ถูกขับไล่ในคืนฝนตก

เสียงแก้วคริสตัลกระทบกันในห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์ตระกูลคณินเปรียบเสมือนเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่ดังวนอยู่ในโสตประสาทของรินรดาซ้ำไปซ้ำมา งานฉลองวันเกิดอายุครบยี่สิบห้าปีของเธอควรจะเป็นค่ำคืนที่งดงามที่สุดในฐานะคู่หมั้นหมายของทายาทเพียงคนเดียวแห่งอาณาจักรธุรกิจหมื่นล้าน แต่ทว่า บนพรมเปอร์เซียราคาแพงลิบลิ่วผืนนี้ เธอกลับยืนอยู่ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่จ้องมองมาด้วยความสมเพชเวทนา ราวกับเธอเป็นเพียงเศษขยะเปียกปอนที่ถูกลากเข้ามาประจานกลางงานเลี้ยง "รินรดา... เธอคิดจริงๆ หรือว่าผู้หญิงไร้หัวนอนปลายเท้าอย่างเธอ จะมีสิทธิ์ได้ก้าวเข้ามาเป็นสะใภ้ใหญ่ของตระกูลเรา" เสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยียบของคณินดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่ถูกจงใจสร้างขึ้น ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดพิเศษยืนกอดอกมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยาม ไร้ซึ่งเยื่อใยแห่งความทรงจำตลอดสามปีที่ผ่านมาที่พวกเขาร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา ข้างกายของเขาคือ 'พิมพ์มาดา' บุตรสาวนักการเมืองผู้ทรงอิทธิพล ที่กำลังยิ้มเยาะด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น พิมพ์มาดาถือวิสาสะคล้องแขนคณินแน่น แสดงความเป็นเจ้าของอย่างออกนอกหน้า บนตัวของพิมพ์มาดาสวมเครื่องประดับเพชรเซ็ตใหญ่ที่รินรดารู้ดีว่าเป็นของขวัญที่คณินเคยรับปากว่าจะมอบให้เธอในวันแต่งงาน... แต่วันนี้ มันกลับถูกนำมาสวมให้ผู้หญิงอีกคนเพื่อเหยียบย่ามศักดิ์ศรีของเธอถึงในงาน รินรดากวาดสายตามองหน้าคนเหล่านี้ทีละคน บิดามารดาบุญธรรมที่เคยอ้าแขนรับเธอเข้ามาในบ้านเพื่อใช้เป็นเครื่องมือทางธุรกิจ บัดนี้ต่างพากันเบือนหน้าหนี ราวกับกลัวว่าเงาหัวของเธอจะสร้างความอัปยศให้แก่ตระกูล ร่างระหงในชุดราตรีสีดำสนิทไม่ได้สั่นเทาด้วยความหวาดกลัวอย่างที่พวกเขากำลังคาดหวัง ตรงกันข้าม แววตากลมโตคู่นั้นกลับนิ่งสงบ ดำมืด และลึกล้ำราวกับห้วงมหาสมุทรที่ไม่มีวันหยั่งถึง "พูดจบหรือยังคะ... คณิน" น้ำเสียงใสแต่เย็นเยียบจนน่าขนลุกเอ่ยขึ้น รินรดายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นงดงามแต่หยาดเยิ้มไปด้วยความเย้ยหยัน จนคนที่ยืนมองอยู่ถึงกับชะงักไปชั่วขณะ "เธอ...!" คณินขมวดคิ้วแน่น รู้สึกไม่สบอารมณ์กับท่าทีที่เปลี่ยนไปราวกับคนละคนของหญิงสาว "ในเมื่อเธอยังไม่เจียมตัว ฉันก็ไม่มีความจำเป็นต้องไว้หน้าเธออีกต่อไป ประกาศิตจากตระกูลคณินและตระกูลอัคร The Real Estate ตัดขาดจากรินรดาอย่างเป็นทางการ นับแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป เธอไม่ใช่คนตระกูลเรา และทรัพย์สินทุกชิ้นที่เธอเคยได้รับ... ต้องคืนให้หมด!" สิ้นคำประกาศนั้น เสียงซุบซิบนินทาก็ระเบิดขึ้นราวกับผึ้งแตกรัง ทุกคนต่างรอคอยที่จะเห็นคุณหนูตกอับคนนี้คุกเข่าร้องไห้อ้อนวอนขอความเมตตาเหมือนนางเอกละครหลังข่าว แต่รินรดากลับหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความตลกขบขัน มีเพียงความสมเพชระคนเวทนาที่สะท้อนออกมาจากลำคอระหง เธอก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้คณินทีละก้าว เสียงส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดัง