ความผิดพลาดในบรรทัดที่ศูนย์

หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าอมเขียวที่สะท้อนอยู่บนเรติน่าของผมไม่ได้กำลังโกหก... แต่มันกำลังตาย "ค่าความน่าจะเป็นในการเกิดเหตุอาชญากรรมในรัศมีห้าร้อยเมตรนี้ คือ 0.00 เปอร์เซ็นต์ครับ เรย์" เสียงของรินดังลอดออกมาจากหูฟังบลูทูธขนาดจิ๋ว น้ำเสียงของเธอยังคงมีความสดใสและเป็นกันเองตามเคย แม้ว่าเราจะกำลังยืนอยู่ท่ามกลางความมืดอับชื้นของชั้นใต้ดินอาคารพาณิชย์เก่าแก่ย่านใจกลางเมือง กลิ่นอับชื้นของฝุ่นละอองและคราบน้ำมันเครื่องผสมปนเปกันจนน่าคลื่นไส้ แสงไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ สาดส่องกระทบกับพื้นคอนกรีตที่เปียกชื้นเป็นหย่อมๆ ผมขยับกรอบแว่นสายตาเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนอากาศเบาๆ เพื่อเรียกหน้าต่างวิเคราะห์ข้อมูลโครงข่ายประสาทเทียม (Neural Network) ขึ้นมาตรวจสอบระบบอีกครั้ง ระบบ "โพรเมธีอุส" ที่รินเป็นผู้ร่วมพัฒนาขึ้นมากับมือ คือสุดยอดปัญญาประดิษฐ์ที่ถูกออกแบบมาเพื่อทำนายรูปแบบพฤติกรรมอาชญากรรมล่วงหน้า มันประมวลผลจากข้อมูลมหาศาล ทั้งกล้องวงจรปิด อัตราการเต้นของหัวใจประชาชนผ่านเซ็นเซอร์เมืองอัจฉริยะ การทำธุรกรรมทางการเงิน ไปจนถึงสถิติอาชญากรรมย้อนหลังสิบปี ความแม่นยำของมันสูงถึง 99.8% ในทางทฤษฎี เมืองนี้ควรจะไร้ซึ่งอาชญากรรมรุนแรงไปนานแล้ว แต่ทฤษฎีมักจะไร้ความหมาย เมื่อต้องเผชิญหน้ากับความเป็นจริงอันโหดร้าย เบื้องหน้าของผม ห่างออกไปไม่ถึงสามก้าว คือร่างของชายหนุ่มในชุดสูทพนักงานออฟฟิศ ร่างนั้นพิงคุดคู้กับผนังคอนกรีตเย็นเฉียบ ศีรษะเอียงพับไปด้านข้างในมุมที่กระดูกต้นคอคงหักผิดรูป ดวงตาเบิกโพลงสะท้อนแสงไฟนีออนสีส้มที่กำลังจะขาดใจตาย คราบสีแดงเข้มข้นที่แห้งกรังเป็นวงกว้างบนอกเสื้อบ่งบอกว่าเขาเสียชีวิตมาแล้วไม่ต่ำกว่าสามชั่วโมง ไม่มีสัญญาณเตือนภัย ไม่มีค่าความเสี่ยงพุ่งสูง ไม่มีแม้แต่ร่องรอยการต่อสู้ในฐานข้อมูลของโพรเมธีอุส "ริน" ผมเอ่ยขึ้น เสียงทุ้มต่ำราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความตึงเครียดที่กดทับอยู่ในอก "ระบบไม่ได้คำนวณพลาด... แต่มีใครบางคนกำลังลบข้อมูลออกไปจากสมการ" ปลายสายเงียบไปชั่วขณะ มีเพียงเสียงคลิกเบาๆ ของแป้นพิมพ์รัวเร็วลอดเข้ามา แสดงให้เห็นว่าอดีตโปรแกรมตesserสาวกำลังเร่งตรวจสอบแบ็คเอนด์ของเซิร์ฟเวอร์หลักอย่างเอาเป็นเอาตาย "เป็นไปไม่ได้ค่ะ... เอ่อ, เป็นไปไม่ได้ครับ เรย์" รินเผลอหลุดสำนวนติดปากออกมาก่อนจะรีบแก้คำพูดด้วยน้ำเสียงติดตลกกลบเกลื่อนความประหม่า "ระบบมีการเข้ารหัสแบบ Quantum-Resistant โครงสร้างข้อมูลถูกกระจายศูนย์ไว้ในโหนดทั่วเมือง ไม่มีแฮกเกอร์คนไหนเจาะเข้ามาแก้ไข Log ย้อนหลังได้โดยไม่ทิ้งร่องรอยความร้อนไว้บนเซิร์ฟเวอร์หรอค่ะ... นะครับ!" ผมมุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย แม้ในสถานการณ์ที่กดดัน รินก็ยังคงเอกลักษณ์ความโก๊ะและความกระตือรือร้นแบบนี้ไว้ได้เสมอ เธอคือเพื่อนร่วมทางและสหายร่วมรบที่ผมไว้วางใจที่สุด ตั้งแต่วันที่เราต้องหลบหนีจากการตามล่าขององค์กรปริศนาที่ต้องการครอบครองอัลกอริทึมนี้ "ลองตรวจสอบพารามิเตอร์ของบรรทัดที่ศูนย์ดูสิครับ" ผมก้าวเท้าเข้าไปใกล้ศพมากขึ้น