สีสันที่หายไป

หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าเรย์กำลังกะพริบเป็นสีแดงฉาน—สัญญาณเตือนระดับวิกฤตที่ไม่ได้เห็นมานานนับตั้งแต่เขาเริ่มโปรเจกต์อัลกอริทึมหัวใจ "เป็นไปไม่ได้... ข้อมูลพิกัดอารมณ์ของรินถูกลบหายไปเกือบครึ่งเปอร์เซ็นต์ในเวลาไม่ถึงสามวินาที" นิ้วเรียวยาวของเรย์สوบนแป้นพิมพ์ล่องหนด้วยความเร็วสูง รหัสโค้ดสีเขียวมรกตไหลทะลักลงมาเหมือนสายน้ำตกเพื่อพยายามดึงข้อมูลดิบกลับคืนมา แต่สิ่งที่แสดงผลกลับมีเพียงช่องว่างสีเทาว่างเปล่า ไร้ซึ่งร่องรอยของลายเส้นความรู้สึกที่เคยบันทึกไว้ ภายในห้องทำงานเล็กๆ ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นสีน้ำมันและกาแฟคั่วบด รินกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเก่า เธอกำลังใช้พู่กันปลายแบนเกลี่ยสีอะคริลิกสีครามลงบนผืนผ้าใบอย่างเงียบเชียบ โดยไม่รู้ตัวเลยว่า ข้อมูลตัวตนในโลกดิจิทัลที่เรย์พยายามสร้างขึ้นเพื่อทำความเข้าใจเธอ กำลังพังทลายลงทีละน้อย "เรย์... คุณทำหน้าเหมือนคนกำลังคำนวณสูตรเคมีผิดแล้วบ้านจะระเบิดอีกแล้วนะ" เสียงใสเอ่ยขึ้นเบาๆ โดยที่ดวงตากลมโตยังคงจดจ่ออยู่กับงานศิลปตรงหน้า รินวางพู่กันลงแล้วหันมามองเขาด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่มักจะทำให้จังหวะการเต้นของหัวใจเชิงตรรกะในอกซ้ายของเรย์รวนเรอยู่เสมอ "ริน คุณ... คุณรู้สึกแปลกๆ ไหมคะช่วงนี้" เรย์เผลอใช้คำถามที่หลุดจากกรอบวิศวกรรมไปเสียสนิท เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ขณะกวาดสายตามองหน้าจอที่ตอนนี้แสดงกราฟเส้นดิ่งลงเหวอย่างไร้เหตุผล "แปลกเหรอคะ?" รินเอียงคอมองเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยฉายแววครุ่นคิด "ถ้าหมายถึงเรื่องที่คุณพยายามจะเอาความรู้สึกของฉันไปยัดใส่ลงในสมการตัวเลขล่ะก็... ใช่ค่ะ ฉันรู้สึกว่ามันแปลกมานานแล้ว" คำพูดนั้นเรียบง่าย แต่กลับคมกริบราวกับใบมีดที่กรีดผ่านกำแพงตรรกะทั้งหมดที่เรย์สร้างขึ้น เรย์รู้ดีว่านี่ไม่ใช่ความผิดพลาดทางเทคนิคธรรมดา เพราะอัลกอริทึมของเขาถูกออกแบบมาให้อ่านค่าความรู้สึกของรินผ่านอัตราการเต้นของชีพจร อุณหภูมิร่างกาย และการเคลื่อนไหว แต่ในตอนนี้... ข้อมูลเหล่านั้นกลับถูกแทนที่ด้วยรหัสปริศนาชุดหนึ่งที่มาจากภายนอก *รหัสที่เขาไม่เคยเขียนขึ้นมา* เรย์กัดริมฝีปากแน่น นึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เมื่อช่วงบ่ายที่ผ่านมา ตอนที่กันต์ คู่แข่งคนสำคัญแวะเข้ามาที่สตูดิโอแห่งนี้โดยอ้างว่าแวะมาทักทายในฐานะเพื่อนเก่า แม้ว่ากันต์จะแสดงท่าทีเป็นมิตร แต่สายตาที่กวาดมองไปทั่วเซิร์ฟเวอร์สำรองของเรย์กลับเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ "กันต์..." เรย์พึมพำชื่อนั้นเบาๆ ด้วยความรู้สึกเย็นวาบที่สันหลัง "หืม? คุณว่าอะไรนะคะ?" รินขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นสีหน้าของชายหนุ่มเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด เธอลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมจางๆ ของดอกลาเวนเดอร์ผสมกับสีน้ำมันลอยแตะจมูก ยิ่งทำให้เรย์ต้องพยายามตั้งสติเพื่อไม่ให้สมาธิหลุดกระเจิง "เปล่าค่ะ... ไม่มีอะไร" เรย์พยายามฝืนยิ้มกลบเกลื่อน แม้ว่าในใจจะร้อนรุ่มราวกับมีไฟสุม "แค่คิดว่า... ระบบประมวลผลช่วงนี้มันรวนแปลกๆ" "เห็นไหมล่ะคะ" รินหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลแตแฝงไปด้วยความจริงจังที่เรย์มักจะคาดไม่ถึงเสมอ "โลกเราไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาด้วยโค้ดหรือตัวเลขหรอกนะคะเรย์ บางครั้ง... สีสันที่หายไปจากหน้าจอของคุณ อาจจะเป็นเพราะมันกำลังย้ายมาอยู่บนผืนผ้าใบของฉันจริงๆ ก็ได้" คำพูดของรินทำให้เรย์ชะงักไป ดวงตาคมกอดมองใบหน้าด้านข้างของหญิงสาวที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและอิสระเสรี เธอไม่ได้พึ่งพาระบบ ไม่ได้ต้องการอัลกอริทึมเพื่อบอกว่าวันนี้เธอควรรู้สึกอย่างไร แต่เธอใช้หัวใจสัมผัสทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวด้วยความจริงแท้ ในขณะที่เรย์กำลังจะเอ่ยปากอธิบายความจริงเรื่องข้อมูลที่สูญหาย เสียงแจ้งเตือนจากระบบหลักที่เขาติดตั้งไว้ที่บ้านพักก็ดังขึ้น *ติ๊ด!* ไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนธรรมดา แต่เป็นสัญญาณเตือนภัยระดับ SSS ที่เขาตั้งค่าไว้สำหรับการบุกรุกข้อมูลส่วนตัวโดยตรง! เรย์ผุดลุกขึ้นยืนทันทีจนเก้าอี้ล้มลงกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น รินสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าซีดเผือดไร้สีเลือดของชายหนุ่ม "เรย์! เกิดอะไรขึ้นคะ!" รินร้องถามเสียงหลง รีบก้าวเข้าไปคว้าแขนเสื้อของเขาไว้ เรย์ไม่ได้ตอบคำถามนั้น ดวงตาของเขาจ้องเขม็งไปยังหน้าจอโฮโลแกรมสำรองที่เพิ่งเปิดภาพจากกล้องวงจรปิดที่บ้านพักอัจฉริยะของตนเอง ภาพที่ปรากฏบนจอทำให้ลมหายใจของเรย์สะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกแช่แข็งด้วยความหนาแน่นของไนโตรเจนเหลว ไม่ใช่โจรผู้ร้าย... แต่เป็นหน้าจอคอมพิวเตอร์หลักที่กำลังรันโปรแกรมถอดรหัสของกันต์อย่างสมบูรณ์แบบ และที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นคือ... หน้าต่างแชทข้อความที่เปิดค้างไว้ กำลังแสดงข้อมูลความลับทั้งหมดที่เรย์เคยบันทึกเกี่ยวกับริน พร้อมกับประโยคสั้นๆ ที่ส่งตรงมาจากไอพีแอดเคนของกันต์ถึงเรย์โดยตรง— *[ขอบคุณสำหรับฐานข้อมูลนะเพื่อนเก่า... ตอนนี้ความลับทั้งหมดของเธอกับยัยศิลปินคนนั้น อยู่ในมือฉันเรียบร้อยแล้ว]* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและเดินทางร่วมกับความสัมพันธ์ที่ค่อยๆ เติบโตนี้เสมอนะคะ