทางการกำลังตรวจค้นครั้งใหญ่ และดูเหมือนจะมีชื่อของพวกเจ้าอยู่ในบัญชีรายชื่อคนขาย ‘อาหารต้องห้าม’!” ฟางหรงเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบ เธอเพิ่งจะหยิบเอาวัตถุดิบชั้นดีจากมิติออกมาประกอบอาหารไม่กี่ชิ้น เหตุใดถึงกลายเป็นเรื่องราวใหญ่โตถึงหูทางการได้เร็วเพียงนี้? ขอบคุณที่ติดตามอ่าน “ไป๋เป่าเปาของแม่” แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ!