สมการความซวย

“นี่คือสิ่งที่เรียกว่า ‘ประสิทธิภาพ’ ในแบบของคุณเหรอคะคุณอาคเนย์? การยืนมองคนงานกรีดนิ้วแยกใบชาด้วยสายตาดูแคลนแบบนี้ มันช่วยให้ยอดผลิตเพิ่มขึ้นสักกิโลกรัมไหมคะ?” รินรดาวางตะกร้าหวายลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งเสียงดังปัง เสียงของมันทำลายความเงียบสงบของระเบียงเรือนรับรองจนอาคเนย์ที่ยืนกอดอกพิงเสาเรือนต้องหันขวับมามอง เขาไม่ได้สะดุ้ง เขามองเธอด้วยสายตาเย็นชาที่เหมือนจะแช่แข็งทุกอย่างที่ขวางหน้า ราวกับเขากำลังประเมินสิ่งของไร้ค่าในสายตาของวิศวกรผู้บูชาอัลกอริทึม “ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อเป็นกำลังใจให้คนงานทำงานช้าลงครับ” อาคเนย์เอ่ยเสียงเรียบ น้ำเสียงของเขาแห้งแล้งเหมือนทะเลทรายที่ไม่มีวันได้รับฝน “แต่ผมมาที่นี่เพื่อจัดการกับ ‘ขยะ’ ในระบบการผลิตของไร่คุณ ผมใช้เวลาสามชั่วโมงในการคำนวณกราฟผลผลิตย้อนหลังสามปี และสรุปได้ว่าวิธีการที่คุณใช้—มันคือการสูญเปล่าที่งดงามที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็นมา” รินรดาแค่นยิ้ม เธอขยับเข้าไปใกล้เขา กลิ่นหอมจางๆ ของใบชาคั่วใหม่จากตัวเธอปะทะเข้ากับกลิ่นน้ำหอมสะอาดสะอ้านแบบผู้ชายเนี๊ยบๆ ของเขา มันเป็นความต่างที่กระตุ้นสัญชาตญาณนักล่าในตัวเธอ เธอไม่ถอยหนี แต่อาศัยจังหวะนี้จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมของเขา “งดงามเหรอคะ? ขอบคุณที่ชมค่ะ” เธอเน้นคำว่า ‘ชม’ ด้วยน้ำเสียงยียวน “แต่น่าเสียดายนะคะที่วิศวกรอย่างคุณลืมสมการที่สำคัญที่สุดไปอย่างหนึ่ง นั่นคือ ‘ความเข้าใจในธรรมชาติ’ ใบชาแต่ละยอดมันไม่มีเซนเซอร์ตัวไหนอ่านค่าความนุ่มนวลของมือคนเก็บได้หรอกค่ะ ถ้าคุณเอาแต่ก้มมองหน้าจอคอมพิวเตอร์จนลืมมองดินมองฟ้า คุณก็เป็นได้แค่คนแปลกหน้าที่มาเดินเพ่นพ่านในไร่ของฉันเท่านั้นแหละค่ะ” อาคเนย์ขยับตัวเข้ามาใกล้จนไหล่แทบจะชนกัน เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อย ให้ความสูงของเขาทำหน้าที่เป็นกำแพงกดดัน “ผมถูกจ้างมาให้แก้ปัญหา ไม่ได้ถูกจ้างมาให้ซาบซึ้งกับวิถีชีวิตชาวไร่ และถ้าการที่คุณต้องใช้วิธีโบราณแบบนี้มันทำให้กำไรหายไปปีละล้าน... การที่ผมจะตัดสินใจรื้อระบบของคุณทิ้งทั้งหมด ก็ถือเป็นการกระทำที่ ‘สุภาพ’ ที่สุดเท่าที่ผมจะทำให้คุณได้แล้ว” คำว่า ‘รื้อระบบ’ ทำให้รินรดาชะงักไปครู่หนึ่ง แต่เธอก็รีบปรับสีหน้าให้เรียบเฉย แววตาของเธอเต้นระริกด้วยความท้าทาย เธอรู้ดีว่าชายคนนี้คือตัวอันตราย เขาคือสมการที่แก้ไม่ได้โดยง่าย และนั่นคือสิ่งที่ทำให้เธออยากเอาชนะ “อยากรื้อเหรอคะ? เชิญค่ะ” เธอผายมือไปทางไร่ชาที่เขียวขจีสุดลูกหูลูกตา “แต่ฉันขอเตือนไว้ก่อนนะ วิศวกรผู้ยิ่งใหญ่... ไร่ชาที่นี่มีกฎของมัน และถ้าคุณอยากจะเปลี่ยนแปลงมัน คุณต้องชนะใจคนงานของฉันให้ได้เสียก่อน ไม่ใช่แค่กราฟตัวเลขบนไอแพดของคุณ” “ชนะใจ?” อาคเนย์แค่นหัวเราะในลำคอ “ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อสร้างความสัมพันธ์ ผมมาที่นี่เพื่อกำจัดความผิดพลาด ถ้าคุณอยากเล่นเกมจิตวิทยาเชิญไปเล่นกับหุ้นส่วนของคุณอย่างศิลาเถอะ ผมไม่มีเวลาว่างพอจะมาร่วมวงเสวนาไร้สาระหรอก” ในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ก้าวขึ้นมาบนระเบียง ศิลาเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มที่ดูอบอุ่นผิดกับอาคเนย์อย่างสิ้นเชิง เขาหยิบหมวกปีกกว้างวางลงบนโต๊ะก่อนจะขยับเข้ามายืนข้างรินรดาอย่างถือวิสาสะ “คุยเรื่องงานกันเครียดเชียวครับริน? คุณอาคเนย์ครับ ผมว่าคุณอาจจะยังไม่เข้าใจบริบทของที่นี่ดีพอ การที่คุณเพิ่งมาถึงแล้วทำตัวเป็นศัตรูกับเจ้าของไร่ตั้งแต่วันแรก มันอาจจะไม่ใช่กลยุทธ์ที่ฉลาดนักหรอกนะครับ” ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่แฝงไปด้วยความหมายที่ทุกคนต่างรับรู้ได้ว่านี่คือการประกาศอาณาเขต อาคเนย์หรี่ตามองศิลา สายตาเขาเปลี่ยนไปจากความเย็นชาเป็นความระแวดระวัง เขาเห็นวิธีที่ศิลาขยับตัวเข้าใกล้รินรดา และวิธีที่รินรดาไม่ขยับหนี “ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อเป็นเพื่อนกับใครอยู่แล้ว” อาคเนย์หันไปทางรินรดาอีกครั้ง “และถ้าคุณสองคนจะร่วมมือกันเพื่อขัดขวางการทำงานของผม ก็เชิญครับ แต่จำไว้ว่าทุกนาทีที่ผมเสียไปเพราะความดื้อรั้นของคุณ... มันคือตัวเลขความเสียหายที่จะถูกหักออกจากโบนัสของคุณโดยตรง” รินรดาสบตากับเขา นิ่งสนิท ใจของเธอเต้นแรงขึ้นมาวูบหนึ่งไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความท้าทายที่ปะทุอยู่ในอก เธอเอื้อมมือไปคว้าสมุดบันทึกที่วางอยู่บนโต๊ะแล้วเขวี้ยงมันเบาๆ ไปทางเขา อาคเนย์รับไว้ได้ด้วยสัญชาตญาณที่ว่องไว “ถ้ามั่นใจนัก ก็ลองเริ่มตอนนี้เลยสิคะ” เธอท้าทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด “ไปที่แปลงโซน B เดี๋ยวนี้เลย ไปพิสูจน์ให้ฉันเห็นว่าสมการของคุณมันเจ๋งกว่าประสบการณ์สิบปีของฉันยังไง ถ้าคุณทำสำเร็จ ฉันจะก้มหัวยอมรับคำสั่งคุณทุกอย่าง แต่ถ้าคุณล้มเหลว...” เธอหยุดเว้นวรรค แล้วโน้มหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูเขาจนอาคเนย์สัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเธอ “คุณต้องเป็นคนเขียนจดหมายลาออกด้วยมือตัวเอง แล้วไสหัวไปจากไร่ของฉันให้เร็วที่สุด” อาคเนย์นิ่งไป เขาจ้องมองใบหน้าของหญิงสาวที่เต็มไปด้วยความมั่นใจอย่างพินิจ ก่อนจะกระตุกยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ได้มาพร้อมความใจดี แต่มันคือการยอมรับคำท้าที่อันตรายที่สุด “ตกลงครับ” เขาตอบเพียงสั้นๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินลงจากระเบียงไปโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งให้รินรดายืนกำมือแน่นอยู่ตรงนั้น แต่ในจังหวะที่เขากำลังจะก้าวพ้นบันไดขั้นสุดท้าย เสียงแจ้งเตือนจากแท็บเล็ตในมือของเขาก็ดังขึ้น อาคเนย์ชะงัก เขาเปิดหน้าจอขึ้นมาดูเพียงแวบเดียว ใบหน้าคมคายเปลี่ยนเป็นตึงเครียดขึ้นมาทันที เขาหันกลับมามองรินรดาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากเดิม “ระบบเซนเซอร์ที่ผมติดตั้งไว้เมื่อคืน... เพิ่งส่งสัญญาณเตือนว่ามี ‘การบุกรุก’ ในเขตไร่ชั้นใน” เขากล่าวเสียงเย็นเยียบ “และดูเหมือนว่าศัตรูที่ว่านั่น ไม่ใช่คนงานของคุณแน่ๆ รินรดา” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับรินรดาและอาคเนย์ในเส้นทางแห่งเกมหัวใจนี้แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะคะ