รอยกระสุนที่ไร้เสียง

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของหยาดฝนที่สาดซัดกระแทกพื้นคอนกรีต คละคลุ้งปะปนกับกลิ่นดินปืนจางๆ ในตรอกมืดทึบย่านชานเมือง เสียงหอบหายใจอย่างสะท้านโยนของรินรดาดังสะท้อนก้องในโสตประสาท ร่างเพรียวบางในชุดเสื้อโค้ตร2กระดุมชุ่มโชกไปด้วยน้ำฝนจนแนบเนื้อ เผยให้เห็นสัดส่วนโค้งเว้าที่สั่นเทิ้มด้วยความเหนื่อยล้าและอะดรีนาลีนที่หลั่งพล่าน มือเรียวสั่นเทาจนเกือบประคองกระบอกปืนสั้นในมือไว้ไม่อยู่ เธอยกมันขึ้นเล็งไปยังความมืดเบื้องหน้า หัวใจเต้นกระหน่ำรัวราخواกลองศึก ความผิดพลาดเพียงครั้งเดียวในแฟ้มคลับลับของกรมตำรวจ ทำให้เธอกลายเป็น "เป้าหมาย" ที่ต้องถูกกำจัดในค่ำคืนนี้ *แกร๊ก...* เสียงปลอกกระสุนโลหะกระทบพื้นดังขึ้นแผ่วเบา แต่กลับคมชัดบาดลึกในความเงียบงัน รินรดากลั้นหายใจ นัยน์ตาสีรัตติกาลกวาดมองไปรอบตัวอย่างหวาดระแวง หยดน้ำฝนไหลย้อยจากปลายผมหยักศกตกลงบนโหนกแก้มเนียนปะปนกับหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้น ครอบครัวของเธอตายไปเพราะความลับนี้ และตอนนี้... เธอก กำลังจะเดินตามพวกเขาไปในหลุมศพเดียวกันอย่างนั้นหรือ? "คิดว่าวิ่งหนีพ้นหรือครับ... นักสืบสาว" เสียงทุ้มต่ำ กังวาน และเยือกเย็นจนน่าขนลุกดังขึ้นจากความมืดเบื้องหลัง ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอทำให้ขนกายทั่วร่างของรินรดาลุกชันขึ้นพร้อมกันในเสี้ยววินาที เธอยังไม่ทันได้หันกลับไปเผชิญหน้า มือหนาปานคีมเหล็กก็พุ่งเข้าควับเข้าที่ข้อมือเล็กอย่างรวดเร็วดุจสายฟ้า แรงบิดเพียงนิดเดียวทำให้กระบอกปืนในมือร่วงหล่นลงกระแทกพื้นน้ำกระเซ็น "โอ๊ย!" รินรดาอุทานออกมาด้วยความเจ็บปวด ก่อนที่ร่างทั้งร่างจะถูกกระชากด้วยแรงมหาศาล ถอยหลังไปกระแทกเข้ากับแผงอกกว้างที่แข็งแกร่งดั่งกำแพงหิน กลิ่นบุหรี่ราคาแพงผสมผสานกับความเย็นยะเยือกของสายฝนและกลิ่นกายบุรุษเพศพุ่งเข้าปะทะจมูกทันที "นิ่งซะ... ถ้าไม่อยากให้กระสุนนัดต่อไปฝังลงที่ขั้วหัวใจของคุณแทนที่จะเป็นแค่เฉี่ยวไหล่" เสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหู เต็มไปด้วยอำนาจดิบเถื่อนที่ไม่อาจต่อรอง รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือด พยายามดิ้นรนสุดแรงเกิดเพื่อสะบัดตัวให้หลุดจากการพันธนาการ แต่วิทยาการต่อสู้ที่เธอร่ำเรียนมากลับไร้ความหมายเมื่อเผชิญหน้ากับเพชฌฆาตเบื้องหลัง "แกเป็นใคร... ต้องการอะไรจากฉัน!" เธอกัดฟันกรวด เค้นเสียงถามลอดไรฟันด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวาดกลัวในคราวเดียวกัน "คนที่กำลังช่วยชีวิตคุณจากเงื้อมมือของยมทูตอย่างไรล่ะครับ" สิ้นเสียงกระซิบนั้น ประกายไฟสว่างวาบขึ้นพร้อมกับเสียง *ปัง!