ปฐมบทความซวย

กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ผสมผสานกับเสียงเพลงบีทหนักหน่วงที่กระแทกกระทั้นจนแก้วในมือสั่นสะเทือน ไม่ใช่สิ่งที่สิตาภาสนใจแม้แต่น้อยในวินาทีนี้ เป้าหมายเดียวของเธอคือการเดินฝ่าดงโต๊ะพลาสติกและแสงไฟสลัวสีส้มแดงในร้านเหล้าชื่อดังย่านมหาวิทยาลัย ไปยังเป้าหมายที่นั่งหน้าตา "แก... เอาจริงดิ ยัยส้มโอ นั่นโต๊ะเด็กสถาปัตย์ปีสามนะเว้ย! รุ่นพี่ธามคนนั้นขึ้นชื่อเรื่องความดุ ยิ่งกว่าอาจารย์ฝ่ายปกครองอีกนะ!" เสียงกระซิบกระซาบปนหวาดผวาของพิมเพื่อนสนิทที่รั้งแขนเธอไว้แทบไม่ช่วยอะไร ส้มโอในชุดเสื้อนักศึกษาตัวโคร่งกับกระโปรงพลีทสั้นเหนือเข่า สลัดมือเพื่อนสาวออกด้วยใบหน้าขึ้นสีแดงก่ำเพราะฤทธิ์โซจูผสมเบียร์ที่กระดกไปสามแก้วรวดเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน ดวงตากลมโตเป็นประกายวิบวับด้วยความมึนเมาและความกล้าที่พุ่งทะยานจนฉุดไม่อยู่ "กลัวอะไรวะพิม คนเราเกิดมาครั้งเดียว... อกหักจากคัทเอาท์สถาปัตย์ ยังดีกว่าไม่ได้บอกรักวะ!" ส้มโอเถียงกลับเสียงอ้อแอ้แต่หนักแน่น ก่อนจะสะบัดบ็อบเดินดุ่มๆ ตรงไปยังโต๊ะมุมอับแสงที่เงียบสงบที่สุดในร้าน ท่ามกลางเสียงโห่แซวของเพื่อนร่วมโต๊ะฝ่ายชายที่มองมาอย่างสนุกสนาน บนโต๊ะนั้น... ธาม ธีรภัทร นั่งไขว่ห้างถือแก้วเบียร์ในมือด้วยท่าทีนิ่งขรึม ใบหน้าหล่อเหลาคมคายแบบฉบับหนุ่มสถาปัตย์มาดเซอร์ ผมสีดำสนิทถูกเสยลวกๆ แต่กลับดูเนี๊ยบอย่างน่าหมั่นไส้ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาสะท้อนความรำคาญใจอย่างชัดเจน เมื่อเห็นสิ่งมีชีวิตแปลกปลอม—ที่หน้าตาคุ้นๆ ว่าเป็นเฟรชชี่บริหารปีหนึ่ง—เดินเซมาหยุดยืนค้ำหัวเขาอยู่ตรงนี้ "รุ่นพี่คะ..." ส้มโอทิ้งตัวลงนั่งยองๆ เกาะขอบโต๊ะของธามเอาไว้ ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาดุจรูปปั้นหินอ่อนด้วยรอยยิ้มหวานเชื่อมจนมดแทบขึ้น ธามเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างประหลาดใจ เขาวางแก้วเบียร์ลงกระแทกกับโต๊ะเสียงดังเบาๆ พอให้รู้ว่าไม่สบอารมณ์ ร่างสูงใหญ่ขยับถอยหลังเล็กน้อยเพื่อเว้นระยะห่างจากกลิ่นแอลกอฮอล์ที่ลอยมาแตะจมูก พร้อมกับสายตาดุๆ ที่กวาดมองตั้งแต่หัวจรดเท้า "น้อง... เมาแล้วก็กลับโต๊ะไปครับ ตรงนี้ไม่ใช่สนามเด็กเล่น" เสียงทุ้มต่ำติดจะห้วนและเย็นชาเอ่ยขึ้น ทำเอาเพื่อนร่วมโต๊ะของธามอย่างกรณ์ถึงกับสำลักถั่วลิสง รีบหันมาทำตาโตใส่สถานการณ์ตรงหน้าทันที "ไม่ได้เมาซะหน่อย! หู้ววว... รุ่นพี่นี่ตัวจริงหล่อกว่าในสตอรี่คณะอีกนะเนี่ย ขอจับแก้มนิ่มๆ สักทีได้ป่ะล่ะ" พูดไม่พูดเปล่า มือเล็กๆ ของส้มโอยื่นออกไปข้างหน้าหมายจะบีบแก้มสากของคนหน้าดุตามสัญชาตญาณของคนขาดสติ แต่มีหรือที่คนอย่างธามจะยอมให้ใครมาลูบคมเข้าง่ายๆ **พรึบ!