สถานะความร่วมมือ

“อัลกอริทึมไม่ได้มีไว้เพื่อตอบสนองความพอใจของคุณ แต่มันมีไว้เพื่อแก้ไขปัญหาความไร้ประสิทธิภาพของมนุษย์ และตอนนี้ สิ่งที่คุณกำลังทำอยู่ คือความล้มเหลวที่แพงที่สุดที่ผมเคยเห็นมาเลยค่ะ ลลิน” เสียงของธวินราบเรียบ ทว่าคมกริบเหมือนใบมีดโกนที่กรีดลงบนความเงียบงันภายในห้องประชุมกระจกใส เขาไม่ได้เงยหน้ามองคู่สนทนา นิ้วเรียวยาวของเขายังคงรัวอยู่บนคีย์บอร์ดกลไก เกิดเป็นเสียงจังหวะสม่ำเสมอที่บีบคั้นประสาทสัมผัสคนฟังจนน่าอึดอัด ลลินวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะไม้โอ๊คดัง *กึก* แรงกระแทกนั้นมากพอจะทำให้น้ำกาแฟกระฉูดออกมาเล็กน้อย เธอโน้มตัวลงไปข้างหน้า สบตากับคนเย็นชาผ่านเลนส์แว่นสายตาที่สะท้อนแสงไฟนีออนสีขาวโพลน “คุณพูดว่ามันแพงเกินไป แต่คุณเคยถามตัวเองบ้างไหมว่าทำไมผู้ใช้ถึงกด 'Unsubscribe' ในวินาทีที่เห็นหน้า Interface ของคุณ” ลลินเหยียดยิ้มที่มุมปาก “ความแม่นยำของคุณมันแห้งแล้งเกินไปค่ะธวิน มันเหมือนการพยายามจีบผู้หญิงด้วยการส่งสูตรคณิตศาสตร์ให้—ถูกต้อง... แต่ไร้ซึ่งหัวใจ” ธวินหยุดนิ้วทันที เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมปลาบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของลลิน ราวกับจะค้นหาความผิดปกติในอัลกอริทึมของเธอ “ความรู้สึกไม่ใช่ตัวแปรที่วัดผลได้ด้วย KPI นะคะ” เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “งานของคุณคือ 'ภาพลักษณ์' แต่งานของผมคือ 'ระบบ' ถ้าคุณจะเอาสัญชาตญาณมานำทางวิศวกรรมข้อมูล เราก็แค่คนสองคนที่เดินสวนทางกันบนเส้นขนาน” “แล้วทำไมคุณถึงไม่ปล่อยให้ฉันพังไปคนเดียวล่ะคะ?” ลลินถาม แววตาสั่นไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าว “ถ้าฉันมันไร้ประสิทธิภาพอย่างที่คุณกล่าวอ้าง ทำไมคุณต้องนั่งอยู่ที่นี่จนถึงตีสองเพื่อแก้โค้ดให้ฉัน... แทนที่จะปล่อยให้มันพังคามือคุณไปเลย?” ธวินชะงักไปเล็กน้อย บรรยากาศรอบตัวเขาเย็นเยียบขึ้นในทันที เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาที่เคยเฉยเมยบัดนี้มีความนัยยะบางอย่างซ่อนอยู่ มันเป็นความรู้สึกที่เขาเองก็ไม่อยากนิยามให้เป็น 'ความผูกพัน' “เพราะถ้าโครงการนี้พัง ชื่อของผมจะถูกบันทึกไว้ในฐานะคนที่บริหารโปรเจกต์พลาด ไม่ใช่เพราะคุณ” เขาโกหกได้อย่างแนบเนียนจนน่าโมโห “ปากแข็งค่ะ” ลลินหัวเราะในลำคอ เธอเดินอ้อมไปทางด้านหลังเก้าอี้ของเขา กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่ผสมผสานกับกลิ่นหนังสือเก่าๆ ของเธอทำให้ธวินต้องผ่อนลมหายใจโดยไม่รู้ตัว เธอวางมือลงบนพนักเก้าอี้ของเขา โน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ที่ข้างใบหู “ที่จริงคุณแค่กลัว... กลัวว่าถ้าฉันทำสำเร็จ คุณจะไม่มีข้ออ้างในการดึงตัวฉันไว้ใกล้ๆ แบบนี้อีกต่อไปใช่ไหมคะ?” ธวินรู้สึกถึงแรงกดดันที่พุ่งเข้าสู่สมองส่วนลึก ความเงียบในห้องทำงานเข้าปกคลุมจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นของตัวเอง เขาหันกลับมาอย่างรวดเร็ว กะจะตอกกลับด้วยคำพูดที่เจ็บแสบ แต่ทว่าระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งสองนั้นใกล้จนเกินกว่าระยะปลอดภัยของ 'เพื่อนร่วมงาน' ในวินาทีที่ทุกอย่างดูเหมือนจะพุ่งถึงจุดเดือด เสียงแจ้งเตือนจากเซิร์ฟเวอร์หลักก็ดังขึ้นทำลายความเงียบนั้น มันไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนปกติ แต่มันเป็นเสียงเตือนระดับวิกฤต—สีแดงฉานที่สะท้อนบนใบหน้าของทั้งคู่ ธวินรีบหันไปที่หน้าจอ ข้อมูลชุดใหม่ที่เขาสั่งสแกนเมื่อครู่ปรากฏขึ้นบนมอนิเตอร์ยักษ์ มันไม่ใช่ความผิดพลาดของอัลกอริทึม แต่เป็น 'ร่องรอยการโจรกรรมข้อมูล' ที่ถูกฝังตัวอยู่ในโค้ดพื้นฐานที่เขาเป็นคนเขียนเอง “นี่มันอะไรกัน...” ลลินอุทาน เสียงของเธอสั่นเครือ “ข้อมูลชุดนี้... มันถูกแทรกแซงตั้งแต่วันแรกที่เราเริ่มโครงการ” ธวินกดแป้นรัวเร็วอีกครั้ง นิ้วของเขาสั่นน้อยๆ สายตาไล่ดูรหัสที่ซับซ้อนจนพบสิ่งที่น่าขนลุก มันไม่ใช่ความผิดพลาดของระบบ แต่มันคือคำสั่งที่ถูกวางโปรแกรมไว้ล่วงหน้าโดยคนในบริษัท เพื่อให้โครงการนี้ล้มเหลวโดยสมบูรณ์ เขาหยุดมือ แล้วค่อยๆ เลื่อนหน้าจอไปที่โฟลเดอร์ต้นทาง ลายเซ็นดิจิทัลที่ปรากฏขึ้นทำให้หัวใจของธวินหยุดเต้นไปชั่วขณะ “ธวิน... นั่นมันโค้ดของใครคะ?” ลลินถามพลางชี้ไปที่ชื่อเจ้าของบัญชีผู้ดูแลระบบที่ปรากฏหราอยู่บนหน้าจอ ธวินหันมามองเธอ แววตาของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความว่างเปล่าที่น่าสะพรึงกลัว “โค้ดนี้... มันเป็นของพ่อผมครับ ลลิน” “แต่พ่อของคุณเสียไปตั้งห้าปีแล้วนะ!” ก่อนที่ธวินจะทันได้เอ่ยอะไรต่อ ประตูห้องทำงานที่ควรจะล็อคอยู่กลับถูกผลักเปิดออกช้าๆ พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยเดินเข้ามาในความมืด พร้อมกับแสงจากหน้าจอที่วูบไหวลงทันทีที่ระบบถูกปิดการใช้งานจากทางไกล ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความลับของอัลกอริทึมในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันตอนหน้าค่ะ แสงดาวพร่างพราว