สมุดบันทึกหน้าแรก

กลิ่นอายของกระดาษสาเก่าเก็บและฝุ่นละอองที่ร่วงหล่นจากกาลเวลา ช่างเป็นกลิ่นที่ซื่อสัตย์เสียยิ่งกว่ามนุษย์ คณินใช้ปลายนิ้วโป้งลูบไล้สันปกสมุดบันทึกสีฝุ่นเล่มนั้นอย่างเชื่องช้า ราวกับกำลังสัมผัสแก้มเนียนนุ่มของใครบางคนที่ถูกฝังกลบไว้ใต้ดินอย่างไร้ความปรานีเมื่อห้าปีก่อน ภายในห้องทำงานเพดานสูงตระหง่าน ณ ชั้นบนสุดของตึกระฟ้าใจกลางย่านธุรกิจ บรรยากาศถูกปกคลุมด้วยความเงียบงันอันน่าอึดอัด มีเพียงแสงไฟนีออนสีส้มสลัวจากป้ายโฆษณาภายนอกที่สาดส่องเข้ามา "ชยพลคงกำลังฉลองความสำเร็จครั้งใหญ่ในค่ำคืนนี้สินะคะ..." เสียงหวานนุ่มทว่าแฝงไว้ด้วยกระแสลมเย็นเยียบเอ่ยขึ้น พิมพ์มาดา, หญิงสาวผู้มีเรือนร่างบอบบางราวกระเบื้องเคลือบชั้นดี เคลื่อนกายเข้ามาใกล้พร้อมกับถ้วยชาอุ่นกรุ่น เธอมักจะยืนเคียงข้างเขาในมุมมืดเสมอ เปรียบเสมือนเข็มทิศทางปัญญาที่คอยชี้ทางให้คมมีดในมือของคณินพุ่งตรงไปยังจุดตายของเหยื่อได้อย่างแม่นยำ คณินไม่ตอบคำถามนั้น ดวงตาคมกริบสีนิลกาฬทอดมองออกไปเบื้องล่าง รถราวิ่งพลุกพล่านราวกับมดปลวก ผู้คนต่างดิ้นรนเพื่ออำนาจและเงินตรา โดยหลงลืมไปว่าบนห่วงโซ่อาหารแห่งทุนนิยมนี้ มีนักล่าที่ถือสิทธิ์ขาดในการขีดเส้นตายชีวิตพวกเขาอยู่ เขาเปิดสมุดบันทึกสีฝุ่นพลิกไปยังหน้าที่ถูกพับมุมไว้ ลายมือหวัดๆ ของหญิงสาวผู้ล่วงลับปรากฏเด่นชัด—*‘หากวันหนึ่งพวกมันพรากทุกอย่างไปจากเรา จงจำไว้ว่าเงินตราไม่ใช่แค่เครื่องมือซื้อขาย แต่มันคือศาสตราวุธที่คมกริบที่สุดในการเฉือนศักดิ์ศรีของพวกมันให้แหลกคามือ’* "ฉันจำได้ขึ้นใจค่ะพิมพ์..." คณินพึมพำกับตัวเอง แววตาไหววับด้วยเปลวเพลิงแห่งการแก้แค้นที่ถูกเก็บกดไว้ใต้ความเย็นชามานานนับปี "และอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า บัญชีหนี้เลือดที่ชยพลเคยฝากไว้ มันถึงเวลาต้องชำระด้วยดอกเบี้ยที่พวกมันไม่มีปัญญาจ่าย" พิมพ์มาดาวางมือเรียวลงบนบ่ากว้างของเขาเบื้องหลัง สัมผัสแผ่วเบานั้นคือพลังงานเดียวที่หล่อเลี้ยงหัวใจด้านชาของทายาทมหาเศรษฐีผู้กุมทรัพย์สินมูลค่าหลายแสนล้าน "อย่าทำให้มันจบเร็วนะคะคุณคณิน ความตายมันสบายเกินไปสำหรับคนอย่างชยพล... เราต้องทำให้เขารู้สึกเหมือนตายทั้งเป็น เสวยสุขบนกองเงินกองทอง แล้วค่อยๆ กระชากมันลงมาสู่ความอับpายจนมุม" รอยยิ้มเหยียดหยามปรากฏขึ้นที่มุมปากของคณิน เขาปิดสมุดบันทึกเล่มนั้นลงอย่างนุ่มนวล ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูขึ้นมา ปลายนิ้วแกร่งกดหมายเลขโทรออกไปยังเลขานุการส่วนตัวด้วยน้ำเสียงเรียบสนิทไร้คลื่นอารมณ์ "จัดการจองโรงแรมหรูที่ชยพลจัดงานเลี้ยงประมูลการกุศลคืนนี้ทั้งหมด... และเตรียมเอกสารเข้าซื้อหุ้นใหญ่ของบริษัทมันให้เสร็จภายในสิบนาทีนี้" เสียงปลายสายตอบรับด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่น "ทะ... ทั้งหมดเลยหรือครับท่านประธาน? มูลค่ามันมหาศาลมากนะ—" "ฉันไม่ได้ซื้อเพื่อลงทุน..." คณินตัดบท น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังจนแทบหยุดหายใจ "ฉันซื้อเพื่อไล่พวกมันออกจากตึกของฉันเอง!" เขากดวางสายทันทีโดยไม่รอฟังคำท้วงติงใดๆ พิมพ์มาดายิ้มบางๆ อย่างรู้ทัน เธอยื่นบัตรเครดิตสีดำสนิทที่ไม่มีวงจำกัด—สัญลักษณ์แห่งอำนาจสูงสุดที่ทั่วโลกต้องสยบ—ให้ชายหนุ่มรับไปถือไว้ คณินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สูทเนื้อดีเข้ารูปขับเน้นรูปร่างสง่างามเยี่ยงพญาเหยี่ยว เขากำบัตรเครดิตสีดำในมือแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน ทันใดนั้น เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวก็ดังกระหึ่มก้องกังวานมาจากลานจอดดาดฟ้าด้านบน แรงลมพายุย่อมๆ สั่นสะเทือนกระจกบานยักษ์ คณินก้าวเดินนำหน้าพิมพ์มาดาออกไปอย่างมั่นคง เป้าหมายคือการเดินทางไปเยือนงานเลี้ยงของชยพล—ชายผู้เคยเหยียบย่ำหัวใจเขาอย่างไร้ความปรานี ในฐานะ "เจ้าหนี้รายใหม่" ที่จะมาทวงคืนทุกอย่างทั้งต้นทั้งดอก! ทว่า ในขณะที่ลิฟต์ส่วนตัวกำลังพุ่งทะยานขึ้นสู่ดาดฟ้า จู่ๆ หน้าจอแท็บเล็ตแจ้งเตือนระบบรักษาความปลอดภัยของตึกก็ปรากฏภาพบุคคลปริศนาคนหนึ่งยืนรออยู่ที่ลานจอดเฮลิคอปเตอร์ล่วงหน้าแล้ว... ใบหน้านั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นหญิงสาวหน้าตาเหมือนคนรักเก่าของเขาอย่างกับแกะ ที่ก้าวออกมาจากเงามืดพร้อมกับรอยยิ้มปริศนาและคำพูดที่ทำให้คณินต้องเบิกIกว้างด้วยความช็อกระคนไม่เชื่อสายตา! --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับความมืดมนและหอมAวลแห่งการแก้แค้นนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - ต้นไม้ริมระเบียง -