ระบบนี้มันผิดพลาดตรงไหน

"ถ้าคุณยังไม่ลุกขึ้นไปจัดการมอนสเตอร์ระดับ F ที่หลุดเข้ามาในเขตแดนชั้นในภายในสิบนาที ผมจะหักเงินค่าจ้างรายเดือนของคุณทิ้งทั้งหมด... รวมถึงลบชื่อคุณออกจากทะเบียนฮันเตอร์ด้วย เซย์จิ" เสียงเรียบเย็นแต่แฝงไปด้วยไอสังหารที่เย็นเยียบดังขึ้นข้างหูของผม ในขณะที่ผมกำลังนอนเอาหน้าซุกหมอนใบโปรดอย่างมีความสุขที่สุดในโลก กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่คุ้นเคยของ 'รินะ' ทำให้ผมรู้ทันทีว่าชีวิตอันแสนสงบสุขของผมได้จบสิ้นลงแล้ว ผมลืมตาขึ้นช้าๆ มองเพดานห้องพักผ่อนโทรมๆ ของกิลด์ด้วยสายตาเลื่อนลอย ความขี้เกียจที่สั่งสมมาตลอดสัปดาห์กำลังร่ำร้องให้ผมดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงอีกครั้ง แต่ก่อนที่นิ้วมือของผมจะได้สัมผัสกับเนื้อผ้า... โลกทั้งใบก็สั่นไหวไปพร้อมกับตัวอักษรสีฟ้าเรืองแสงที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศตรงหน้า [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบสภาวะร่างกายเฉื่อยชาเกินขีดจำกัด!] [ภารกิจบังคับ: กำจัด 'ก๊อบลินคลั่ง' ภายใน 600 วินาที] [รางวัล: แต้มทักษะ 100 แต้ม และปลดล็อกสเตตัสลับ] [บทลงโทษหากปฏิเสธ: แรงดันไฟฟ้าช็อตสมองระดับ 5,000 โวลต์ เป็นเวลา 30 นาที] ผมแทบจะสำลักน้ำลายตัวเอง “นี่มันระบบบ้าอะไรกันเนี่ย? ใครอนุญาตให้แกเข้ามาในหัวฉัน!” "เซย์จิ... คุณบ่นพึมพำอะไรอยู่คนเดียว?" รินะเลิกคิ้วขึ้น เธออยู่ในชุดเครื่องแบบรองประธานกิลด์สีดำสนิท ดวงตาคู่คมจ้องมองมาที่ผมราวกับกำลังอ่านหนังสือเล่มหนึ่งที่น่าเบื่อหน่าย แต่ผมรู้ดีว่าภายใต้ความเรียบเฉยนั้น เธอคือคนเดียวที่ระแคะระคายว่าผมไม่ได้เป็นแค่ฮันเตอร์กระจอกที่วันๆ เอาแต่นั่งนับเหรียญไปวันๆ ผมยันตัวขึ้นนั่ง พยายามจัดทรงผมที่ยุ่งเหยิงด้วยความหงุดหงิด ระบบบ้านี่เพิ่งปรากฏขึ้นเมื่อคืนตอนที่ผมเผลอหลับไป และตอนนี้มันก็เริ่ม 'ทำงาน' แบบไม่ถามความสมัครใจของเจ้าของร่างเลยแม้แต่น้อย "ผมไม่ได้บ่นครับ แค่กำลังคิดว่า... ทำไมก๊อบลินระดับ F ถึงหลุดเข้ามาถึงในเมืองได้" ผมตอบด้วยน้ำเสียงเนือยๆ พลางลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจจนกระดูกลั่นกรอบ "กิลด์ป้องกันหละหลวมขนาดนั้นเชียวหรือครับคุณรองประธาน?" รินะหรี่ตาลง แววตาสั่นไหวครู่หนึ่งก่อนจะกลับมานิ่งสนิท "อย่ามาเปลี่ยนเรื่อง ความขี้เกียจของคุณมันเกินขีดจำกัดแล้ว ต่อให้คุณจะเป็นอัจฉริยะด้านการคำนวณที่ทำนายทิศทางดันเจี้ยนได้แม่นยำแค่ไหน แต่มันจะไม่มีความหมายเลยถ้าคุณไม่ยอมขยับตัวทำอะไรให้เป็นชิ้นเป็นอัน" เธอก้าวเข้ามาใกล้จนผมได้กลิ่นไอความเย็นจากเวทมนตร์ของเธอ "ไปจัดการมันซะ แล้วอย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำเป็นรอบที่สอง" [แจ้งเตือนระบบ: ภารกิจเริ่มขึ้นแล้ว... หากคุณขยับตัวช้าไปกว่านี้ บทลงโทษจะเริ่มทำงานทันที] "เวรเอ๊ย..." ผมสบถเบาๆ ในใจ พลางคว้าดาบสั้นที่วางทิ้งไว้ข้างเตียงขึ้นมา ความรู้สึกร้อนวูบวาบแล่นปราดไปทั่วร่าง ไม่ใช่ความกระหายเลือด