คุกเข่าลงบนพื้นซีเมนต์ที่เย็นเยียบ สวมถุงมือยางสีขาวอย่างระมัดระวัง "ความผิดพลาดระดับนี้ไม่ใช่ฝีมือของมนุษย์ทั่วไป... โค้ดคำสั่งถูกเขียนขึ้นด้วยตรรกะแบบเดียวกันกับตัวตนที่สร้างโพรเมธีอุสขึ้นมา" สายตาของผมกวาดสำรวจร่องรอยบนศพอย่างละเอียดตามหลักการวิเคราะห์พฤติกรรมอาชญากร (Criminal Profiling) มืออาชีพ ไม่มีรอยฟกช้ำจากการต่อสู้ ไม่มีบาดแผลจากอาวุธมีคม ร่องรอยเดียวคือรอยไหม้จางๆ รูปทรงวงกลมขนาดเท่าเหรียญบาทบริเวณหลังใบหูซ้าย ซึ่งเป็นตำแหน่งเดียวกับที่ฝังไมโครชิปชีวมิติรุ่นใหม่ล่าสุดของบริษัทเทคโนโลยียักษ์ใหญ่ "เจอแล้ว..." เสียงของรินเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นทันที ความร่าเริงหายวับไปกับตา เหลือไว้เพียงน้ำเสียงของอัจฉริยะผู้ควบคุมระบบ "มีโปรเซสแปลกปลอมกำลังรันอยู่บนเซิร์ฟเวอร์สำรอง... มันไม่ใช่การแฮกจากภายนอก เรย์ แต่มันคือคำสั่งที่ถูกฝังไว้ตั้งแต่ตอนที่เราติดตั้งระบบเมื่อสามปีที่แล้ว! มันคือ 'ประตูกล' (Backdoor) ที่รอเงื่อนไขบางอย่างเพื่อทำงาน!" "เงื่อนไขอะไร?" ผมถาม พลางใช้นิ้วแตะเบาๆ ที่รอยไหม้หลังใบหูของศพ ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นริ้วขึ้นมาตามสันหลัง ผิวหนังบริเวณนั้นยังคงอุ่นกว่าปกติเล็กน้อย ราวกับว่ากระแสไฟฟ้าเพิ่งหยุดไหลผ่านไปเมื่อไม่กี่วินาทีก่อนนี้เอง "เงื่อนไขก็คือ..." เสียงของรินขาดหายไปครู่หนึ่ง ตามมาด้วยเสียงรบกวนคล้ายคลื่นวิทยุช็อตเบาๆ ก่อนที่เธอจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทาเล็กน้อย "...การปรากฏตัวของ 'คุณ' ในจุดเกิดเหตุยังไงล่ะคะ... นะครับ!" หัวใจของผมกระตุกวูบ นี่ไม่ใช่คดีฆาตกรรมทั่วไป... นี่คือกับดัก ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง หน้าจอโฮโลแกรมส่วนตัวที่เชื่อมต่อกับระบบประสาทของผมก็เกิดอาการกระพริบอย่างรุนแรง ข้อความเตือนสีแดงฉานสว่างวาบทับซ้อนกันจนบังวิสัยทัศน์ทั้งหมด เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดดังขึ้นในโสตประสาท เป็นจังหวะเดียวกับที่ไฟนีออนดวงสุดท้ายในห้องใต้ดินดับลงสนิท ความมืดมิดเข้าโอบล้อมรอบตัวทันที **[เตือนภัยระดับวิกฤต: ตรวจพบรหัสผ่านเข้าถึงรากฐาน (Root Access) ถูกใช้งานจากภายนอก]** **[ระบบทำนายอาชญากรรม 'โพรเมธีอุส' กำลังถูกรีเซ็ตค่าเริ่มต้น...]** **[คำเตือน: คุณคือกุญแจดอกสุดท้าย และเป้าหมายถัดไปคือการลบข้อมูลของคุณออกจากประวัติศาสตร์]** ท่ามกลางความมืดมิดที่มีเพียงแสงสีแดงวาบจากหน้าจอระบบ เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังขึ้นที่ทางเข้าชั้นใต้ดิน เป็นจังหวะก้าวที่มั่นคงและเยือกเย็น เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นคอนกรีตดัง *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนที่ก้าวพ้นขอบประตูเข้ามา และก่อนที่สติปัญญาและตรรกะทั้งหมดของผมจะทันได้ประมวลผลคำตอบ เสียงทุ้มต่ำและคุ้นเคยอย่างประหลาดก็ดังแทรกความเงียบขึ้นมาจากความมืดเบื้องหน้า "ยินดีต้อนรับกลับสู่บ้านเกิดนะ... นักวิเคราะห์ผู้เก่งกาจ" --- ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาไปด้วยกันในตอนแรกนี้นะครับ