ไซต์งานนรกกับจุดเริ่มต้นความซวย

"ถ้าโปรเจกต์นี้พังคามือ คุณเตรียมตัวเก็บกระเป๋าไปเขียนแบบบ้านหมาหลังคาสังกะสีได้เลยครับ สถาปนิกธีธัช" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความเยียบเย็นจนน่าหมั่นไส้ดังขึ้นทันทีที่ร่างโปร่งก้าวพ้นธรณีประตูห้องประชุมชั่วคราว กลิ่นอายของความกดดันลอยอบอวลปะปนมากับฝุ่นปูนเก่าๆ ของอาคารโบราณอายุกว่าร้อยปีที่กำลังรอการชุบชีวิตใหม่ ธีร์ (ธีธัช) ชะงักฝีเท้า ปลายปากกาหมึกซึมในมือแทบหักคามือด้วยแรงบีบ เขาไม่ได้หันกลับไปมองทันที แต่เลือกที่จะสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์กรุ่นโกรธที่พุ่งพล่านขึ้นมาถึงขั้วหัวสมอง ปากเก่งๆ ของวิศวกรหนุ่มจอมเผด็จการคนนี้ยังคงสร้างความรำคาญใจให้เขาได้ไม่เคยเปลี่ยน แม้ว่าเวลาจะผ่านไปนานหลายปีนับตั้งแต่รั้วมหาวิทยาลัย ร่างบางหมุนตัวกลับอย่างช้าๆ ส่งสายตาคมกริบราวกับจะเชือดเฉือนอีกฝ่ายเป็นชิ้นๆ "ถ้าโครงสร้างเฮงซวยของคุณมันไม่ถล่มลงมาทับหัวคนงานเสียก่อน ผมรับรองว่างานนี้จะออกมาสมบูรณ์แบบจนคุณต้องหุบปากสนิทเลยล่ะครับ คุณกรณิศ" กรณ์ (กรณิศ) เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ร่างสูงโปรดปรานในชุดเสื้อเช็ทพับแขนจนเห็นกล้ามเนื้อแขนกำยำก้าวเข้ามาประชิดทีละก้าว นัยน์ตาคมกริบสีนิลคู่นั้นจ้องมองธีร์ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาที่วิเคราะห์และประเมินค่า ซึ่งมันทำให้สถาปนิกหนุ่มรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นชิ้นงานศิลปะที่กำลังถูกจับผิดโดยผู้เชี่ยวชาญจอมเนี๊ยบ "ปากดีเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน... หวังว่าฝีมือการออกแบบจะคมเหมือนฝีปากนะ" กรณ์กระตุกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ธีร์มองว่ามันช่างน่าหมั่นไส้ที่สุดในสามโลก "ตึกนี้ไม่ใช่สตูดิโอเก๋ๆ ของคุณนะธีร์ นี่คืออาคารอนุรักษ์ โครงสร้างเดิมมันผุพังเกินกว่าจะมานั่งทำตามใจชอบ ถ้าคุณขีดเส้นบ้าๆ ออกมาอีก ผมนี่แหละจะเป็นคนฉีกแบบแปลนของคุณทิ้งต่อหน้าคนงานเอง" "คุณไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องงานของผม กรณ์!" ธีร์ก้าวเข้าไปประชิดตัวจนอกเกือบจะชนกัน ความสูงที่ไล่เลี่ยกันทำให้เขาสามารถมองสบตาอีกฝ่ายได้อย่างไม่เกรงกลัว "นี่คือโปรเจกต์รีโนเวตเดอะ เฮอริเทจ ที่ผมทุ่มเทเวลาศึกษาประวัติศาสตร์มาเป็นเดือนๆ ไม่ใช่สนามเด็กเล่นที่คุณจะมาใช้อำนาจบาตรใหญ่สั่งแก้โน่นแก่นี่ตามใจชอบ!" ระยะห่างระหว่างคนทั้งคู่ใกล้จนเกินความจำเป็น กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นเหงื่อจากการตรวจไซต์งานปะทะเข้ากับนาสิกของธีร์ หัวใจดวงน้อยที่ควรจะเต้นเป็นจังหวะปกติกลับกระหน่ำรัวอย่างไร้เหตุผล ธีร์ขยับถอยหลังเล็กน้อยเพื่อรักษาระยะห่าง แต่ทว่า... มือหนาของกรณิศกลับไวเท่าความคิด เอื้อมมาคว้าขอบโต๊ะไม้เก่าๆ ด้านหลังของธีร์ไว้ กลายเป็นการกักขังร่างบางให้อยู่ในอ้อมแขนของเขาโดยปริยาย ดวงตาคมกริบของวิศวกรหนุ่มทอประกายลึกล้ำชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาเรียบเฉยดังเดิมอย่างรวดเร็ว จนธีร์เกือบคิดว่าตัวเองตาฝาดไป "ถอยไปนะ..." ธีร์กระซิบเสียงลอดไรฟัน พยายามซ่อนความสั่นไหวในน้ำเสียงไม่ให้เล็ดลอดออกไป "ถ้าไม่อยากโดนข้อหาอนาจารในไซต์งานก่อสร้าง" "ผมแค่จะเตือนว่า... ตรงเสาต้นมุมทิศตะวันตกเฉียงเหนือ มันมีรอยร้าวซ่อนอยู่ใต้ชั้นปูนฉาบเก่า" กรณ์โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รินรดข้างแก้ม น้ำเสียงของเขาอ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว "ถ้าคุณดึงดันจะเจาะผนังตรงนั้นเพื่อทำช่องแสงตามแบบแปลนเดิม... อาคารนี้ได้พังครืนลงมาก่อนที่คุณจะได้เห็นมันเสร็จแน่" คำพูดจริงจังนั้นทำให้ธีร์ชะงัก ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความตระหนักรู้ในความเป็นจริง เขารู้ดีว่าเรื่องโครงสร้างกรณ์ไม่เคยล้อเล่น และความเชี่ยวชาญของอีกฝ่ายคือสิ่งที่ตึกเก่าอายุน้อยกว่าร้อยปีหลังนี้พึ่งพามากที่สุด "แล้ว... คุณจะแก้ปัญหายังไง" ธีร์ยอมอ่อนข้อลง น้ำเสียงติดจะห้วนเล็กน้อยเพื่อรักษาฟอร์ม "หึ..." กรณ์แค้นหัวอกในลำคอเบาๆ "เย็นนี้ว่างไหมล่ะ ไปนั่งกินกาแฟหน้าไซต์งาน แล้วผมจะกางแบบโครงสร้างให้ดูทีละจุด... ในฐานะที่ผมเป็น 'วิศวกรคู่บุญ' ของคุณไง" "ใครเป็นคู่บุญของคุณ ทุเรศ..." "หูแดงหมดแล้วนะสถาปนิก" กรณ์กระซิบเย้าแหย่ รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะตีมึนตึงใส่คนอื่นเสมอ ก่อนที่ธีร์จะได้อ้าปากด่าทอวิศวกรปากร้ายกลับไปสักชุด เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงทุ้มคุ้นหูก็ฃดังแทรกขึ้นมาจากทางบันไดไม้โบราณที่กำลังซ่อมแซม "ขอโทษที่มาช้าครับ พอดีผมแวะไปเอาเอกสารอนุมัติงบจากส่วนกลางมาเพิ่ม... อ้าว ธีร์ อยู่กับคุณกรณ์พอดีเลยเหรอครับเนี่ย" ร่างสูงโปร่งของ **พีท** สถาปนิกคู่แข่งทางธุรกิจที่พยายามเข้ามาแทรกแซงโปรเจกต์นี้ก้าวเข้ามาในห้อง พร้อมกับรอยยิ้มเป็นมิตรที่เคลือบแฝงด้วยความเจ้าเล่ห์ สายตาของพีทกวาดมองท่าทางที่แนบชิดกันเกินเหตุของธีร์และกรณ์แวบหนึ่ง ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างกว่าเดิม "ดูท่าทางพวกคุณสองคนจะตกลงเรื่องแบบแปลนกันไปถึงไหนต่อไหนแล้วสินะครับ... หวังว่าคงไม่มีปัญหาอะไรเกี่ยวกับดีไซน์หลักที่ผมช่วยเสนอไปหรอกนะ" บรรยากาศในห้องประชุมชั่วคราวเปลี่ยนจากความอึมครึมชวนใจเต้น เป็นความตึงเครียดขึ้นมาทันที กรณ์ถอยร่างออกห่างจากธีร์อย่างช้าๆ นัยน์ตาคมกริบหันไปจ้องมองพีทด้วยแววตาที่เยียบเย็นและเต็มไปด้วยความไม่เป็นมิตรอย่างปิดไม่มิด ธีร์ขมวดคิ้วแน่น สัญชาตญาณบางอย่างบอกเขาว่าการปรากฏตัวของพีทในตอนนี้... ไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกนี้นะครับ