ประธานจอมเนี้ยบกับนายสถาปัตย์ตัวแสบ

แฟ้มเอกสารสีชมพูพาสเทลในมือของพิมรภัทรถูกสะบัดปิดลงด้วยแรงอารมณ์ที่เกือบจะทำให้กระดาษด้านในยับยู่ยี่ หากไม่ใช่เพราะความเนี้ยบระดับโปรเฟสชันแนลที่ถูกหล่อหลอมมาจากการเป็นประธานสภานักเรียนสามปีซ้อน เธอกคงเหวี่ยงมันทิ้งลงถังขยะไปตั้งแต่เดินเลี้ยวโค้งตึกคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์มาแล้ว กลิ่นสีน้ำมัน กลิ่นกาวลาเท็กซ์ และฝุ่นผงจากการตัดไม้ปะปนกันอยู่ในอากาศจนชวนให้คนรักความสะอาดอย่างเธอต้องยกมือขึ้นมาขยับแว่นสายตาแล้วเบ้หน้าด้วยความหงุดหงิด นี่มันตึกเรียนหรือไซต์งานก่อสร้างกันแน่เนี่ย! ป้ายประกาศกำหนดการส่งเอกสารงบประมาณชมรมแปะหราอยู่หน้าตึกตัวเบ้อเริ่ม แต่ผ่านเลยเส้นตายมาแล้วสามวันเต็ม ชมรมออกแบบสร้างสรรค์กลับยังไม่มีวี่แววแม้แต่เงาของเอกสารเบิกจ่ายสักแผ่นเดียว "ให้มันได้อย่างนี้สิ... นายกรณิศ" พรีมพึมพำกับตัวเองขณะสาวเท้าก้าวฉับๆ เข้าไปในโซนเวิร์กช็อปชั้นล่าง เสียงรองเท้าคัทชูส้นสูงกระทบกับพื้นปูนขัดมันดัง *ก๊อกแก๊ก* เป็นจังหวะความโกรธที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ตามระยะทาง สายตาคู่สวยกวาดมองไปรอบตัวเพื่อหาเป้าหมาย—หัวหน้าชมรมตัวแสบที่อาจารย์ที่ปรึกษาฝากฝากฝังให้เธอมา "ตามจี้" ให้ถึงที่ และเธอก็เจอเขา... ร่างสูงโปร่งในเสื้อช็อปสีเลือดหมูยับยู่ยี่ แขนเสื้อถูกพับขึ้นลวกๆ จนเห็นท่อนแขนแข็งแรงที่มีคราบดินสอและสีอะคริลิกเปื้อนอยู่ประปราย กำลังนอนเหยียดขาวยาวขวางทางเดินเข้าห้องเก็บอุปกรณ์หลักอย่างสบายใจเฉิบ สองมือประสานกันไว้ใต้ศีรษะต่างหมอนอิง แถมบนใบหน้าคมคายยังมีแฟ้มโปรเจกต์แผ่นใหญ่ปิดบังดวงตาเอาไว้เพื่อกันแสงไฟนีออน เสียงกรนเบาๆ ที่เล็ดลอดออกมาบ่งบอกว่าเจ้าตัวกำลังเข้าสู่ห้วงนิทราอย่างไร้ความกังวลต่อโลกภายนอก ให้ตายเถอะ นี่มันสถานศึกษาหรือรีสอร์ทส่วนตัวของคุณท่านคะ! พรีมหยุดยืนเท้าสะเอวอยู่ตรงหน้าเป้าหมาย เงาของเธอทาบทับร่างสูงที่นอนขวางทางอยู่จนมิด แต่เจ้าตัวก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะสะดุ้งสะเทือน เธอยืนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับสติอารมณ์ที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาถึงขีดสุด ก่อนจะใช้ปลายรองเท้าคัทชูเขี่ยเบาๆ ที่รองเท้าผ้าใบเปื้อนสีของอีกฝ่าย "นี่! ตื่นเดี๋ยวนี้เลยนะคะคุณกรณิศ" น้ำเสียงหวานแต่เฉียบขาดถูกส่งออกไปพร้อมกับแรงสะกิดที่เพิ่มขึ้น ร่างสูงขยับตัวเล็กน้อยด้วยความรำคาญ มือหนายกแฟ้มโปรเจกต์ที่ปิดหน้าอยู่ออก เผยให้เห็นใบหน้าคมเข้ม ดวงตาคมกริบปรือขึ้นมองผู้บุกรุกอย่างงัวเงีย ก่อนที่นัยน์ตาคู่นั้นจะเปลี่ยนเป็นประกายระยิบระยับเจ้าเล่ห์ทันทีที่เห็นว่าเป็นใคร "อ้าว... นึกว่าใคร ที่แท้ก็ท่านประธานพรีมคนสวยนี่เอง ลมอะไรหอบมาถึงถ้ำเสือดาวล่ะครับเนี่ย" กรณ์ยันตัวลุกขึ้นนั่งช้าๆ ใช้มือเสยผมสีเข้มที่ยุ่งเหยิงให้เข้าที่อย่างไม่ยี่หระ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นทันทีพร้อมกับสายตาที่กวนประสาทเสียจนน่าหมั่นไส้ "หรือว่าคิดถึงผม ถึงได้รีบมาหาถึงตึกสถาปัตย์แต่เช้าขนาดนี้" "คิดถึงผีสิคะ!" พรีมสวนกลับทันควัน หน้าเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความโมโหปนเขินนิดๆ กับคำพูดหน้าไม่อายนั้น "ถอยไปเลยนะ คุณนอนขวางทางเดินส่วนกลางอยู่รู้ตัวไหมคะเนี่ย แล้วเอกสารงบประมาณชมรมที่ต้องส่งตั้งแต่สามวันก่อนล่ะ อยู่ไหน!" กรณ์ทำเป็นหูทวนลม เขายันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนพรีมต้องเงยหน้ามอง—ให้ตายเถอะ ผู้ชายอะไรตัวสูงเป็นเปรตแถมยังชอบกดดันคนอื่นด้วยการก้าวเข้ามาใกล้เกินความจำเป็นอีก "เอกสารเหรอ..." กรณ์ทำท่าทางครุ่นคิด นิ้วเรียวยาวเคาะคางตัวเองเบาๆ "อืม... อยู่แถวๆ นี้แหละมั้งครับ หรือไม่ก็..." เขาแกล้งกวาดสายตามองไปรอบห้องรกๆ "อาจจะโดนหนูแทะไปหมดแล้วมั้ง" "คุณกรณ์!" พรีมตบแฟ้มสีชมพูลงบนโต๊ะไม้ใกล้ๆ เสียงดัง *ปั้ง* จนฝุ่นฟุ้งกระจาย "นี่ไม่ใช่เวลามาเล่นลิ้นนะคะ! สภานักเรียนไม่ใช่สนามเด็กเล่นนะ ถ้าคุณยังไม่ส่งเอกสารภายในวันนี้ งบจัดนิทรรศการประจำปีของชมรมคุณโดนตัดเป็นศูนย์แน่!" ท่าทีขี้เล่นของกรณ์หายไปชั่วพริบตาเมื่อได้ยินคำว่า "ตัดงบ" ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อย เขาก้าวเข้าไปประชิดตัวหญิงสาวอีกก้าว จนพรีมต้องผถอยหลังไปชนกับชั้นวางโมเดลกระดาษโดยอัตโนมัติ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆปะปนกับกลิ่นสเปรย์กาวทำให้หัวใจดวงน้อยของประธานสาวเต้นผิดจังหวะอย่างน่าหงุดหงิด "โหดจังเลยนะครับ ประธานพรีมเนี่ย..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบใกล้ใบหูจนคนฟัง ขนลุกซู่ "ใจร้ายจัง จะตัดงบเด็กสถาปัตย์ตาดำๆ ที่ต้องอดหลับอดนอนทำโมเดลจนไม่ได้กลับบ้านเลยเหรอครับ ใจคอทำด้วยอะไรเนี่ย" "ก็เพราะพวกคุณไร้ความรับผิดชอบไงคะถึงต้องโดนแบบนี้!" พรีมพยายามดันแผงอกอีกฝ่ายให้ออกห่าง แต่ทว่าร่างกายของเขากลับมั่นคงราวกับกำแพงปูน "ถอยไปเลยนะ ห้ามเข้าใกล้ฉันเกินหนึ่งเมตร!" "ถ้าไม่ถอยล่ะครับ จะทำไม..." กรณ์โน้มใบหน้าลงมาหาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ดวงตาพราวระยับจ้องมองพวงแก้มใสที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างนึกสนุก "หรือว่ากลัว..." *ครืดดด—!* เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อช็อปของกรณ์สั่นครืดคราดทำลายบรรยากาศตึงเครียดแต่ชวนใจเต้นระทึกเสียก่อน กรณ์ชะงักเล็กน้อย เขายอมผถอยหลังออกไปหนึ่งก้าวอย่างเสียดาย ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอแล้วขมวดคิ้วมุ่น พรีมรีบยกมือขึ้นกอบกุมแก้มตัวเองที่ร้อนผ่าว รีบปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นประธานสภานักเรียนผู้เย็นชาและเฉียบขาดโดยเร็วที่สุด ห้ามใจอ่อนเด็ดขาด ยัยพรีม! ผู้ชายคนนี้อันตรายต่อหัวใจเกินไปแล้ว! "ว่าไงไอ้ธาม... เออ กูอยู่ตึกชมรม... อะไรนะ?" เสียงของกรณ์ที่พูดคุยกับปลายสายสะดุดกึก สีหน้าขี้เล่นเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดขึ้นมาทันที ดวงตาคมหันกลับมามองพรีมด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ทำเอาประธานสาวรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ กรณ์กดวางสาย ยัดโทรศัพท์เก็บใส่กระเป๋าเหมือนเดิม ก่อนจะหันมามองหน้าเธอตรงๆ ด้วยรอยยิ้มที่แปลกไปจากเดิม—รอยยิ้มที่ไม่ได้กวนประสาท แต่เหมือนกำลังซ่อนความลับอะไรบางอย่างไว้ "เปลี่ยนใจละ..." กรณ์พูดขึ้นเสียงเรียบ "อะไรของคุณ อยู่ๆ ก็เปลี่ยนใจ เอกสารจะส่งไหมคะ!" "เรื่องเอกสารเอาไว้ก่อนเถอะประธาน..." กรณ์ย่างสามขุมเข้ามาใกล้เธออีกครั้ง คราวนี้แววตาของเขามีความจริงจังจนพรีมไม่กล้าขยับหนี "ตอนนี้มีเรื่องใหญ่กว่านั้น..." "เรื่องอะไรคะ?" "ไอ้ธามมันเพิ่งโทรมาบอกว่า... *มีคนเห็นแฟลชไดร์ฟลับรวมแผนงานลับของสภานักเรียนปีนี้ ไปโผล่อยู่บนหน้าจอโปรเจกต์เตอร์กลางห้องบรรยายรวมของคณะบริหารฯ แล้วเรียบร้อยครับท่านประธาน*" ขอขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในโลกแห่งความรักและเสียงหัวเราะด้วยกันนะคะ หวังว่าจะตกหลุมรักความกวนของนายสถาปัตย์คนนี้ไปพร้อมกันนะคะ!