จุดเดือดบนโต๊ะประชุม

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารหนาปึึกบนโต๊ะกระจกนิรساويราคาสองแสนบาทดังสนั่นจนแทบกลบเสียงเครื่องปรับอากาศระบบ VRF ทั้งชั้น ฟองอากาศแห่งความอึดอัดพุ่งทะยานขึ้นปกคลุมห้องประชุมใหญ่ของ *‘ธันวาคม สตูดิโอ’* ทันที โดยไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง “นี่คือแผนงานที่คุณเขียนมาเพื่อเสนอโปรเจกต์มหาเศรษฐีอย่าง *‘The Heritage’* เหรอคะคุณพาย?” เสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยียบจนติดลบหลุดออกมาจากริมฝีปากของสถาปนิกหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าเนี๊ยบและดุที่สุดในวงการ ธันวาไล่สายตาคมกริบราวกับใบมีดโกนผ่านหน้ากระดาษที่ถูกทำเครื่องหมายสีแดงฉานด้วยหมึกซึมราคาแพง ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาโลหะสีเงินช้อนขึ้นมองผู้หญิงตรงข้ามอย่างไม่ปิดบังความดูแคลน “ไร้รอยต่อของความเป็นจริง เต็มไปด้วยจินตนาการเพ้อเจ้อ และพังไม่เป็นท่าตั้งแต่บรรทัดแรก คุณคิดว่านี่คือการบ้านส่งอาจารย์มหาวิทยาลัยหรือไง ถึงได้กล้าเสนอโครงสร้างการจัดการที่หลวมโพรกยิ่งกว่ารังแตนแบบนี้” พายไม่ได้สะดุ้งสะเทือน เธอนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทางสบายๆ ราวกับกำลังฟังเพลงโปรดในคาเฟ่ชิลๆ มากกว่าจะรับฟังคำวิจารณ์งานที่ทุ่มเททำมาสามวันสามคืน รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่ที่มุมปากบางเฉียบที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแดงกุหลาบ เธอประสานมือเรียวยาววางไว้บนตัก เอียงคอมองผู้ชายปากร้ายที่กำลังทำหน้าถมึงทึงใส่เธอด้วยความรู้สึกหมั่นไส้ระคนท้าทาย “ถ้าคุณธันวาใช้สายตาที่ปกติเอาไว้มองความเนี๊ยบของตึก มาลองอ่านด้วยสมองที่เปิดกว้างดูสักนิด คุณก็จะเห็นนะคะว่าไอ้ ‘รังแตน’ ที่คุณว่า มันคือระบบบริหารจัดการความเสี่ยงแบบยืดหยุ่นที่ออกแบบมาเพื่อรองรับความเปลี่ยนแปลงหน้างานได้แบบเรียลไทม์” พายสวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือนทุกคำพูด “แต่ก็นั่นแหละค่ะ... คนที่ติดอยู่กับกรอบสี่เหลี่ยม แข็งกระด้าง และยืดหยุ่นไม่เป็นแบบคุณ คงมองไม่เห็นหรอกว่าความงามที่แท้จริงของการจัดการ มันซ่อนอยู่ตรงรอยต่อที่เปิดโอกาสให้คนหน้างานได้หายใจ ไม่ใช่บีบให้ทุกคนตายอยู่ในผังแกนต์ชาร์ตที่ไร้หัวใจของคุณ” บรรยากาศในห้องประชุมอุณหภูมิลดฮวบลงจนติดลบ ทีมงานฝ่ายบัญชีและผู้ช่วยสถาปนิกที่นั่งล้อมโต๊ะอยู่ต่างพากันกลืนน้ำลายลงคอด้วยความฝืดเคือน ไม่มีใครกล้าปริปากแทรกกลางระหว่างเสือสองตัวที่กำลังแผ่รังสีอำมหิตใส่กัน ธันวากัดกรามแน่นจนสันกรามคมชัดขึ้นภายใต้กรอบหน้าหล่อเหลาที่พระเจ้าลำเอียงบรรจงสร้าง ดวงตาคมเข้มหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความกรุ่นโกรธ ไม่เคยมีใครหน้าไหนกล้าต่อปากต่อคำกับเขาด้วยความมั่น หน้าเบอร์นี้มาก่อน ยิ่งเป็นผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่เพิ่งย้ายเข้ามาคุมบังเหียนฝ่ายปฏิบัติการพิเศษด้วยแล้ว เธอยิ่งดูเหมือนแมวป่าพยศที่น่าจับมาดัดนิสัยให้เข็ดหลาบเสียให้เข็ด “ปากเก่งจังนะคะ” ธันวายันตัวลุกขึ้นเต็มความสูง ร่างสูงโปรดในชุดสูทตัด Tailor-made