ทฤษฎีที่มองไม่เห็น

แสงไฟสีขาวนวลจากจอโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่สะท้อนลงบนกรอบแว่นทรงเหลี่ยมของธวิน สาดให้เห็นเงาทอดตัวยาวพาดผ่านโต๊ะประชุมกระจกนิรภัยขัดเงา ความเงียบงันภายในห้องประชุมใหญ่ชั้นสิบห้าไม่ได้หมายความถึงความสงบ หากแต่เป็นแรงดันอากาศที่ถูกบีบอัดจนแทบหายใจไม่ออก ท่ามกลางกลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มที่ยังคงส่งไอจางๆ "ถ้าเรายังยืนกรานจะใช้ฟอนต์ตัวนี้กับอนิเมชั่นเปลี่ยนผ่านหน้าจอ แคชของระบบในส่วนของโครงสร้างพื้นฐานจะพังทลายลงภายในสามวินาทีแรกที่มีผู้ใช้งานพร้อมกันเกินหมื่นคนค่ะ คุณลลิน" น้ำเสียงเรียบสนิทราวกับหุ่นยนต์คำนวณของธวินดังขึ้น ทำลายความเงียบลงอย่างไม่ไยดี นิ้วเรียวยาวของเขาเคาะลงบนโต๊ะเบาๆ สองครั้ง เป็นจังหวะที่แม่นยำเสียยิ่งกว่าเมโทรโนม ลลินสูดหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด ปลายเล็บที่เคลือบยาทาเล็บสีแดงก่ำจิกเข้าหากันแน่นใต้โต๊ะเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ เธอก้าวเท้าเข้าไปประชิดหน้าจอ ควบคุมน้ำหนักเสียงไม่ให้สั่นพร่าขณะหันไปสบตากับดวงตาคู่คมที่ไร้ซึ่งความรู้สึกคู่นั้น "แต่ถ้าเราตัดความโค้งมนของฟอนต์ตัวนั้นออก เพื่อแลกกับสิ่งที่เรียกว่า 'ความสมบูรณ์แบบของอัลกอริทึม' ที่คุณคลั่งไคล้นัก..." ลลินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแววเย้ยหยันอย่างไม่ปิดบัง "คุณก็กำลังฆ่าจิตวิญญาณของงานออกแบบชิ้นนี้ทิ้ง ทั้งที่มันควรจะกระชากความรู้สึกของมนุษย์ตั้งแต่แรกเห็น ไม่ใช่ทำให้พวกเขา รู้สึกเหมือนกำลังอ่านคู่มือการใช้งานตู้เย็นค่ะ" บทสนทนาที่เฉือดเฉือนราวกับคมมีดผ่าตัดดำเนินไปท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดขึ้นเรื่อยๆ ธวินไม่แม้แต่จะกระพริบตา เขาย้ายน้ำหนักตัวพิงพนักเก้าอี้หนังแท้ สะท้อนความเย่อหยิ่งอันเป็นเอกลักษณ์ของ Lead Developer ผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ให้กับความไร้เหตุผล "งานศิลปะที่ใช้งานจริงไม่ได้... ก็เป็นได้แค่ขยะดิจิทัลที่มีราคาแพงค่ะ คุณลลิน" ธวินสวนกลับด้วยถ้อยคำที่เฉียบคมบาดลึก ทว่าแววตาไหววูบชั่วขณะที่สบเข้ากับดวงตาคู่นั้นกลับบอกเล่าอีกเรื่องราวหนึ่ง—เรื่องราวของความอึดอัดที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้กรอบระเบียบ ลลินสะارتเล็กน้อยกับคำพูดนั้น ไม่ใช่เพราะความเจ็บปวด แต่เป็นเพราะแรงดึงดูดประหลาดบางอย่างที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังความแข็งกระด้างของเขา