บรรณาธิการกับงานด่วน

“ถ้าคุณยังคิดว่าการส่งไฟล์งานที่มีช่องว่างบรรทัดผิดเพี้ยนและคำผิดพุ่งทะลุทะลวงหัวใจคนอ่านแบบนี้คือ ‘งานศิลปะ’ รบกวนช่วยเก็บมันใส่ลิ้นชักแล้วไปหาอาชีพที่ใช้ความพยายามน้อยกว่านี้เถอะค่ะ” เสียงเคาะนิ้วบนโต๊ะกระจกเป็นจังหวะที่ฟังดูเหมือนเข็มนาฬิกาที่กำลังนับถอยหลังสู่ความตาย รินรดาปิดแล็ปท็อปของนักเขียนหน้าใหม่ตรงหน้าด้วยท่าทางสงบเงียบเกินความจำเป็น ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องมองคู่สนทนาที่กำลังหน้าซีดเผือดราวกับเจอผีหลอกกลางวันแสกๆ “แต่ว่า... คุณรินคะ พล็อตเรื่องนี้มันมีมิตินะคะ” “มิติของตัวละคร หรือมิติของการที่คุณไม่ตรวจทานให้ดีกันแน่คะ?” รินรดาย้อนกลับทันควัน เธอหยิบแฟ้มเอกสารขึ้นมาสะบัดเบาๆ ให้เข้าที่ “บรรณาธิการมีไว้เพื่อขัดเกลาเพชรให้เปล่งประกาย ไม่ได้มีไว้เพื่อเช็ดขี้โคลนที่บรรจงป้ายลงมาบนกระดาษ ออกไปเถอะค่ะ งานที่นี่ไม่ต้อนรับความมักง่าย” สิ้นเสียงไล่ส่ง บรรยากาศภายในออฟฟิศขนาดกะทัดรัดก็กลับสู่ความเงียบงัน เหลือเพียงเสียงคีย์บอร์ดที่รินรดารัวไม่หยุดยั้ง เธอถอนหายใจยาว พลางนวดขมับตัวเองอย่างเหนื่อยอ่อน กาแฟเย็นเฉียบในแก้วเซรามิกที่วางอยู่ข้างมือแทบไม่ได้ถูกแตะต้องตั้งแต่เช้า สำหรับเธอ กาแฟไม่ใช่เซฟโซน งานต่างหากคือลมหายใจ ทว่าความเงียบที่ควรจะจรรโลงใจกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่เดินตรงเข้ามาหยุดอยู่หน้าโต๊ะของเธอ รินรดาไม่ได้เงยหน้าขึ้น เธอรู้ดีว่าใครกำลังยืนอยู่ตรงนั้น กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์จางๆ ผสมกับกลิ่นไอของกระดาษเก่าๆ ที่เธอจำได้ขึ้นใจ “ไล่นักเขียนหน้าใหม่ร้องไห้ออกไปแบบนั้น ไม่กลัวยอดขายสำนักพิมพ์ตกต่ำหรือไงครับ... เอ้อ ขอโทษที ผมลืมไปว่าคุณคือ ‘แม่มดแห่งกองบรรณาธิการ’ ผู้ไม่แคร์อะไรนอกจากเดดไลน์” น้ำเสียงทุ้มต่ำติดกวนประสาทดังขึ้น รินรดาละมือจากแป้นพิมพ์แล้วเงยหน้าขึ้นสบตาเจ้าของประโยคนั้น ‘อาคเนย์’ นักเขียนแนวสืบสวนชื่อดังที่กวนประสาทเธอได้ตั้งแต่การทักทายครั้งแรกจนถึงวันนี้ เขาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนดูไม่เป็นระเบียบนัก แต่กลับทำให้คนที่ได้มองรู้สึกร้อนวูบวาบอย่างประหลาด “ถ้าว่างมากนัก ก็ไปทำต้นฉบับบทที่ 15 ของคุณให้เสร็จเถอะค่ะคุณอาคเนย์ อย่ามาเดินเตร่หาเรื่องคนทำงาน” รินรดากระแทกเสียงใส่ พร้อมกับดันเอกสารในมือไปข้างหน้าอย่างรำคาญ อาคเนย์ไม่เดินหนี