* แหวกอากาศผ่านหัวไหล่ของพวกเขาไปเพียงไม่กี่มิลลิเซนติเมตร กระสุนนัดสังหารจากมือซุ่มยิงบนดาดฟ้าเจาะทะลุกำแพงอิฐด้านข้างจนฝุ่นปูนฟุ้งกระจาย อคินไม่แม้แต่จะแสดงอาการหวาดกลัว เขากระชากเอวบางเข้ามาแนบชิดติดกับลำตัวของเขาอย่างไร้ความปราณี มืออีกข้างควักอาวุธปืนพกเก็บเสียงประจำกายออกมายิงสวนกลับไปยังทิศทางของแสงแฟลชบนตึกฝั่งตรงข้ามเพียงนัดเดียวด้วยความนิ่งสงบ—เงียบเชียบ แม่นยำ และเด็ดขาด จนเสียงกรีดร้องเบาๆ ของมือปืนรับจ้างร่วงหล่นลงมาพร้อมกับร่างที่ไร้ลมหายใจ ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมตรอกแคบอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงหอบหายใจรุนแรงของรินรดาที่แนบชิดอยู่กับแผงอกของอดีตสายลับหนุ่ม ความใกล้ชิดในสถานการณ์เป็นตายเท่ากันนี้ สร้างแรงสั่นสะเทือนแปลกประหลาดขึ้นในช่องท้องของหญิงสาว อุณหภูมิร่างกายของอคินสูงราวจันทร์เพ็ญในฤดูร้อน ตัดกับความหนาเหน็บของสายฝนภายนอก รินรดาผินหน้ากลับไปหมายจะต่อว่า แต่ปลายจมูกของทั้งคู่กลับเฉียดกันไปนิดเดียวโดยไม่ตั้งใจ ดวงตาสคมกริบสีเทาเข้มภายใต้เงาหมวกฮู้ดจ้องมองลึกลงมาในดวงตาของเธอ มันไม่ใช่สายตาของฆาตกรโรคจิต แต่มันคือแววตาของนักล่าที่กำลังพิจารณา "เหยื่อ" ชิ้นโปรดที่หลงเข้ามาในอาณาจักรของเขา แรงดึงดูดอันมืดมนและอันตรายแผ่ซ่านออกมาจากตัวตนของชายหนุ่มจนรินรดาแทบหยุดหายใจ "ปล่อยฉัน..." เธอกระซิบเสียงสั่น พยายามเบือนหน้าหนีสัมผัสร้อนผ่าวที่เริ่มแผ่ซ่านจากฝ่ามือหนาซึ่งยังคงตรึงสะโพกและเอวคอดของเธอไว้แนบแน่น "ปล่อยตอนนี้ คุณก็ไม่รอดถึงเช้าหรอกครับ รินรดา" อคินเอ่ยชื่อเธอด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงความเย้ายวนอันตราย "โลกที่คุณกำลังขุดคุ้ยมันลึกเกินกว่าที่ผู้หญิงตัวคนเดียวจะรับไหว... และตอนนี้ คุณก็กลายเป็นสมบัติของผมไปโดยปริยายแล้ว" ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่กลับทำให้นักสืบสาวผู้หัวรั้นรู้สึกราวกับถูกตรึงไว้ด้วยโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น ก่อนที่เธอจะทันได้เอื้อnคำปฏิเสธใดๆ ออกมาจากลำคอ อคินก็ก้มหน้าลงกระซิบชิดริมใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาสติสัมปชัญญะของเธียรพังทลายลงในพริบตา "ถ้าไม่อยากตายอยู่ที่นี่... ก็จงเงียบ แล้วตามผมมาที่เซฟเฮาส์... และเตรียมตัวรับบทลงโทษสำหรับการดื้อรั้นครั้งนี้ให้ดีนะครับ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดิ่งลึกไปในห้วงอารมณ์อันตรายนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