มันคือความขัดแย้งทางอุดมการณ์ที่บริสุทธิ์และรุนแรง ระหว่าง 'ตรรกะ' ที่ขับเคลื่อนด้วยตัวเลข และ 'สัญชาตญาณ' ที่หายใจด้วยความรู้สึก เธอย่างสามขุมเข้าไปใกล้เขา จนระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นดอกไม้ป่าอ่อนๆ จางๆ ของลลินลอยปะปนกับกลิ่นเปปเปอร์มินต์ของธวินอย่างน่าฉงน "งั้นเรามาลองเดิมพันกันดูไหมคะ... ธวิน" ลลินโน้มตัวลงเล็กน้อย ใบหน้าห่างกันเพียงลมหายใจกั้น "ถ้าอัลกอริทึมของคุณล่มสลายต่อหน้าคนนับแสนในวันเปิดตัว เพราะความไร้ชีวิตชีวาที่คุณดึงดัน... คุณจะต้องยอมให้ฉันรื้อโครงสร้างหน้าบ้านใหม่ทั้งหมดโดยไม่มีข้อแม้" ธวินเงยหน้าขึ้นสบตาเเววตาที่ดื้อรั้นและเปล่งประกายเจิดจ้าของเธอ หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะตามโค้ดโปรแกรมกลับสะดุดไปหนึ่งจังหวะอย่างไม่มีสาเหตุ รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากของเขาไม่ใช่รอยยิ้มแห่งชัยชนะ แต่เป็นรอยยิ้มของนักล่าที่พบเหยื่ออันน่าพึงพอใจ "และถ้ามันรันได้อย่างไร้ที่ติล่ะครับ... อ่า ขอโทษทีค่ะ ดิฉันติดปาก" ธวินแก้คำพูดตัวเองทันทีเมื่อเผลอใช้คำลงท้ายผิดพลาดในความเคยชิน ทว่าประกายตาสีเข้มกลับพราวระยับด้วยความท้าทาย "ถ้ามันสมบูรณ์แบบ คุณต้องยอมรับว่า 'ความสวยงาม' ที่ไม่มีตรรกะรองรับ ก็เป็นได้แค่อารมณ์ชั่ววูบไร้ค่า" ทั้งสองยืนเผชิญหน้ากันในห้องประชุมที่ว่างเปล่า ท่ามกลางแสงไฟนีออนสีขาวโพลนที่ขับเน้นความต่างสุดขั้วของคนทั้งคู่ แรงปรารถนาที่จะเอาชนะลุกโชนขึ้นในอกของคนทั้งสองคนอย่างยากจะควบคุม ทว่า ในวินาทีที่ลลินกำลังจะเอ่ยปากรับคำท้า เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากแล็ปท็อปบนโต๊ะทำงานของธวินก็ดังขึ้น "ติ๊ด!" แหลมสูงทำลายสมาธิทุกอย่าง ธวินหันขวับไปมองหน้าจอ นิ้วเรียวรีบกดคลิกเปิดไฟล์ข้อมูลที่ถูกส่งเข้ามาใหม่จากระบบเซิร์ฟเวอร์ส่วนกลางโดยไม่ได้รับอนุญาต ข้อความบนหน้าจอปรากฏชุดโค้ดแปลกปลอมที่ถูกฝังไว้ลึกในระบบฐานข้อมูลหลัก—ไม่ใช่ฝีมือของแฮกเกอร์ภายนอก แต่เป็นโครงสร้างสถาปัตยกรรมเก่าที่ถูกลบไปแล้วเมื่อสามปีก่อน ดวงตาของธวินเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย สีหน้าเรียบเฉยเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึงระคนสงสัย เมื่อเขาอ่านบรรทัดสุดท้ายของไฟล์นั้น ซึ่งระบุชื่อผู้สร้างต้นฉบับไว้ชัดเจนว่าเป็นชื่อของบุคคลที่เขาพยายามลืมมาตลอดชีวิต... ขอบคุณที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับตัวละครของเรานะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ แสงดาวพร่างพราว