ใกล้ชิดกว่าที่เคย

"อย่าขยับ... ระบบความปลอดภัยของอาคารนี้กำลังดีดตัวเลขความร้อนรอบตัวเราขึ้นสูงผิดปกติ ถ้าเธอขยับแม้แต่นิดเดียว อัลกอริทึมตรวจจับการบุกรุกจะล็อกประตูห้องเก็บข้อมูลชั้นใต้ดินนี้ถาวรทันที" เสียงทุ้มต่ำของเรย์กระซิบชิดใบหู รินรับรู้ได้ถึงลมหายใจที่ร้อนผ่าวของเขาที่รดอยู่หลังคอ เธอเม้มริมฝีปากแน่น พยายามบังคับร่างกายไม่ให้สั่นเทา ท่ามกลางความมืดมิดในห้องเก็บเอกสารลับที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ดินของตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ มีเพียงแสงสีฟ้าจางๆ จากนาฬิกาดิจิทัลบนข้อมือของเรย์ที่กะพริบถี่ๆ ราวกับจังหวะหัวใจที่เต้นรัวของพวกเขา "นายบอกว่านายคำนวณพลาดไปหนึ่งจุด... แล้วจุดที่ว่าคือจุดไหนกันแน่ เรย์?" รินถามเสียงเบา ความอุ่นจากแผ่นหลังของเขาที่แนบชิดกับแผ่นหลังของเธอทำให้สติสัมปชัญญะของเธอกระเจิดกระเจิงไปชั่วขณะ "จุดที่ผมไม่ได้คำนวณเอาไว้... คือการที่คุณตามผมเข้ามาโดยไม่สนคำเตือนเลยต่างหาก" เรย์ตอบ มือของเขาที่กำลังรัวนิ้วลงบนคีย์บอร์ดเสมือนที่ฉายแสงออกมาจากอุปกรณ์พกพาหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นจังหวะที่มั่นคงขึ้น "พายุฝนข้างนอกนั่นทำให้ระบบไฟฟ้าลัดวงจรทั้งตึก ประตูนี่ถูกล็อกด้วยโปรโตคอลฉุกเฉิน เราออกไปไม่ได้จนกว่าจะถึงเช้า" รินหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเขาในพื้นที่แคบๆ เพียงไม่กี่ตารางเมตร แสงสีฟ้าสลัวฉาบใบหน้าของชายหนุ่มจนเห็นริ้วรอยความเครียดที่พยายามปิดบังไว้ เรย์ไม่ใช่เครื่องจักรที่ไร้หัวใจอย่างที่ใครๆ คิด และในตอนนี้... เขากำลังพยายามอย่างหนักที่จะไม่มองลึกลงไปในดวงตาของเธอ "นายกลัวเหรอ?" รินถามพลางเอื้อมมือไปแตะแขนเสื้อที่เปียกชื้นของเขา "กลัวว่าถ้าเราติดอยู่ที่นี่นานกว่าที่คิด นายจะเผลอปล่อยให้ตรรกะพวกนั้นพังทลายลงน่ะเหรอ?" เรย์ชะงัก สายตาที่เคยจดจ้องอยู่แต่กับโค้ดตัวเลขเบนมาสบตาเธอในที่สุด มันเป็นสายตาที่ลึกซึ้งเกินกว่ารหัสภาษาคอมพิวเตอร์ใดๆ จะอธิบายได้ "ผมไม่ได้กลัวอัลกอริทึมพัง... ผมกลัวว่า ถ้าเราใกล้ชิดกันเกินไปจนความจริงมันชัดเจน ผมจะกลายเป็นคนขี้ขลาดที่ยอมรับมันไม่ได้อีกต่อไป ริน... อย่าทำให้มันยากไปกว่านี้เลย" บทสนทนาหยุดลงเพียงเท่านั้น ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่มีเสียงฝนกระหน่ำอยู่ภายนอกเป็นฉากหลัง รินรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา ทั้งคู่ทิ้งตัวลงนั่งพิงผนังห้องที่เย็นเยียบ รินขยับตัวเข้ามาใกล้โดยไม่ตั้งใจ ความใกล้ชิดที่เกินขอบเขตเพื่อนทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ เธอเห็นเขากำลังปิดหน้าจอสถานะที่รันค้างไว้ *ระบบคำนวณความสัมพันธ์: สถานะ 'เพื่อน' กำลังถูกแทนที่ด้วยตัวแปรที่ระบุไม่ได้* เรย์ถอนหายใจยาว ก่อนจะขยับตัวเข้ามาโอบไหล่เธอไว้หลวมๆ เพื่อป้องกันความหนาวเหน็บที่คืบคลานเข้ามาจากระบบปรับอากาศที่ตายสนิท "ขอโทษที... ผมคงไม่สามารถปล่อยให้คุณหนาวได้ แค่ตอนนี้เท่านั้นนะ" "ฉันไม่เคยบอกว่าต้องการให้ปล่อยสักหน่อย" รินพึมพำ ซบหน้าลงกับไหล่กว้างของเขา กลิ่นหอมจางๆ ของโอโซนและไฟฟ้าสถิตจากตัวเขาทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด นี่ไม่ใช่การทดลอง แต่มันคือความเป็นจริงที่ไม่มีอัลกอริทึมใดๆ มากำหนดกฎเกณฑ์ได้ เวลาล่วงเลยไปจนดึกสงัด ทั้งคู่ผล็อยหลับไปโดยไม่รู้ตัว แต่ท่ามกลางความฝันที่เลือนราง เสียงแจ้งเตือนที่แหลมสูงและเย็นเยียบจากระบบตรวจจับของเรย์ก็ดังขึ้นอย่างกะทันหันในโสตประสาทของคนทั้งคู่ เรย์สะดุ้งตื่นทันที มือของเขาคว้าอุปกรณ์พกพาขึ้นมาดูด้วยความตื่นตระหนก ตัวเลขบนหน้าจอวิ่งรัวเป็นสีแดงฉาน พร้อมกับข้อความที่ทำให้ลมหายใจของเขาแทบหยุดนิ่ง [แจ้งเตือนด่วน: ตรวจพบการเข้าถึงเซิร์ฟเวอร์หลักโดยบุคคลที่สาม... สถานะความปลอดภัย: ถูกแทรกแซง] [คำเตือนจากระบบ: ยูสเซอร์ 'กันต์' กำลังดำเนินการลบไฟล์โปรเจกต์ทั้งหมดของคุณในเวลา 05:00 น. นี้... เหลือเวลาอีกเพียง 3 นาที] [ภารกิจระดับ SSS ปรากฏขึ้น: ยับยั้งการลบข้อมูลและเผชิญหน้ากับต้นตอ หากล้มเหลว... ความสัมพันธ์ของทั้งคู่จะถูกรีเซ็ตค่าเป็น 'คนแปลกหน้า'] เรย์หันไปมองรินที่ยังคงหลับใหลอยู่ข้างๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองกล้องวงจรปิดในมุมมืดของห้องที่จู่ๆ ก็หมุนเลนส์มาจับจ้องที่พวกเขาโดยตรง พร้อมกับแสงเลเซอร์สีแดงที่จุดลงบนหน้าอกของเขา หวังว่าเนื้อหานี้จะถูกใจรี้ดเดอร์ที่น่ารักของลูกกวาดสีรุ้งนะคะ!