เงาสะท้อนในกระจก

เสียงฝีเท้าคู่โขกย่ำบนพื้นกระเบื้องยางเคลือบเงาจากทางเดินด้านนอก ดังก้องกังวานเข้ามาในความเงียบงันราวกับเข็มนาฬิกาที่กำลังนับถอยหลังสู่จุดระเบิด ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่ความตึงเครียดพุ่งทะยานจนแทบจะคว้าจับต้องได้ ธวินกลับไม่แม้แต่จะชายตามองไปที่ประตูห้องประชุม ทว่าดวงตาคมก్రిบภายใต้กรอบแว่นโลหะบางเฉียบกลับจดจ่ออยู่เพียงจุดเดียว... หน้าจอแท็บเล็ตในมือของเขา ที่กำลังฉายภาพกราฟิกโครงข่ายความสัมพันธ์ของอัลกอริทึม ซึ่งลลินเป็นคนร่างมันขึ้นมาด้วยลายเส้นพู่กันดิจิทัลอันเป็นเอกลักษณ์ "คุณคิดจริงๆ หรือคะ ว่าการเล่นซ่อนหากับผู้บริหารระดับสูง จะช่วยซื้อเวลาให้โปรเจกต์บ้าๆ ของคุณรอดไปได้นานกว่าเดิม" เสียงกระซิบแหบพร่าทว่ากังวานของลลินดังขึ้น ท่ามกลางความมืดมลที่มีเพียงแสงสีฟ้าเรืองรองจากหน้าจอสะท้อนกระทบลงบนสันจมูกโด่งคมของเธอ ร่างเพรียวบางในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าเขา ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองเหลือเพียงไม่ถึงคืบ ไอความอุ่นจากร่างกายและกลิ่นน้ำหอมจางๆ กลิ่นชาขาวผสมความเย็นของสนซีดาร์โชยปะทะนาสิกของชายหนุ่ม ธวินไม่ได้ถอยหนี เขายังคงยืนนิ่งราวก้อนหินผาที่ตั้งตระหง่านท้าทายคลื่นลม ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาเป่ารดผ่านความเงียบ ก่อนที่ปลายนิ้วเรียวยาวจะเลื่อนหน้าจอแท็บเล็ตไปหยุดที่มุมหนึ่งของโค้ดโปรแกรม ซึ่งมีคอมเมนต์ภาษาไทยถูกเขียนทิ้งไว้ด้วยฟอนต์ลายมือตวัดหวัดๆ *"ถ้าสมการความรักมันคำนวณความรู้สึกไม่ได้... ก็ปล่อยให้ความผิดพลาดเป็นคนนำทางบ้างเถอะค่ะ - L."* มุมปากหยักลึกของธวินกระตุกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความขบขัน แต่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันในตรรกะอันไร้ระเบียบของหญิงสาว "อัลกอริทึมไม่มีที่ว่างให้คำว่า 'ความผิดพลาด' ลلิน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไว้ด้วยแรงกดดันที่ทำให้อากาศรอบตัวหนักอึ้ง "ทุกบรรทัด ทุกตัวแปรในระบบนี้ถูกออกแบบมาเพื่อกำจัดความเสี่ยง ไม่ใช่เปิดรับความไร้สาระที่คุณพยายามยัดเยียดมันเข้ามา" "ความไร้สาระงั้นเหรอคะ?" ลลินทวนคำ ดวงตากลมโตวาวโรจน์ขึ้นด้วยประกายแห่งความดื้อรั้น เธอยื่นมือเรียวเข้าไปแย่งแท็บเล็ตออกจากมือของเขาอย่างอารามรีบ ร่างกายของทั้งคู่เบียดชิดกันโดยไม่ตั้งใจจนสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุที่แผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้า "สิ่งที่คณบดีและทีมตรวจสอบกำลังจะเข้ามาเห็นข้างหลังประตูนั่นต่างหาก... คือความจริงที่สมการเย็นชาของคุณไม่มีทางคำนวณได้!" เสียงฝีเท้าด้านนอกหยุดลงกะทันหันที่หน้าบานประตูไม้สักบานใหญ่ ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... เสียงเคาะสามครั้งดังขึ้นอย่างเป็นทางการ ไม่รีเวลารอคำอนุญาต มือจับประตูโลหะสีเงินกำลังถูกหมุนช้าๆ จากทางด้านนอก ในวินาทีนั้นเอง ที่ธวินแสดงปฏิกิริยาซึ่งเหนือความคาดหมายของลลิน ชายหนุ่มไม่ได้ขยับตัวเพื่อหลบซ่อน หรือแม้แต่จะปิดหน้าจอแท็บเล็ตที่กำลังประจานความลับของโปรเจกต์ ทว่าเขากลับเอื้อมมือหนาขึ้นคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้มั่น แล้วออกแรงกระชากเบาๆ เพียงนิดเดียว ร่างของลลินก็ถูกดึงให้ถอยร่นเข้าไปหลบอยู่ด้านหลังแผ่นหลังกว้างของเขา ท่ามกลางมุมอับของเสาคอนกรีตและเงาดำทึบของจอโปรเจกต์ที่ดับสนิท "ถ้าคุณไม่อยากให้งานสามเดือนของคุณพังคามือพวกเขา..." ธวินกระซิบชิดริมหูของเธอ เสียงของเขาต่ำพร่าจนสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจของหญิงสาว "...ก็เงียบซะ และยืนอยู่หลังผม" บานประตูห้องประชุมเปิดผางออกพร้อมกับแสงไฟนีออนสว่างจ้าจากทางเดินที่สาดส่องเข้ามาบาดตา ร่างท้วมของรองประธานฝ่ายบริหารก้าวเข้ามาพร้อมกับกลุ่มบอดี้การ์ดและทีมตรวจสอบระบบไอที สีหน้าของชายวัยกลางคนบึ้งตึงและเต็มไปด้วยความคาดคั้น "คุณธวิน! ทำไมห้องประชุมถึงมืดสนิทแบบนี้? แล้วระบบเซิร์ฟเวอร์หลักทำไมถึงล่มพร้อมกันทั่วทั้งตึก?" เสียงทรงอำนาจเอ่ยถามก้องกังวาน สายตากวาดมองไปรอบห้องที่ว่างเปล่า ธวินก้าวเท้าออกมาจากมุมมืด ร่างสูงสง่าบังร่างของลลินไว้มิดชิด เขายกมือขึ้นจัดเนกไทอย่างใจเย็น สีหน้าเรียบเฉยราวน้ำนิ่งสนิท ไร้พิรุธใดๆ ทั้งสิ้น "ระบบกำลังอยู่ในกระบวนการรีบูตฉุกเฉินครับ ท่านรองประธาน" ธวินตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบมั่นคง "เนื่องจากตรวจพบความผิดปกติของทราฟฟิกข้อมูลที่ไม่ได้รับอนุญาต ผมจึงต้องตัดกระแสไฟชั่วคราวเพื่อป้องกันความเสียหายระดับโครงสร้าง" "แล้วคุณลลินล่ะ? ฝ่ายครีเอทีฟแจ้งว่าเธอหายตัวมาอยู่ที่นี่ตั้งแต่ช่วงค่ำ" รองประธานหรี่ตามองอย่างจับผิด "เธอไม่ได้อยู่ที่นี่ครับ" ธวินตอบคำถามโดยไม่กะพริบตา แม้ว่าปลายนิ้วของลลินที่ยืนอยู่ด้านหลังจะกำลังจิกเบาๆ ลงบนเนื้อผ้าบริเวณแผ่นหลังของเขา เพื่อส่งสัญญาณประท้วงความหน้าตายของเขา "เธออาจจะกลับไปเคลียร์งานที่โต๊ะฝั่งโน้นแล้วกระมังครับ" บรรยากาศในห้องตึงเครียดขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก รองประธานจ้องมองธวินราวกับจะทะลวงเข้าไปในความคิดของชายหนุ่ม ก่อนที่สายตาคู่นั้นจะเลื่อนผ่านไหล่ของธวินไปหยุดอยู่ที่บางสิ่งบนโต๊ะทำงานตัวยาว... แก้วกาแฟเซรามิกสองใบ... ใบหนึ่งเป็นกาแฟดำไร้น้ำตาลที่เย็นชืดของธวิน แต่อีกใบหนึ่ง... แก้วเซรามิกเคลือบสีฟ้าพาสเทลที่มีลายเพ้นท์รูปแมวกวักหางกุด ซึ่งเป็นของลลินโดยเฉพาะ กำลังวางตั้งอยู่เคียงคู่กันอย่างโดดเด่นท่ามกลางความมืด! รองประธานชะงักฝีเท้า สายตาคมกริบหันกลับมาจ้องหน้าธวินอีกครั้ง รอยยิ้มเยียบเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากของผู้อาวุโส "ดูท่าทาง... ระบบรีบูตฉุกเฉินของคุณ จะมีผู้ช่วยคนพิเศษคอยดูแลอย่างใกล้ชิดเลยสินะครับ, คุณธวิน" แสงดาวพร่างพราวขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