แต่มันคือความรู้สึกเหมือนไฟฟ้าสถิตที่ระบบส่งเข้ามาเตือนเป็นระยะ ผมก้าวเดินออกจากห้องพักมุ่งหน้าไปสู่ลานฝึกที่ถูกปรับเปลี่ยนเป็นสนามรบขนาดย่อม ร่างของก๊อบลินตัวเขียวเข้มที่มีกล้ามเนื้อบิดเบี้ยวผิดธรรมชาติกำลังอาละวาดฟาดฟันหุ่นซ้อมเหล็กกล้าจนแตกกระจาย เสียงคำรามของมันก้องกังวานไปทั่วกิลด์ ฮันเตอร์คนอื่นๆ ต่างถอยกรูดออกไปคนละทิศละทาง ไม่มีใครอยากเสี่ยงกับมอนสเตอร์ที่อยู่ผิดที่ผิดทาง... ยกเว้นผม ที่ตอนนี้ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้อง 'โชว์เทพ' ตามคำสั่งของไอ้ระบบเฮงซวยนี่ "เอาละ เจ้าตัวเขียว" ผมกระซิบกับตัวเอง พลางกวาดสายตามองจุดอ่อนของมันผ่านมุมมองระบบที่เด้งขึ้นมาแบบอัตโนมัติ [จุดอ่อน: ใต้รักแร้ขวา / กระดูกต้นคอ / พลังป้องกันต่ำกว่าปกติ 40% หากโจมตีต่อเนื่อง] ผมไม่ได้ต้องการจะเป็นฮีโร่ ผมแค่ต้องการเป็นคนขี้เกียจที่ร่ำรวยและมีชีวิตรอดไปจนเกษียณ แต่ดูเหมือนระบบนี้จะออกแบบมาเพื่อ 'สั่งลุย' โดยไม่เคยถามความสมัครใจของผมเลยแม้แต่นิดเดียว จังหวะที่ก๊อบลินพุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วสูง ผมไม่ได้หลบหลีกในทางที่คนปกติทำ แต่ผมเลือกที่จะสไลด์ตัวลอดใต้แขนของมัน ลมหายใจที่เหม็นเน่าเฉียดผ่านหน้าผมไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร ผมใช้จังหวะนี้เหวี่ยงดาบสั้นในมือปักเข้าที่จุดอ่อนใต้รักแร้ของมันอย่างแม่นยำราวกับวางไว้ เลือดสีเขียวสาดกระจายเต็มพื้น แต่สิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ... ทันทีที่ผมทำภารกิจเสร็จสิ้น ระบบไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้น [ภารกิจสำเร็จ: กำจัด 'ก๊อบลินคลั่ง' สำเร็จ] [ได้รับแต้มทักษะ 100 แต้ม] [ตรวจพบค่าพลังงานแฝงระดับสูงในรัศมี 10 เมตร... เริ่มต้นการปลดล็อกเงื่อนไขภารกิจระดับ SSS: 'ผู้พิชิตดันเจี้ยนต้องห้าม'] พื้นดินใต้เท้าของผมเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เสียงคำรามที่หนักหน่วงและน่าเกรงขามยิ่งกว่าก๊อบลินหลายเท่าตัวดังขึ้นจากรอยแยกมิติที่กำลังฉีกขาดออกกลางลานฝึก รินะที่ยืนดูอยู่ห่างๆ ถึงกับหน้าถอดสี มือของเธอคว้าดาบประจำตัวออกมาโดยอัตโนมัติ "เซย์จิ... ถอยออกมา! นั่นมันระดับภัยพิบัติ... มันไม่ควรจะปรากฏตัวที่นี่!" ผมเงยหน้ามองสิ่งที่กำลังก้าวออกมาจากรอยแยกมิติ ความขี้เกียจในตัวผมหายไปสิ้น เหลือเพียงความเย็นเฉียบที่เกาะกุมหัวใจ เมื่อสิ่งมีชีวิตที่แผ่ไอสีดำทมิฬค่อยๆ เผยร่างออกมา... มันคือบอสระดับตำนานที่ผมเพิ่งจะอ่านเจอในบันทึกที่ปิดตายไปเมื่อร้อยปีก่อน! และที่เลวร้ายที่สุด... ระบบบ้านี่กลับส่งเสียงแจ้งเตือนขึ้นมาอีกครั้งว่า: [ภารกิจหลัก: สังหาร 'ราชันย์ผู้ถูกลืม' ภายใน 30 นาที มิเช่นนั้นเมืองนี้จะถูกทำลาย!] หวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะสนุกไปกับจุดเริ่มต้นของการเดินทางครั้งนี้นะครับ โอเวอร์ลอร์ดซีโร่ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านมาจนถึงบรรทัดนี้ครับ!