รหัสลับใต้บรรทัด

เสียงเคาะสามครั้งนั้นดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องทำงานที่เงียบสงัด มันไม่ใช่เสียงเคาะแบบสุ่ม แต่มันคือรหัสจังหวะของคนที่ถูกฝึกฝนให้จดจำระเบียบวินัยแม้ในยามวิกาล—สั้น สม่ำเสมอ และเยือกเย็นราวกับหุ่นยนต์ ธวินไม่ได้ขยับตัว เขายังคงตรึงข้อมือของลลินไว้ในความมืดที่ถูกตัดขาดจากโลกภายนอก มีเพียงแสงสีฟ้าจางๆ จากหน้าจอเซิร์ฟเวอร์ที่ถูกซ่อนไว้ใต้โต๊ะทำงานส่องกระทบสันจมูกโด่งเป็นคมและดวงตาคู่นั้นที่กำลังฉายแววระแวดระวัง “อย่าส่งเสียง” เสียงกระซิบของธวินต่ำจนเกือบกลืนหายไปกับเสียงเครื่องปรับอากาศ ลลินขมวดคิ้วมุ่น ความโกรธที่ถูกขัดจังหวะเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความสงสัยทันทีเมื่อเธอสังเกตเห็นหยดเหงื่อที่ซึมอยู่ตามไรผมของชายหนุ่ม ผู้ชายที่มักจะควบคุมทุกสถานการณ์ได้เสมอ... กำลังตื่นตระหนก? *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก* เสียงเคาะครั้งที่สองดังขึ้น คราวนี้หนักแน่นขึ้นเล็กน้อย ราวกับผู้มาเยือนรู้ดีว่ามีคนข้างในและกำลังท้าทายความอดทนของพวกเขา ลลินก้มมองมือของเขาที่ยังคงกุมข้อมือเธอแน่น แรงบีบนั้นไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มีความสั่นเทาเล็กน้อยที่เจ้าตัวพยายามปกปิด “คุณซ่อนอะไรไว้ในระบบกันแน่คะ ธวิน” เธอถามลอดไรฟัน น้ำเสียงไม่สั่นแม้แต่น้อย แม้หัวใจจะเต้นรัวด้วยความตึงเครียด “หรือว่า... สิ่งที่คุณกำลังแก้โค้ดอยู่ ไม่ใช่แค่เรื่องบักของโปรเจกต์?” ธวินไม่ตอบ เขากวาดสายตามองไปรอบห้องราวกับกำลังคำนวณความน่าจะเป็นในการหลบหนี ก่อนจะตัดสินใจดึงตัวเธอให้ก้าวถอยหลังเข้าสู่มุมมืดหลังชั้นหนังสือเอกสารสูงตระหง่าน แผ่นหลังของลลินชนเข้ากับผนังเย็นเฉียบ ขณะที่ธวินใช้แขนข้างหนึ่งยันกำแพงกั้นไว้ กักตัวเธอให้อยู่ในพื้นที่แคบๆ ระหว่างเขากับชั้นหนังสือ ระยะห่างระหว่างกันแทบไม่มีลมผ่าน กลิ่นน้ำหอมเจือจางกลิ่นสนและกระดาษเก่าจากตัวธวินปะปนกับกลิ่นดอกไม้หอมอ่อนๆ ของลลินในพื้นที่ปิดตายนี้ มันเป็นความใกล้ชิดที่อันตรายและเต็มไปด้วยแรงกดดันทางจิตวิทยา ลลินเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยคำถามและความดื้อรั้น “ถ้าคนที่เคาะประตูเข้ามาเห็นเราอยู่ในสภาพนี้ คุณคิดว่าข่าวลือในออฟฟิศพรุ่งนี้จะเขียนว่ายังไงคะ Lead Developer ผู้ไร้พ่าย กำลังทำผิดระเบียบบริษัทกับ Creative Lead ที่ไม่เคยลงรอยกัน?” เธอยังคงกระซิบเย้าแหย่ แม้สถานการณ์จะไม่น่าพิสมัยนัก เพื่อกลบเกลื่อนความตื่นเต้นประหลาดที่วิ่งพล่านในอก ธวินก้มหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนปะปนกันในความมืด ดวงตาคมกราบมองริมฝีปากเธอก่อนจะเลื่อนกลับมาสบตา นัยน์ตาของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความซับซ้อนที่อ่านไม่ออก “คุณไม่เข้าใจหรอก ลลิน... บางอัลกอริทึมถูกสร้างขึ้นมาเพื่อทำลายความจริงบางอย่าง เพื่อปกป้องคนที่ไม่สมควรจะเจ็บปวด” เสียงของเขาแหบพร่าและลึกซึ้งอย่างประหลาด “เหมือนกับที่คุณใช้ศิลปะและความสดใสมาบังหน้าความเปราะบางของคุณนั่นแหละ” คำพูดนั้นสะแทกใจลลินเข้าอย่างจัง เธอชะงักไป ความรู้สึกถูกมองทะลุปรุโปร่งทำให้เกราะป้องกันที่เธอสร้างมานานนับปีสั่นคลอน ในอดีต... เธอเคยสูญเสียทุกอย่างไปเพราะความจริงที่ถูกซ่อนไว้ใต้พรม และธวินก็กำลังทำสิ่งเดียวกัน—ซ่อนความจริงไว้เบื้องหลังรหัสลับที่เย็นชา เสียงฝีเท้าแผ่วเบาเริ่มเดินอ้อมไปทางด้านหลังของห้องกระจก ประตูห้องทำงานถูกดันเปิดออกช้าๆ แสงไฟสลัวจากโถงทางเดินทอดตัวยาวเข้ามาภายในห้อง ลลินกลั้นหายใจ มือเล็กๆ เผลอขยุ้มชายเสื้อเชิ้ตของธวินโดยไม่รู้ตัว ในวินาทีแห่งความเป็นความตายนั้น ธวินไม่ได้มองหาทางหนีทีไล่ เขากลับก้มลงกระซิบข้างใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงอย่างน่าใจหาย—อ่อนโยนเสียจนเธอเกือบลืมหายใจ “ถ้าผมรอดจากคืนนี้ไปได้... ผมจะยอมให้คุณรื้ออัลกอริทึมในหัวใจของผมดูให้หมดเลยลลิน” จังหวะนั้นเอง สายตาของลลินที่มองผ่านไหล่ของธวินไปก็เหลือบไปเห็นหน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะทำงานที่สว่างวาบขึ้นมาอัตโนมัติจากการตั้งค่าสำรองข้อมูล มันแสดงรายชื่อไฟล์ที่ถูกลบไปเมื่อหนาวปีก่อน... และชื่อเจ้าของโปรเจกต์นั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นชื่อของพ่อเธอเอง หัวใจของลลินกระตุกวูบ ความจริงบางอย่างกำลังจะถูกเปิดเผยในพริบตา... ธวินรู้เรื่องนี้มาตลอดตั้งแต่แรกสินะ แสงดาวพร่างพราวขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความลับและหัวใจของพวกเขานะคะ