ตึกนี้มีเจ้าที่... เป็นหมาสามตัวกับหมอหน้ากวน

"ผมบอกคุณกี่ครั้งแล้วว่าพื้นที่ตรงนี้คือเขตก่อสร้าง? ไม่ใช่สนามเด็กเล่นสำหรับสุนัขจรจัด!" เสียงทุ้มที่พยายามกดระดับความดังให้ต่ำที่สุดเท่าที่จะทำได้พุ่งออกมาจากปากของ 'คีย์' สถาปนิกหนุ่มที่ตอนนี้ยืนหน้าแดงก่ำ มือข้างหนึ่งกำม้วนแปลนกระดาษแน่นจนขอบกระดาษยับยู่ยี่ สายตาคู่คมจ้องเขม็งไปยังเจ้าตัวปัญหาที่กำลังเอาลิ้นสากๆ เลียเข้าที่ขาเก้าอี้พลาสติกสีขาวตัวใหม่เอี่ยมที่เขานำมาจัดวางไว้ในโถงออฟฟิศชั้นล่าง "จรจัดที่ไหนล่ะคุณ นี่ 'ลูกรัก' ผมครับ" น้ำเสียงกวนประสาทดังขึ้นจากด้านบน ก่อนที่เจ้าของร่างสูงโปร่งในชุดกาวน์สัตวแพทย์ที่ดูยับย่นกว่าปกติจะค่อยๆ เดินลงบันไดวนเหล็กมาอย่างใจเย็น 'ทัพฟ้า' ยืนกอดอกพิงราวบันไดพลางมองภาพความโกลาหลเบื้องล่างด้วยสายตาที่ดูจะสนุกสนานมากกว่ารู้สึกผิด "แล้ว 'ลูกรัก' ของคุณเนี่ย มีมารยาทพอจะเลิกแทะขาเก้าอี้ราคาแพงของผมได้หรือยังคะ?" คีย์แค่นหัวเราะ เหวี่ยงม้วนแปลนลงบนโต๊ะไม้โอ๊คที่เพิ่งประกอบเสร็จ "นี่มันวันแรกของการย้ายเข้าออฟฟิศนะ และผมหวังว่ากฎระเบียบที่ผมแปะไว้หน้าประตูจะมีค่ามากกว่าเศษกระดาษทิชชู่ในห้องน้ำ" "ใจร้อนจังนะคุณสถาปนิก..." ทัพฟ้าก้าวลงมาจนสุดบันได เขาไม่ได้สนใจสายตาอาฆาตของอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย กลับเดินเข้าไปคว้าคอเจ้าโกลเด้นรีทรีฟเวอร์ตัวโตที่กำลังทำตาละห้อยใส่คีย์ "ไอ้เจ้าโชคดีมันแค่คิดว่าเก้าอี้คุณน่ะคือกระดูกชิ้นใหม่ อีกอย่าง... ตึกนี้มันก็เก่าพอๆ กับความหัวโบราณของคุณนั่นแหละ คิดจะมาเปลี่ยนกฎเจ้าที่เหรอ?" "คนอย่างคุณเนี่ยนะเป็นหมอ? ภาษาพูดจาดูไม่น่าไว้ใจเลยสักนิด" "ก็ดีกว่าคนไม่มีน้ำใจที่เห็นหมาหิวแล้วยังทำหน้านิ่งเป็นรูปปั้นโมอายละกัน" ทัพฟ้าสวนกลับทันควัน ก่อนจะยื่นมือมาข้างหน้า "ทัพฟ้า... เจ้าของ 'ทัพฟ้าสัตวแพทย์' ชั้นสอง หวังว่าเราคงไม่เผาตึกนี้ทิ้งใส่กันตั้งแต่วันแรกนะ" คีย์มองมือหนานั้นสลับกับใบหน้ายียวนของอีกฝ่าย เขาไม่ได้ยื่นมือไปตอบรับ แต่เลือกที่จะก้มลงเก็บเศษพลาสติกที่แตกหักบนพื้นแทน "คีย์... สถาปนิกชั้นหนึ่ง และขอบอกไว้ตรงนี้เลยนะหมอ ถ้ามีสี่ขาตัวไหนหลุดลงมาเหยียบพรมดีไซน์เนอร์ของผมอีกรอบ ผมจะแจ้งนิติฯ ให้เชิญคุณย้ายออกไปอยู่ป่าแน่นอน" *ตึ้ง!* เสียงแจ้งเตือนแชตดังขึ้นจากโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของคีย์ เขาเหลือบมองก่อนจะขมวดคิ้วแน่น เมื่อเห็นชื่อกลุ่มที่ชื่อว่า 'สมาคมคนรักตึกร้าง (มั้ง)' ซึ่งมี 'พี่เบียร์' เป็นแอดมินกลุ่ม [พี่เบียร์]: น้องคีย์จ๋า เห็นว่าเริ่มงานวันแรกเป็นไงบ้าง? หมอทัพน้องรักพี่ดุไหม? [พี่เบียร์]: ระวังนะ หมอคนนี้เขามีความลับเยอะ หมาสามตัวนั่นน่ะ... ไม่ใช่แค่สัตว์เลี้ยงหรอกนะ [คีย์]: พี่เบียร์! ถ้าจะส่งข้อมูลมาแค่ให้สงสัย ช่วยเล่าให้จบทีเดียวเลยได้ไหมครับ ผมจะบ้าตายอยู่แล้ว! คีย์พิมพ์ตอบกลับอย่างรวดเร็ว ในขณะที่ทัพฟ้าที่ยืนอยู่ข้างๆ กลับเอียงคอมองหน้าจอโทรศัพท์ของเขาอย่างถือวิสาสะ "พี่เบียร์นี่ชอบเม้าท์มอยเนอะ" ทัพฟ้าหัวเราะเบาๆ ก่อนจะก้มหน้าลงมาใกล้จนคีย์สัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมสะอาดๆ เจือจางด้วยกลิ่นแชมพูอาบน้ำสัตว์ "แล้วที่พี่เขาบอกว่าผมมีความลับน่ะ... อยากรู้ไหมล่ะว่าคืออะไร?" คีย์ถอยหลังกรูดจนหลังชนกับโต๊ะทำงาน เขาจ้องตาสีเข้มคู่นั้นที่ดูเหมือนจะซ่อนประกายบางอย่างไว้ข้างใน "ไม่จำเป็นครับ ผมแค่อยากอยู่อย่างสงบ" "เสียดายจัง..." ทัพฟ้าลากเสียงยาว ก่อนจะก้มลงกระซิบที่ข้างหูคีย์เบาๆ จนคนฟังขนลุกซู่ "ความลับของผม... อาจจะเป็นสาเหตุที่ทำให้คุณต้องเปลี่ยนใจมานอนเฝ้าออฟฟิศทุกคืนก็ได้นะ" ยังไม่ทันที่คีย์จะได้ด่าทอ เจ้าโชคดีที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็กระโจนเข้าใส่กองแปลนกระดาษบนโต๊ะจนทุกอย่างปลิวว่อนไปทั่วห้อง ท่ามกลางความวุ่นวายที่เกิดขึ้น คีย์สังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่ร่วงออกมาจากปลอกคอของสุนัขตัวนั้น มันเป็นกุญแจสีทองดอกเล็กที่ดูเก่าแก่จนผิดสังเกต ทัพฟ้าชะงักไปชั่วครู่ แววตากวนประสาทหายวับไปกลายเป็นความจริงจังที่คีย์ไม่เคยเห็นมาก่อน เขาพุ่งตัวเข้ามาคว้ากุญแจนั้นอย่างรวดเร็ว พร้อมกับจังหวะที่หัวใจของคีย์เต้นรัวด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้—ทั้งความโกรธ ความสงสัย และความรู้สึกลึกๆ ว่า... ชีวิตที่สงบสุขของเขา นับจากวินาทีนี้ไป มันคงไม่มีวันเหมือนเดิมอีกแล้ว "นี่มันกุญแจอะไร?" คีย์ถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ทัพฟ้าไม่ได้ตอบ เขาเพียงแค่ยัดกุญแจใส่กระเป๋ากาวน์ แล้วมองคีย์ด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์อะไรบางอย่าง *ตึ้ง!* เสียงแชตส่วนตัวของคีย์ดังขึ้น ทัพฟ้าหันหลังเดินกลับขึ้นบันไดไป ทิ้งให้คีย์ยืนนิ่งอยู่กลางกองกระดาษ เมื่อเขากดเปิดอ่านข้อความนั้น ดวงตาก็เบิกกว้างด้วยความตกใจ [ทัพฟ้า]: คืนนี้อย่าล็อกประตูออฟฟิศนะ... เพราะบางอย่างที่ผมซ่อนไว้ในตึกนี้ มันอาจจะอยากออกมาเจอคุณมากกว่าผม หมอกไม้ไผ่หวังว่าเนื้อหาตอนนี้จะทำให้คุณรี้ดเดอร์ทุกท่านตื่นเต้นและอยากติดตามความลับของทัพฟ้าไปพร้อมกับคีย์นะคะ!