กริ๊บ... กริ๊บ... ราวกับเสียงนาฬิกาดิจิทัลนับถอยหลังสู่วันหายนะของคนตรงหน้า "ทรัพย์สินเหรอคะ? ที่คุณพูดถึงนี่... หมายถึงตึกสำนักงานใหญ่สามสิบชั้นที่พวกคุณกำลังใช้กู้เงินธนาคารอยู่ตอนนี้ หรือหมายถึงหุ้นสามสิบเปอร์เซ็นต์ของบริษัทที่คุณนั่งบริหารอยู่ด้วยความโง่เขลา?" รินรดาโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แต่กลับดังชัดเจนก้องไปทั่วห้องโถง "น่าเสียดายนะคะ... ที่ของพวกนั้น มันเป็นชื่อของฉันมาตั้งแต่แรกแล้ว" สีหน้าของคณินเปลี่ยนเป็นสีเผือดซีดในพริบตา ดวงเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด เขารู้ดีว่ารินรดามีหุ้นอยู่ในมือบางส่วน แต่ไม่เคยรู้เลยว่า... ปึง! ประตูกระจกบานใหญ่ของห้องโถงถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ความเกรงใจ สายฝนที่กระหน่ำตกลงมาด้านนอกสาดซัดเข้ามาพร้อมกับลมหนาวเยือก ร่างของชายหนุ่มในชุดสูทร่วมสมัยก้าวเข้ามาอย่างองอาจ ใบหน้าคมคายดุจเทพบุตรแต่แฝงไว้ด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของเพลย์บอยหนุ่มเจ้าของแพลตฟอร์มโซเชียลยักษ์ใหญ่ระดับโลกอย่าง 'เตชินท์' ปรากฏสู่สายตาทุกคน เตชินท์ปัดละอองฝนออกจากไหล่เสื้ออย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะเดินตรงดิ่งเข้าไปหารินรดา แล้วถือวิสาสะโค้งตัวลงจุมพิตที่หลังมือเรียวอย่างให้เกียรติ ท่ามกลางความตกตะลึงอ้าปากค้างของแขกเหรื่อทั้งงาน "ขอโทษที่มาสายนะครับ คุณหนูริน..." เตชินท์ปรายตามองคณินด้วยหางตาก่อนจะยิ้มมุมปาก "เครื่องบินเจ็ตส่วนตัวพร้อมแล้วครับ ทีมทนายความจากวอลล์สตรีทก็รออยู่ที่สนามบินแล้ว... ว่าแต่ คุณรินจะอนุญาตให้ผมจัดการ 'ขยะ' พวกนี้ให้เรียบร้อยก่อนเดินทางเลยไหมครับ?" รินรดายกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ทรงพลังที่สุดในค่ำคืนนี้ เธอดึงมือกลับจากการกุมของเตชินท์ ก่อนจะหันไปสบตากับคณินที่ตอนนี้ยืนตัวสั่นเทาด้วยความโกรธและความกลัวที่เริ่มกัดกินหัวใจ "เชิญค่ะ... จัดการให้หมดเลยนะคะ" รินรดาหมุนตัวหันหลังให้กับอดีตคู่หมั้นผู้โง่เขลา เธอสาวเท้าก้าวเดินออกไปสู่สายฝนโปรยปรายนอกคฤหาสน์โดยไม่แม้แต่จะเหลียวกลับมามอง ทว่า ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยในหัวของเธอก็ดังขึ้น [ติ๊ง! ตรวจพบความกดดันถึงขีดสุด ปลดล็อกฟังก์ชันพิเศษ: 'ระบบสตรีมเมอร์ทวงบัลลังก์' ระดับ SSS เริ่มต้นการถ่ายทอดสดทั่วโลกแบบเรียลไทม์ ยอดผู้ชมทะลุ 10,000,000 คนใน 3 วินาที!] [ยอดโดเนทพุ่งทะยาน: 50,000,000 บาท จากคุณผู้สนับสนุนปริศนา [T_The_Playboy]] รินรดากระตุกยิ้มมุมปาก ท่ามกลางสายฝนที่ชโลมกายจนเปียกปอน เธอยกข้อมือขึ้นแตะนาฬิกาส마트วอทช์หรู พร้อมกับที่หน้าจอโปร่งแสงสีฟ้าปรากฏขึ้นตรงหน้า ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนวงเงินในบัตรเครดิตสีดำสนิทที่ไม่มีวันหมดอายุก็เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ [ตรวจสอบวงเงินบัตรเครดิต Black Card: Unlimited (ไม่จำกัดวงเงิน)] รินรดากดปุ่มทำรายการบางอย่างผ่านหน้าจอโฮโลแกรมกลางสายฝน ก่อนจะเอ่ยพึมพำเบาๆ กับตัวเองด้วยน้ำเสียงที่หวานหยดแต่เย็นยะเยือกถึงกระดูก "เกมล้างตา... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นเองค่ะ" *ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่โลกแห่งการทวงแค้นและระบบสุดอลังการไปพร้อมกับรินรดานะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!*