สมการที่ไร้คำตอบ

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและน้ำยาฆ่าเชื้อราคาถูก ลอยอวลปะปนอยู่ในอากาศเย็นยะเยือกของห้องใต้ดิน การกระพริบตาเพียงหนึ่งครั้งในความมืด ทำให้เรย์ต้องใช้เวลาอีกสามวินาทีเต็มในการประมวลผลว่า เขายืนอยู่ที่ไหน และทำไมปลายนิ้วของเขาถึงชุ่มโชกไปด้วยคราบสีแดงเข้มที่ยังไม่แห้งสนิท "อย่าขยับ" เสียงทุ้มต่ำแต่เด็ดขาดดังขึ้นจากมุมมืด รินรดาในชุดแจ็คเก็ตหนังสีดำเซอร์ๆ ก้าวออกมาจากเงาของเสาคอนกรีต ปลายกระบอกปืนพกติดกระบอกเก็บเสียงในมือของเธอมั่นคงและเล็งตรงมาที่หน้าอกของเขา ดวงตาคมกริบ couched ด้วยความระแวงระวังและร่องรอยของความเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด เรย์ไม่สะทกสะท้าน สายตาของเขายังคงนิ่งสงบ แม้ว่าสมองส่วนความทรงจำระยะสั้นจะพยายามอย่างหนักหน่วงในการดึงข้อมูลย้อนหลังสิบนาทีที่หายวับไปเหมือนหมอกควัน เขาก้มมองมือตัวเอง ชายหนุ่มขยับปลายนิ้วเล็กน้อยเพื่อวิเคราะห์ความหนืดของของเหลวในมือ "คุณมาช้าไปสามนาที รินรดา" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับพวกเขากลังยืนคุยกันเรื่องสภาพอากาศในร้านกาแฟ ไม่ใช่ในที่เกิดเหตุฆาตกรรม "ถ้าคุณมาเร็วกว่านี้อีกนิด เราอาจจะจับร่องรอยความร้อนของฆาตกรที่เพิ่งหนีออกไปทางช่องระบายอากาศด้านบนได้ทัน" รินรดาหรี่ตาลงเล็กน้อย เธอไม่ได้ลดปืนลง แต่ยอมลดมุมองศาลงเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเรย์ไม่มีท่าทีจะคุกคาม "นายมั่นใจแค่ไหนว่าไม่มีใครอื่นอยู่ในนี้ นอกจากนายกับ... สิ่งนั้น" เธอพยักเพยิดไปยังใจกลางห้อง เรย์เบี่ยงตัวออกเล็กน้อย เผยให้เห็นภาพเบื้องหลังที่ถูกบังด้วยร่างสูงโปร่งของเขา แสงไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ สาดส่องกระทบกับร่างไร้ลมหายใจของชายวัยกลางคนในชุดสูทพรีเมียม นั่งอยู่บนเก้าอี้สำนักงาน ร่างกายของเหยื่อถูกพันธนาการด้วยสายเคเบิลเน็ตเวิร์กหนาเตอะจนแทบไม่เหลือพื้นที่ว่าง ดวงตาเบิกโพ้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด และที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือ หน้าอกฝั่งซ้ายของเหยื่อถูกกรีดเปิดออกด้วยของมีคมอย่างประณีต เผยให้เห็นอวัยวะภายในที่ถูกแทนที่ด้วยแผงวงจรอิเล็กทรอนิกส์ขนาดเล็กที่ยังคงกะพริบไฟสีแดงระเรื่อ บนผนังปูนเปลือยเบื้องหลังศพ มีรอยเลือดสดๆ ละเลงเขียนเป็นตัวเลขยาวเหยียดสลับกันไปมาด้วยความเร่งรีบ `01010011 01011001 01001110 01000011` เรย์ก้าวเข้าไปใกล้ร่างนั้นอย่างไม่เกรงกลัว แม้รินรดาจะส่งเสียงเตือนในลำคอ เขาย่อตัวลงใช้สายตาวิเคราะห์อย่างละเอียดรอบคอบ โครงสร้างของคดีนี้มีความซับซ้อนซ่อนเงื่อนเกินกว่าจะเป็นฝีมือของฆาตกรโรคจิตทั่วไป มันมีระบบ มีตรรกะ และมีการวางแผนไว้อย่างรัดกุมราวกับอัลกอริทึมทางคอมพิวเตอร์ "รหัสฐานสองชุดนั้น..." เรย์พึมพำกับตัวเอง สมองอันชาญฉลาดเริ่มทำงานด้วยความเร็วสูงเพื่อถอดรหัสตัวเลขเหล่านั้นในหัว "ซิงค์... มันแปลว่าการประสานเวลา" "นายจำอะไรได้บ้างไหม เรย์" รินรดาก้าวเข้ามาสมทบ เธอเก็บปืนเข้าซองหนังใต้วงแขน แต่ยังคงกวาดสายตามองรอบห้องด้วยสัญชาตญาณนักสืบที่ถูกฝึกมาอย่างดี "ก่อนที่ฉันจะมาถึง นายหมดสติไปเกือบยี่นาทีเต็ม ความจำระยะสั้นของนายหลุดหายไปอีกแล้วใช่ไหม?" เรย์ชำเลืองมองเธอนิดหน่อย แววตาของเขาสอนความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะคาดเดา เขาเกลียดความอ่อนแอของสมองตัวเองที่มักจะรีเซ็ตข้อมูลสำคัญในยามที่เขาต้องการมันมากที่สุด แต่กระนั้น เขากลับเลือกที่จะซ่อนความหงุดหงิดนั้นไว้ภายใต้ท่าทีเยือกเย็น "ผมจำไม่ได้ว่าเดินเข้ามาในตึกนี้ได้อย่างไร..." เรย์สารภาพด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มั่นคง "แต่ผมจำโครงสร้างตรรกะของคนร้ายได้ รอยเลือดที่เขียนรหัสนี้ไม่ได้ถูกเขียนด้วยความโกรธแค้น แต่มันเขียนด้วยความเร่งรีบ มือของฆาตกรสั่นเล็กน้อยตอนจบประโยค สังเกตจากความหนาของหยดเลือดที่ปลายตัวอักษรตัวสุดท้าย... เขาไม่ได้กลัวเรา เขาpowered กลัว 'บางสิ่ง' ที่กำลังจะมาถึงต่างหาก" รินรดานิ่งเงียบไป เธอรู้ดีว่าสัญชาตญาณและการวิเคราะห์เชิงสถิติของเรย์ไม่เคยพลาด แม้ว่าสภาพจิตใจและอาการป่วยของเขาจะเป็นจุดอ่อนชิ้นโต แต่ในด้านการแกะรอยคดีอาชญากรรม เรย์คือนักวิเคราะห์ที่เฉียบคมที่สุดที่เธอเคยร่วมงานด้วย "แล้วนายคิดว่าตัวเลขพวกนี้กำลังบอกอะไรเรา?" รินรดานั่งยองๆ ลงข้างๆ เขา กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จางๆ ของเธอปะปนกับกลิ่นคาวเลือด ทำให้เรย์รู้สึกมีสติสัมปชัญญะกลับคืนมาอย่างน่าประหลาด "มันไม่ใช่แค่รหัสข้อความครับ รินรดา" เรย์หยิบปากกาแท่งหนึ่งขึ้นมา ชี้ไปยังตัวเลขฐานสองชุดนั้น พร้อมกับอธิบายด้วยน้ำเสียงเป็นระบบ "ถ้าเราแปลงชุดตัวเลขนี้เป็นตัวอักษร ASCII มันจะสะกดคำว่า SYNC แต่ถ้าเรานำมันมาคำนวณผ่านอัลกอริทึมการเข้ารหัสแบบ RSA ที่ใช้กันในระบบการเงินใต้ดิน... มันคือพิกัดตำแหน่งทางภูมิศาสตร์" เรย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สายตาคมปลาบกวาดมองไปทั่วห้องใต้ดินอันมืดมิดอีกครั้ง ก่อนจะหยุดอยู่ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์เก่าๆ บนโต๊ะทำงานมุมห้อง ซึ่งตอนนี้หน้าจอดังกล่าวเพิ่งจะสว่างวาบขึ้นมาเองโดยไม่มีใครกดเปิด หน้าจอสีดำสนิท ปรากฏข้อความตัวอักษรสีเขียวเรืองแสงวิ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยดัง "ติ๊ด... ติ๊ด..." เป็นจังหวะที่เร่งเร้าหัวใจ เรย์หันไปสบตากับรินรดา ทันทีที่ระบบประเมินผลเบื้องต้นปรากฏขึ้นบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ ทั้งสองก็ตระหนักได้ทันทีว่า พวกเขาไม่ได้กำลังไล่ล่าฆาตกรต่อเนื่องธรรมดา แต่กำลังก้าวเข้าสู่กับดักชิ้นใหญ่ขององค์กรเงาที่ไม่มีใครอยากเข้าไปยุ่งเกี่ยว หน้าจอปรากฏข้อความสั้นๆ ว่า: **[ ตรวจพบผู้บุกรุก: เริ่มต้นนับถอยหลังสู่การลบข้อมูลระบบ - 03:00 นาที ]** และก่อนที่เรย์จะได้เอ่ยปากสั่งการอะไร เสียงฝีเท้าหนักๆ นับสิบคู่ก็ดังขึ้นที่บริเวณบันไดทางลงห้องใต้ดิน พร้อมกับเงาร่างของกลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดสูททับเกราะกันกระสุน ที่พากันก้าวเข้ามาปิดล้อมทางออกทุกด้านอย่างแนบเนียน รินรดาดึงปืนออกจากซองอีกครั้ง ดวงตาดุจเหยี่ยวจ้องมองไปยังผู้มาเยือนเบื้องหน้าอย่างไม่เกรงกลัว เธอกระซิบเสียงลอดไรฟัน "ดูเหมือนว่าเราจะไม่ได้ต้อนรับแค่ศพซะแล้วล่ะ เรย์... นายจะเอายังไงต่อ?" เรย์เหลือบมองเวลาที่กำลังวิ่งถอยหลังบนหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างรวดเร็ว สมองของเขาสลับโหมดการทำงานเข้าสู่ขีดสุด ความทรงจำที่ขาดหายไปถูกแทนที่ด้วยแผนผังทางหนีทีไล่และสถิติความน่าจะเป็นที่ผุดขึ้นมาในหัวเป็นร้อยๆ รูปแบบ เขายกยิ้มมุมปากเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความท้าทายแบบที่รินรดาคุ้นเคยดี "เตรียมตัวให้ดีครับ..." เรย์กระซับเสื้อแจ็คเก็ตของตัวเอง พลางก้าวถอยหลังไปประชิดแผ่นหลังของรินรดา เพื่อสร้างแนวป้องกันแบบรัดกุม "เราจะเล่นเกมไล่ล่านี้... ตามเงื่อนไขของพวกมันกัน" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไขปริศนากับเราในตอนนี้นะครับ