ตื่นขึ้นมาในกลิ่นอายดินยุคแปดศูนย์

"เพลียะ!" เสียงฝ่ามือกระทบแก้มดังสนั่นหวั่นไหวจนสะท้อนไปทั่วห้องโถงคับแคบของบ้านตระกูลลู่ กลิ่นอับชื้นของกระดาษหนังสือพิมพ์เก่าและฝุ่นผงจากผนังดินเผาผสมปนเปกันจนชวนเวียนหัว ทว่าความเจ็บแปลบที่ข้างแก้มซ้ายกลับคมชัดเสียยิ่งกว่าสิ่งใด ลู่ซินชิงสะบัดหน้าตามแรงเหวี่ยง รสชาติคาวเลือดคละคลุ้งในโพรงปาก ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววอ่อนแอ บัดนี้กลับวาวโรจน์ขึ้นด้วยประกายคมกริบราวกับใบมีดที่เพิ่งถูกลับจนขึ้นเงา นางไม่ใช่เชฟสาวมือหนึ่งแห่งศตวรรษที่ 21 และดอกเตอร์ด้านพฤกษศาสตร์ที่ใครจะมาตบตีตบตาได้ง่ายๆ อีกต่อไปแล้ว ภาพความทรงจำของร่างเดิมไหลทะลักเข้ามาในหัวราวกับเขื่อนแตก... เจ้าของร่างนี้มีชื่อแซ่เดียวกัน ถูกใส่ร้ายป้ายสีว่าเป็นคนขโมยเงินเก็บก้อนสุดท้ายของบ้านไปซุกซ่อนเพื่อหนีตามผู้ชาย และตอนนี้ กำลังจะถูกขับไล่ออกจากตระกูลให้ไปตายเอาดาบหน้าท่ามกลางยุคสมัย 1980 ที่ข้า้าวยากหมากแพง "อีคนอกตัญญู! แกมันผีเนรคุณ เลี้ยงไม่เชื่องจริงๆ!" เสียงแหลมสูงของลู่เหมยหลาน ลูกพี่ลูกน้องตัวแสบดังแผดขึ้น นางกอดอกมองมาด้วยสายตาสสมน้ำหน้าและเหยียดหยาม รอยยิ้มมุมปากที่ซ่อนไว้ภายใต้ท่าทางบีบน้ำตานั้นน่าขยะแขยงจนซินชิงอยากจะซัดกลับอีกสักฉาดใหญ่ๆ "ใช่! แกไสหัวออกไปจากบ้านฉันซะ! อย่าอยู่รกหูรกตาอีกเลย!" ป้าสะใภ้ผู้เห็นแก่ตัวเสริมขึ้น พร้อมกับผลักไหล่ซินชิงจนเซถอยหลังไปชนกับตู้ไม้เก่า ซินชิงสูดหายใจเข้าลึก ใช้นิ้วหัวแม่มือปาดคราบเลือดที่มุมปากออกช้าๆ นางไม่ร้องไห้ ไม่ฟูมฟาย และไม่แก้ตัวอย่างไร้ประโยชน์ในเมื่อความจริงไม่สำคัญเท่าอำนาจและความอยู่รอดในยุคนี้ รอยยิ้มเยียบเย็นผุดขึ้นที่ริมฝีปากบางเฉียบ "ขับไล่ฉันงั้นเหรอคะ?" น้ำเสียงนุ่มนวลทว่าทรงพลังก้องกังวานขึ้น ท่าทีสง่างามราวกับพญาหงส์ตกยากทำให้สองแม่ลูกชะงักไปชั่วขณะ "ก่อนจะไล่ฉันออกจากบ้านหลังนี้ ช่วยกรุณาใช้สมองอันน้อยนิดคิดดูให้ดีเสียก่อนว่า เงินหยวนที่พวกแกเอาไปผลาญซื้อเสื้อผ้าใหม่เมื่อเดือนก่อน มาจากไหน? และสัญญาแบ่งสมบัติที่ปู่ทิ้งไว้... อยู่ที่ใครกันแน่?" สีหน้าของลู่เหมยหลานเปลี่ยนสีทันที รอยยิ้มเยาะเย้ยแข็งค้าง นางหน้าถอดสีจนซีดเผือดราวกับกระดาษ "แก... แกพูดเหลวไหลอะไร!" ลู่เหมยหลานละล่ำละลักเสียงสั่น "เหลวไหลหรือความจริง แกรู้อยู่แก่ใจดี" ซินชิงก้าวเข้าไปหาทีละก้าว กดดันจนอีกฝ่ายต้องถอยร่น "แต่เอาเถอะค่ะ ในเมื่อที่นี่มันเน่าเฟะจนน่าสะอิดสะเอียน ฉันก็ไม่อยากอยู่ร่วมชายคาเดียวกับปลิงดูดเลือดอย่างพวกแกเหมือนกัน!" พูดจบ ซินชิงก็คว้ากระเป๋าผ้าใบเก่าสะพายไหล่ หันหลังเดินออกจากบ้านตระกูลลู่ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของชาวบ้านที่ยืนมุงดูเหตุการณ์รอบบ้าน ท่ามกลางเสียงนินทาและเสียงถ่มน้ำลายไล่หลัง นางเชิดหน้าขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว หลุดพ้นเสียได้ก็ดี! เพราะโลกใบใหม่นี้ ไม่มีอะไรน่ากลัวสำหรับคนที่มี "มิติลับ" ติดตัวมาด้วยหรอกค่ะ เมื่อเดินลึกเข้ามาในเขตป่าละเมาะห่างไกลผู้คนจนแน่ใจว่าไม่มีใครมองเห็น ซินชิงก็ทรุดตัวลงพิงโคนต้นไม้ใหญ่ นางหลับตาลงและส่งจิตอธิษฐานไปยังพื้นที่ในความทรงจำทันที วูบ! พริบตาเดียว ร่างของนางก็หายไปจากโลกภายนอก ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งท่ามกลางผืนดินสีดำสนิทที่อุดมสมบูรณ์จนส่งกลิ่นหอมของดินชื้นและอินทรียวัตถุเตะจมูก อากาศที่นี่บริสุทธิ์สดชื่นต่างจากโลกข้างนอกลิบลับ เบื้องหน้าคือแปลงเกษตรขนาดใหญ่ที่แบ่งสัดส่วนไว้อย่างเป็นระเบียบ มีน้ำพุวิเศษใสสะอาดไหลรินไม่ขาดสาย และที่สำคัญ... เมล็ดพันธุ์ผัก ผลไม้หายาก ตลอดจนสมุนไพรล้ำค่า ถูกจัดเก็บไว้ในเรือนกระจกแก้วคริสตัลอย่างครบครัน "ยอดเยี่ยม..." ซินชิงแย้มยิ้มกว้างออกมาได้เต็มที่ ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยความตื่นเต้น ในฐานะนักพฤกษศาสตร์และเชฟมือหนึ่ง แปลงเกษตรวิเศษนี้คือสวรรค์บนดินชัดๆ! นางสามารถเร่งการเจริญเติบโตของพืชผลได้ตามต้องการด้วยพลังจิต เมล็ดพันธุ์เหล่านี้ไม่เพียงแต่จะช่วยให้มีกินมีใช้ไม่รู้หมด แต่มันยังเป็น "สินค้า" ชั้นเลิศที่จะทำเงินก้อนโตให้ในยุคแปดศูนย์นี้ได้อย่างสบายๆ เป้าหมายในชีวิตใหม่ของนางชัดเจนแจ่มแจ้งแล้วค่ะ หนึ่ง... ร่ำรวยเป็นเศรษฐีินีอันดับหนึ่ง สอง... เหยียบย่ำพวกคนใจร้ายในตระกูลลู่ให้จมดิน และสาม... ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขพร้อมกับแปลงผักสุดรัก! ซินชิงกำลังก้มลงเลือกหยิบเมล็ดพันธุ์มะเขือเทศสีดาและคะน้าฮ่องกงเพื่อเตรียมเพาะปลูกล็อตแรก ทว่าจู่ๆ บรรยากาศเงียบสงบในมิติลับก็เกิดความเปลี่ยนแปลงขึ้น... แผ่นดินใต้ฝ่าเท้าสั่นไหวเบาๆ พร้อมกับเสียงคลื่นพลังงานแปลกประหลาดที่สะท้อนมาจากประตูมิติฝั่งโลกภายนอก ราวกับมี "บางสิ่ง" หรือ "ใครบางคน" กำลังก้าวล้ำเข้ามาในเขตอาคมที่นางสร้างไว้ และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ กลิ่นอายบุรุษเพศที่ทรงพลัง ดุดัน และอันตรายอย่างยิ่งยวด กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ตัวนางทีละน้อย... ม่านหมอกโรแมนซ์ขอขอบคุณคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะเวียนมาร่วมเดินทางเปิดประตูสู่ยุค 80 ไปด้วยกันนะคะ