** ธามคว้าข้อมือเล็กนั้นไว้ได้ทันก่อนที่ปลายนิ้วจะสัมผัสโดนผิวแก้ว แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่กุมไว้แน่นพอที่จะตรึงส้มโอให้อยู่กับที่ ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ สบเข้ากับดวงตาสีดำสนิทที่เย็นยะเยือกราวกับน้ำแข็งขั้วโลก "ปล่อยนะ! รุ่นพี่ใจร้ายอ่ะ หน้าตาก็ดีแต่ทำไมดุจังวะ หน้าบูดเป็นตูดหม้อแบบนี้ ระวังขึ้นคานนะเว้ย!" ส้มโอโวยวายลั่น ปากเล็กๆ เบะคว่ำลงอย่างขัดใจ พยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุมแต่ไม่เป็นผล "นี่เธอ..." ธามกัดฟันกรอด สันกรามคมชัดขึ้นตามแรงอารมณ์ ความอดทนที่สั่งสมมาตลอดสามปีในคณะสถาปัตย์ที่ต้องเจอแต่ความเครียดเรื่องโมเดลและการส่งงาน กำลังจะถูกเด็กปีหนึ่งสติหลุดคนนี้ทำลายลงในพริบตา "กล้าดียังไงมาบุกโต๊ะกูแถมยังปากดีใส่แบบนี้วะ รู้ไหมว่ากูเป็นใคร?" "รู้สิ! ก็พี่ธาม สถาปัตย์ปีสามไง คนที่ชอบทำหน้ายักษ์ใส่น้องๆ ในเพจคณะ..." ส้มโอตอบเสียงดังฟังชัด แถมยังโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นแอลกอฮอล์เป่ารดต้นคอแกร่งจนธามเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอพาลกระตุกวูบอย่างไม่มีสาเหตุ กรณ์ที่นั่งมองเหตุการณ์อยู่รีบเอามือป้องปากกลั้นขำจนหน้าดำหน้าแดง กระซิบกระซาบกับเพื่อนข้างๆ ว่า *"ไอ้ธามคราวนี้เจอของแข็งว่ะ ฮ่าๆๆ"* ธามขบกรามแน่น สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วว่าจะจัดการกับแม่ตัวแสบนี้อย่างไรดี จะลากตัวไปส่งให้เพื่อนเธอลากกลับ หรือจะโบกแท็กซี่ไล่ส่งให้พ้นๆ หน้าไปซะ แต่ก่อนที่เขาจะได้อ้าปากพูดคำสั่งเด็ดขาดออกไป ส้มเอกลับทำเรื่องที่คาดไม่ถึงที่สุด มือข้างที่เป็นอิสระเอื้อมไปคว้าปกเสื้อเชิ้ตสีดำของธาม ดึงกระชากเข้ามาใกล้จนหน้าอกแนบชิดกัน ส้มโอยิ้มตาหยี หัวเราะคิกคักชอบใจราวกับเด็กได้ของเล่นใหม่ ก่อนจะกระซิบประโยคที่ทำเอาสถาปนิกระดับท็อปของชั้นปีถึงกับสมองชัตดาวน์ไปชั่วขณะ "พี่ธาม... สนใจมาเป็นแฟนเด็กปีหนึ่งหน้าตาดีอย่างหนูไหมล่ะ รับรองว่า... จะเปย์ด้วยชานมไข่มุกทุกวันเลยนะ!" ความเงียบเข้าปกคลุมโต๊ะนั้นชั่วขณะ ท่ามกลางเสียงเพลงรอบข้างที่ยังคงดังสนั่น แต่โลกในหัวของธามกลับหยุดหมุนลงตรงวินาทีนั้นเอง ดวงตาคมดุจเหยี่ยวเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยอย่างคาดไม่ถึงกับความหน้ามึนขั้นสุดยอดของเด็กตรงหน้า ในจังหวะที่ธามกำลังจะอ้าปากปฏิเสธเสียงแข็งพร้อมกับผลักร่างเล็กออกไปให้พ้นทาง สายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นหน้าจอมือถือของส้มโอที่หล่นอยู่บนตักเธอ หน้าจอแสดงผลแชตไลน์ที่พิมพ์ข้อความค้างไว้ว่า... *[ส่งถึง: ธาม สถาปัตย์]* "พรุ่งนี้ว่างไหมคะ ไปจดทะเบียนสมรสกันเถอะค่ะแม่รออุ้มหลานแล้ว" และนิ้วเรียวเล็กของส้มโoloกำลังจะกดปุ่ม **"ส่ง"** ส่งตรงเข้ามือถือของเขาในอีกไม่ถึงเสี้ยววินาทีนี้! ...ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!