เสียงเพลงท่ามกลางบรรทัดโค้ด

"เวลาของพวกเธอหมดลงแล้ว..." ประโยคนั้นของกันต์ยังคงดังก้องอยู่ในมโนภาพ เหมือนบั๊กตัวร้ายที่คอยกัดกินระบบประมวลผลในสมองของเรย์ เขาไม่ได้ตอบโต้อะไร มือที่สั่นเทาเล็กน้อยกดปิดหน้าจอโปรเจกต์ที่กำลังรันพลาดซ้ำๆ เสียงแจ้งเตือน Error สีแดงฉานบนจอคอมพิวเตอร์ดูเหมือนกำลังเยาะเย้ยความพยายามตลอดทั้งสัปดาห์ที่พังทลายลงในพริบตา รินยืนนิ่งอยู่ข้างๆ เธอไม่ได้ตกใจกับความพ่ายแพ้ชั่วคราวนั่น แต่เธอกำลังสังเกตเห็นบางอย่างที่น่ากลัวยิ่งกว่า... ลมหายใจที่ติดขัดและแววตาที่ว่างเปล่าของชายหนุ่มข้างกาย "เรย์... หายใจเข้าลึกๆ ค่ะ" รินเอ่ยเสียงนุ่ม เธอไม่พยายามจะพูดถึงโปรเจกต์ที่พังไปแล้ว แต่กลับหยิบสมุดสเก็ตช์ภาพเก่าๆ กับพู่กันอันหนึ่งขึ้นมา วางมันลงบนโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยสายไฟและอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ที่ดูผิดที่ผิดทาง เรย์แค่นหัวเราะในลำคอ ตรรกะของเขากำลังประท้วง "ศิลปะจะทำอะไรได้ในตอนนี้ริน? โค้ดของกันต์กำลังจะอัปโหลดเข้าเซิร์ฟเวอร์หลักแล้ว เราต้องการอัลกอริทึมแก้ทาง ไม่ใช่สีน้ำ!" "บางครั้ง สิ่งที่ซับซ้อนที่สุดในโลก ก็แก้ไม่ได้ด้วยตรรกะที่แข็งทื่อหรอกนะคะ" รินตอบพลางจุ่มพู่กันลงในน้ำสีหม่น "เรย์มองดูสิ... ความเครียดของเธอเหมือนจุดพิกเซลที่ตายแล้วบนหน้าจอ ถ้าเราไม่ยอมลบมันออก แต่งแต้มสีใหม่ลงไปเพื่อให้มันกลืนไปกับภาพรวม สุดท้ายภาพนั้นก็จะสมบูรณ์เอง" เธอดึงมือเขามา แล้ววางพู่กันลงในอุ้งมือที่ยังคงเย็นเฉียบของเรย์ แทนที่จะสั่งให้เขาพิมพ์โค้ด รินกลับลากมือเขาให้ตวัดพู่กันลงบนกระดาษหยาบๆ เป็นเส้นสายที่ไร้ระเบียบ ไร้ทิศทาง เหมือนกราฟของความรู้สึกที่พุ่งพล่าน "ปล่อยมันออกมาค่ะ ไม่ต้องคำนวณว่าเส้นนี้จะสวยไหม ไม่ต้องวิเคราะห์ว่ามันคือรูปอะไร" รินกระซิบข้างหู น้ำเสียงของเธออบอุ่นจนเรย์รู้สึกถึงกำแพงที่เขาสร้างไว้เริ่มร้าว "แค่ระบายความรู้สึกที่เธอกำลังกลัว... ความกลัวที่ว่าเธออาจจะเก่งไม่พอ ความกลัวที่ว่าอดีตจะย้อนกลับมาทำร้ายเธออีก" เรย์หลับตาลง มือของเขาเริ่มขยับตามแรงจูงใจที่รินนำทาง เสียงเพลงเบาๆ จากเครื่องเล่นแผ่นเสียงที่เธอเปิดทิ้งไว้เริ่มแทรกซึมเข้าสู่โสตประสาท จังหวะดนตรีแจ๊สที่อิสระผสานกับเสียงพู่กันที่ครูดไปบนกระดาษ กลายเป็นท่วงทำนองท่ามกลางบรรทัดโค้ดที่แสนวุ่นวาย ความตึงเครียดในอกของเขาเริ่มคลายตัวลง เหมือนรหัสลับที่ถูกถอดออกทีละชั้น ทว่า ท่ามกลางความสงบที่รินมอบให้ ระบบแจ้งเตือนในสมาร์ทโฟนของเรย์ก็สั่นรัวขึ้นมาอีกครั้ง เป็นข้อความจากเซิร์ฟเวอร์ส่วนกลางของทีมคู่แข่ง... มันไม่ใช่การอัปโหลดโค้ดธรรมดา