คืนพายุคลั่ง

เสียงคำรามกึกก้องของฟ้าผ่าที่ผ่าลงมากลางผืนป่าดิบชื้นด้านนอก เปรียบเสมือนเสียงคำรามเตือนจากมัจจุราช ที่กำลังโอบล้อมคฤหาสน์หลังใหญ่แห่งนี้ไว้ด้วยความมืดมิด ทว่าความน่ากลัวของพายุฤดูร้อนยังเทียบไม่ได้กับอุณหภูมิที่กำลังพุ่งสูงขึ้นอย่างไร้เหตุผลภายในห้องโถงรับแขกโอ่อ่า "คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้กับฉันนะ คิรากร!" เสียงหวานที่สั่นเครือด้วยความโกรธเกรี้ยวตะโกนก้องสะท้อนผนังหินอ่อน ไอริณยืนหายใจหอบกระชั้น หน้าอกอิ่มกระเพื่อมขึ้นลงตามแรงอารมณ์ ร่างระหงในชุดเดรสยาวดีไซน์เรียบหรูเปียกชุ่มไปด้วยหยาดฝนที่สาดซัดเข้ามาในวินาทีที่เธอก้าวเท้าหนีตายเข้ามาในอาณาเขตของเขา ร่างกายของเธอบอบบางจนน่าใจหาย แต่ดวงตากลมโตคู่นั้นกลับแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยประกายไฟแห่งทิฐิที่ไม่มีวันยอมสยบให้ใครง่ายๆ ผู้ชายที่ยืนอยู่เบื้องหน้าเธอ... คิรากร ประมุขแห่งอาณาจักรธุรกิจมืดผู้ทรงอิทธิพล เขายืนไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้สีเข้ม ใบหน้าหล่อเหลาคมคายราวนรูปสลักของเทพปกรณัมถูกอาบไล้ด้วยแสงสลัวจากเปลวไฟในเตาผิง แววตาคมกริบดั่งเหยี่ยวล่าเหยื่อคู่นั้นไม่ได้มีความสะทกสะท้านต่อความเกรี้ยวกราดของเธอเลยแม้แต่น้อย มีเพียงรอยยิ้มเยือกเย็นที่มุมปาก ซึ่งมันช่างน่าขนลุกและทรงพลังจนทำให้ลมหายใจของเธอกระตุกวูบ "สิทธิ์งั้นหรือครับ..." เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงกระซิบจากขุมนรกดังลอดริมฝีปากหยได้รูป คิรากรค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำภายใต้เสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อแน่นและรอยสักเลือนรางที่ซ่อนอยู่ใต้ร่มผ้า "จำใส่สมองอันน้อยนิดของคุณเอาไว้ให้ดี ไอริณ... บนแผ่นดินนี้ ไม่มีอะไรที่ผม 'ไม่มีสิทธิ์' โดยเฉพาะกับผู้หญิงที่กล้าขโมยผลงานของผมไปเหยียบย่ำเล่น" "ฉันไม่ได้ขโมย! แบบร่างพวกนั้นฉันเป็นคนออกแบบมันขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อและสมองของตัวเอง!" เถียงกลับเสียงสั่นแต่ไม่ยอมก้มหัวให้ ร่างบางก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณเมื่อร่างสูงใหญ่เริ่มก้าวเข้าประชิดทีละก้าว กลิ่นอายความเป็นผู้ชายอันตรายและกลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นอายฝนจางๆ แผ่ซ่านจนทำให้พื้นที่รอบตัวเธอดูลดน้อยลงทุกที "มั่นใจในฝีมือตัวเองนักใช่ไหมครับ..." คิรากรหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น นิ้วแกร่งเอื้อมขึ้นไล้กรอบหน้าเรียวที่เปียกชื้นอย่างถือวิสาสะ แม้ไอริณจะพยายามสะบัดหน้าหนีด้วยความรังเกียจ แต่เขากลับใช้นิ้วโป้งกดรั้งคางของเธอไว้แน่นบังคับให้เงยหน้าสบตา สัมผัสหยาบกร้านแต่มั่นคงนั้นส่งกระแสไฟแปลกประหลาดวิ่งพล่านไปทั่วผิวเนื้อ ไอริณรู้สึกได้ถึงความร้อนระอุที่แผ่ซ่านออกมาจากปลายนิ้วของเขา มันไม่ใช่ความอ่อนโยน แต่มันคือการประกาศความเป็นเจ้าของและการคุกคามที่จงใจจะบดขยี้ศักดิ์ศรีของเธอให้แหลกคามือ "ปล่อยฉันนะ ไอ้คนป่าเถื่อน!" เธอตวาดเสียงกร้าว พร้อมกับใช้มือเรียวทุบเข้าที่อกแกร่งเต็มแรง แต่แรงอันน้อยนิดของเธอกลับไม่ได้ทำให้เขาขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย ราวกับการทุบตีนั้นเป็นเพียงการออดอเซาะของแมวตัวน้อยในสายตาของพญาเสือ คิรากรหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นสะเทือนอยู่ในอกจนไอริณรู้สึกได้ผ่านฝ่ามือที่แนบอยู่ ชายหนุ่มรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไขว้ไว้ด้วยมือข้างเดียวด้วยแรงมหาศาล ก่อนที่มืออีกข้างจะโอบเอวคอดกิ่วรั้งเข้าประชิดแนบชิดอย่างไร้ช่องว่าง ร่างกายของทั้งคู่แนบสนิทกันจนสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่เต้นรัวเร็วจนแทบจะรวมเป็นจังหวะเดียวกัน "ปากเก่งแบบนี้... ไม่รู้ว่าเวลาอยู่ใต้ร่างของผม คุณจะยังอวดดีแบบนี้ได้อีกนานแค่ไหนกันนะ ไอริณ" คำพูดจาจาบจ้วงและสายตาที่จ้องมองมาอย่างหิวกระหายทำให้ใบหน้าของไอริณร้อนผ่าวขึ้นมาด้วยความอับอายและโกรธจัด ความกลัวเริ่มกัดกินหัวใจทีละน้อยเมื่อตระหนักได้ว่าเธอกำลังติดอยู่กับปีศาจร้ายในคฤหาสน์ที่ตัดขาดจากโลกภายนอกท่ามกลางพายุฝนที่โหมกระหน่ำอย่างไม่มีทีท่าว่าจะสงบลง ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากหยักลึกโน้มต่ำลงมาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อน กลิ่นอายความเย้ายวนอันตรายกลับปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบที่ซ่อนอยู่ลึกที่สุดในตัวเธอให้ตื่นขึ้นมาอย่างน่าประหลาด ความโกรธแค้นแปรเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดทางอารมณ์ที่พุ่งพล่านจนแทบหายใจไม่ออก ก่อนที่ริมฝีปากของเขาจะทาบทับลงมาปิดกั้นเสียงต่อต้านทั้งหมด เสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่ที่เชื่อมต่อกับระเบียงด้านนอกก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับเงาร่างของบอดี้การ์ดคนสนิทที่ยืนตากฝนอยู่เบื้องหลังกระจกใส ส่งสัญญาณบางอย่างด้วยสีหน้าเคร่งเครียด คิรากรชะงักเล็กน้อย ดวงตาดุจพญาเหวี่ยงหันไปมองทางต้นเสียงด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ แต่ก่อนที่เขาจะละสายตากลับมามองเชลยสาวในอ้อมแขน นิ้วแกร่งก็จงใจลากไล้ผ่านริมฝีปากอิ่มที่กำลังเม้มแน่นด้วยความโกรธอย่างอ้อยอิ่งและจงใจยั่วเย้า "โชคดีของคุณไปนะครับคนสวย..." คิรากรกระซิบชิดใบหูของเธอ น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ถูกระงับไว้ชั่วคราว "แต่จำไว้... คืนนี้ยังอีกยาวไกล และพายุลูกนี้... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในห้วงอารมณ์นี้ด้วยกันนะครับ