เขาถือวิสาสะดึงเก้าอี้ตัวข้างๆ ออกแล้วนั่งลงด้วยท่าทางผ่อนคลายเกินเหตุ ใบหน้าคมคายนั้นโน้มเข้ามาใกล้จนรินรดาได้กลิ่นอายความดื้อรั้นจากเขา เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ สายตาที่เหมือนนักล่ากำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม “ต้นฉบับน่ะเสร็จแล้ว แต่ผมมีเงื่อนไข” “ฉันไม่มีนโยบายต่อรองกับนักเขียนที่ชอบส่งงานช้าค่ะ” “ไม่ใช่นโยบาย แต่เป็นความต้องการ” อาคเนย์ขยับยิ้มมุมปาก มือหนายื่นมาวางทับลงบนมือที่ถือปากกาของเธอไว้แน่น ผิวสัมผัสอุ่นจัดจากปลายนิ้วของเขาทำให้รินรดาชะงัก ลมหายใจเธอติดขัดไปชั่วขณะ “ต้นฉบับน่ะ ผมวางไว้บนโต๊ะคุณเมื่อเช้า แต่ถ้าอยากให้ผมแก้ตอนจบให้สมบูรณ์ตามที่คุณต้องการ... คุณต้องยอมสละเวลาสักครู่ พาผมไปหาอะไรกินแทนกาแฟบ้าๆ นี่หน่อย” รินรดาเม้มปากแน่น เธออยากจะสะบัดมือเขาทิ้ง แต่สัมผัสที่แผ่ซ่านผ่านผิวหนังทำให้เธอขยับตัวไม่ออก ความซึนเด่นชัดขึ้นในแววตา “คุณมันน่ารำคาญที่สุดเลยรู้ไหมคะ” “ทราบครับ” เขาตอบหน้าตาย แววตาอ่อนโยนลงวูบหนึ่งจนรินรดาใจสั่น “แต่ถึงจะน่ารำคาญ ผมก็เป็นคนเดียวที่รู้ว่าเวลาคุณเหนื่อย คุณมักจะแอบกินช็อกโกแลตในลิ้นชักโต๊ะ... ใช่ไหมล่ะ?” เขารู้? ทั้งที่เธอไม่เคยบอกใคร จังหวะที่หัวใจเต้นผิดจังหวะ อากาศรอบข้างเหมือนจะเบาบางลง อาคเนย์ขยับหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีก จนปลายจมูกแทบจะแตะกัน เสียงกระซิบแผ่วเบาของเขาทำเอาความเย็นชาที่รินรดาพยายามสร้างไว้พังทลายลงในเสี้ยววินาที “งานน่ะมันไม่หนีคุณไปไหนหรอกรินรดา แต่ถ้ามัวแต่ทำงานจนลืมดูแลหัวใจตัวเอง ระวังผมจะพิจารณา ‘ลักพาตัว’ คุณออกไปจากกองบรรณาธิการนี่จริงๆ นะ” ทว่าก่อนที่รินรดาจะได้โต้ตอบ ประตูห้องทำงานของเธอก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงพร้อมกับเสียงของหัวหน้ากองบรรณาธิการที่ตะโกนเสียงหลง “รินรดา! ต้นฉบับเรื่อง ‘เงาปริศนา’ ที่คุณบอกว่าตรวจจบแล้วน่ะ เกิดเรื่องใหญ่แล้ว! มีคนแจ้งว่าเนื้อหาในเล่มไปพ้องกับคดีฆาตกรรมที่เพิ่งเกิดเมื่อเช้านี้แบบคำต่อคำ... รินรดา! คุณไปเอาต้นฉบับของใครมาตีพิมพ์!” รินรดาเบิกตากว้าง หันไปมองอาคเนย์ที่ยังคงยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย... ราวกับเขาไม่แปลกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นเลยแม้แต่นิดเดียว ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของตัวอักษรไปกับไวโอเล็ตการ์เด้นนะคะ