แต่มันคือการโจมตีแบบ 'Inject' ที่จะทำลายฐานข้อมูลทั้งหมดของพวกเขาภายในสามนาที "ริน... กันต์ไม่ได้แค่จะเอาชนะเรา" เรย์ลืมตาขึ้น แววตาของเขาเปลี่ยนไป จากความสับสนกลายเป็นความคมกริบแบบที่รินไม่เคยเห็นมาก่อน "เขากำลังจะลบตัวตนของเราออกจากระบบฐานข้อมูลนักพัฒนาทั้งหมด" "งั้นเราก็ต้องเปลี่ยนมันให้กลายเป็นงานศิลปะที่เขาคาดไม่ถึงสิคะ" รินยิ้มพราย ดวงตาเป็นประกาย เธอหยิบสมุดบันทึกของเรย์ขึ้นมา แล้วชี้ไปที่ตัวเลขรหัสชุดสุดท้ายที่เขาเคยเขียนไว้ในตอนที่เขายังมีความสุขกับมัน "จำได้ไหมคะ? อัลกอริทึมตัวนี้... ที่เธอเคยบอกว่ามันเปรียบเสมือนหัวใจที่ไม่มีวันหยุดเต้น" เรย์มองรอยแต้มสีน้ำบนกระดาษที่เขาเพิ่งสร้างขึ้นมา ก่อนจะหันไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ เขาสะบัดนิ้วรัวบนคีย์บอร์ดด้วยจังหวะที่สอดประสานไปกับเสียงเพลงที่รินเปิด นี่ไม่ใช่แค่การแก้โค้ด แต่มันคือการเขียน 'อัลกอริทึมแห่งอารมณ์' ที่ผสานความอ่อนไหวเข้ากับตรรกะอันทรงพลัง ทว่า ในวินาทีที่แถบสถานะการป้องกันพุ่งขึ้นถึง 99 เปอร์เซ็นต์ จู่ๆ หน้าจอก็เปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ตามมาด้วยไอคอนรูปกะโหลกศีรษะสีขาวที่คุ้นตาปรากฏขึ้นกลางจอ... พร้อมกับข้อความจากระบบที่ไม่น่าจะเข้าถึงสิทธิ์การควบคุมระดับ SSS ของพวกเขาได้ "ตรวจพบการเข้าถึงจากหมายเลข IP ปริศนา: รหัสผ่านของคุณถูกเปลี่ยนโดยบุคคลที่สาม" ประตูห้องทำงานเปิดผางออกอย่างแรง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนกลุ่มหนึ่งก้าวเข้ามา เรย์และรินหันไปมองพร้อมกัน สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาไม่ใช่กันต์ แต่กลับเป็นชายในชุดสูทสีเทาเข้มที่เรย์จำได้แม่นว่าเป็นหัวหน้าแผนกตรวจสอบระบบของบริษัท... ผู้ซึ่งเสียชีวิตจากอุบัติเหตุไปเมื่อปีก่อน "เกมโอเวอร์แล้ว พ่ออัจฉริยะน้อย" ชายคนนั้นกล่าวพลางยิ้มเย็น แววตาของเขาไม่มีแววของมนุษย์อยู่เลย "ระบบนี้ไม่ได้ถูกสร้างมาให้มีหัวใจ... และคนที่จะคอยคุมมัน ก็ไม่มีสิทธิ์มีความรู้สึก" เรย์ตัวชาวาบ มือของเขายังคงวางอยู่บนคีย์บอร์ด ทันใดนั้น หน้าจอโปรเจกต์ของเขาก็กลับมารันอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ได้รันโค้ดของเขา มันกำลังรันโปรแกรมที่ชื่อว่า 'โปรเจกต์รีเซ็ตความทรงจำ' ซึ่งกำลังนับถอยหลังภายใน 60 วินาที... เพื่อลบทุกความสัมพันธ์ที่เขาสร้างมากับรินให้หายไปตลอดกาล ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของเรย์และรินมาถึงตรงนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ - ลูกกวาดสีรุ้ง