สีเทาเข้มก้าวเท้าเข้าหาพายทีละก้าวอย่างคุกคาม “แต่ในโลกความเป็นจริงของธุรกิจมูลค่าหลายพันล้าน ความมั่นหน้าอย่างไร้รอยต่อแบบคุณเนี่ยแหละ ที่จะทำให้โปรเจกต์นี้พังไม่เป็นท่าตั้งแต่วันแรกที่ตอกเสาเข็ม” พายลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับเขาโดยไม่ถอยหลังหนีแม้แต่เซนติเมตรเดียว ส่วนสูงที่ต่างกันราวสิบกว่าเซนติเมตรไม่ได้ทำให้เธอกลัวเลยสักนิด เธอกลับเชิดหน้าขึ้นท้าทาย ปลายจมูกรั้นเชิดขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตากลมโตสุกสกาวมองสบตาเขาตรงๆ อย่างไม่มีหลบเลี่ยง “ถ้าคิดว่าฉันมันตัวปัญหาขนาดนั้น ทำไมคุณไม่ลองเซ็นอนุมัติแผนของฉันแล้วรอดูความพังล่ะคะ หรือว่า...” พายจงใจลากเสียงยาว ขยับเข้าไปใกล้เขาจนได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงผสมผสานกับกลิ่นบุคลิกอันเย่อหยิ่งของเขา “คุณกลัวว่าแผนของฉันมันจะเวิร์กจนทำให้สถาปนิกเทวดาอย่างคุณ กลายเป็นไอ้โง่ที่ตกยุคไปเลยกันแน่คะ?” ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงแค่คืบเดียว ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนสัมผัสได้ถึงแรงกระเพื่อมของอารมณ์ที่พุ่งพล่านเกินเลยขอบเขตงานไปไกลโข ธันวานิ่งงันไปชั่วขณะเมื่อสบเข้ากับดวงตาดื้อรั้นคู่นั้น หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอของสถาปนิกหนุ่มกลับกระตุกวูบอย่างไม่น่าเชื่อ กลิ่นกายหอมหวานสะอาดๆ ของเธอแทรกซึมเข้ามารบกวนสมาธิของเขาอย่างอุกอาจ จนเขาเกือบจะลืมคำพูดจาเชือดเฉือนที่เตรียมไว้ต่อว่าเธอทั้งหมด ทว่า ในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองคนกำลังเต้นรัวระส่ำในระยะประชิดตัวนั้นเอง— *ก๊อกๆๆ!* เสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่ด้านหลังดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับร่างของเลขาหน้าตาตื่นที่ผลักประตูเข้ามาโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต “คุณธันวาคะ! ประธานบริษัทกับ... เอ่อ... นักลงทุนรายใหญ่จากกลุ่มทุนต่างประเทศ มาถึงห้องรับรองแขกแล้วค่ะ เขาขอพบคุณกับคุณพายด่วนที่สุดตอนนี้เลยค่ะ!” ธันวากัดฟันกรอด ละสายตาออกจากริมฝีปากอิ่มที่เพิ่งต่อปากต่อคำกับเขาเมื่อครู่ด้วยความเสียดายอย่างไม่น่าเชื่อ เขาหันไปมองหน้าเลขาด้วยแววตาดุดัน ก่อนจะหันกลับมามองผู้หญิงตัวแสบที่ยืนลอยหน้าลอยตาอยู่ตรงหน้า นิ้วเรียวหนายื่นไปคว้าแฟ้มโปรเจกต์บนโต๊ะมากำไว้แน่นจนกระดาษยับยู่ยี่ “เรายังเคลียร์กันไม่จบนะ... คุณพาย” ธันวาโน้มตัวลงกระซิบชิดริมหูของเธอ เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเจือความคาดโทษอย่างชัดเจน “เตรียมตัวรับมือกับโลกแห่งความจริงที่คุณไม่มีทางชนะผมได้เลย... ไว้ได้เลยครับ” พายแค่นหัวเราะในลำคออย่างไม่ยี่หระ เธอปัดชายเสื้อสูทของตัวเองให้เข้าที่ก่อนจะก้าวเดินผ่านไหล่หนาของเขาไปอย่างไม่เกรงกลัว พร้อมกับทิ้งท้ายคำพูดที่ทำให้ธันวาต้องยืนกำหมัดแน่นด้วยความหมั่นไส้ระคนทึ่ง “เชิญค่ะ... แล้วเราจะได้เห็นกันว่า ระหว่างกรอบทึบๆ ของคุณ กับไอเดียเพ้อเจ้อของฉัน ใครมันจะแน่กว่ากัน!” — ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาทักทายและสนับสนุนกันนะคะ เลิฟยูค่ะ ♥️ — ไวโอเล็ตการ์เด้น