เงาในห้องพิจารณาคดี

เสียงไม้กะแทกโต๊ะตัดสินคดีดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องพิจารณาคดีสีเทาทึบ กลิ่นอายของความกดดันและความยุติธรรมที่เคลือบด้วยอำนาจเงินตราลอยวนอยู่ในอากาศจนแทบหายใจไม่ออก ศศิธรยืนหยัดอยู่หลังแท่นทนายความด้วยแผ่นหลังที่เหยียดตรง ชุดสูทเข้ารูปสีเข้มเสริมภาพลักษณ์ให้เธอดูกล้าแกร่งและทรงพลัง ดวงตากลมโตฉายแววเด็ดเดี่ยวไม่เกรงกลัวต่ออิทธิพลใดๆ ในมือเรียวบางกำเอกสารหลักฐานมัดตัวเสี่ยทรงวุฒิ—ผู้ทรงอิทธิพลท้องถิ่นที่รอดพ้นจากเงื้อมกฎหมายมานักต่อนัก—แน่นจนปลายนิ้วซีดขาว "ท่านผู้พิพากษาคะ หลักฐานชุดนี้ชัดเจนยิ่งกว่าแสงอาทิตย์เที่ยงวัน..." น้ำเสียงของศศิธรกังวานใส ทว่าหนักแน่นและเฉียบคมราวกับใบมีดโกนที่กรีดลงบนความเงียบงัน เธอปรายตามองไปยังจำเลยที่นั่งลอยหน้าลอยตาด้วยรอยยิ้มเยาะ ก่อนจะตวัดสายตากลับมายังบัลลังก์สูงตระหง่านเบื้องหน้า ทว่า... ความมั่นใจทั้งหมดกลับต้องสะดุดกึก เมื่อดวงตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวภายใต้กรอบแว่นสายตาราคาแพงบนบัลลังก์นั้นตวัดมองลงมา ภาคิน... ผู้พิพากษาหนุ่มผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จเดفขาดในศาลแห่งนี้ ชายหนุ่มผู้มีข่าวลือหนาหูว่าอยู่เบื้องหลังเครือข่ายธุรกิจสีเทาและคอยฟอกขาวให้เหล่าคนชั่วด้วยตัวบทกฎหมายที่เขากุมบังเหียน ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มีความเป็นธรรมหรือความลังเลอยู่เลยแม้แต่น้อย มันมีแต่ความเย็นชา ดุดัน และประกายไฟดิบเถื่อนที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้าให้มอดไหม้ "ทนายศศิธร..." เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นเพียงแผ่วเบา แต่มันกลับดังก้องกังวานในโสตประสาทของทุกคนในห้องพิจารณาคดี แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงใหญ่ที่เอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างผ่อนคลาย "คุณกำลังใช้คำโวหารสวยหรูเพื่อกลบเกลื่อนความอ่อนด้อยของพยานหลักฐานอย่างนั้นหรือครับ... อ้อ ขออภัย ฉันหมายถึง 'นะคะ'" ภาคินจงใจเน้นเสียงเยาะเย้ย รอยยิ้มมุมปากของเขาร้ายกาจเสียจนศศิธรต้องขบกรามแน่นเพื่อสะกดกลั้นความโกรธที่แล่นพล่านขึ้นมาถึงริ้วคอ "หลักฐานชิ้นนี้ได้มาอย่างถูกต้องตามกฎหมายและระบุตัวผู้กระทำผิดได้ชัดเจนค่ะ ท่านผู้พิพากษาไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธการรับพิจารณาเว้นแต่จะมีวาระซ่อนเร้นบางประการ!" ศศิธรโต้กลับทันควัน ความถือดีและศักดิ์ศรีค้ำคอจนเธอเลือกที่จะพุ่งชนเสือร้ายตัวนี้โดยไม่เกรงกลัวความตาย ความเงียบสงัดปกคลุมห้องพิจารณาคดีทันที ทุกคนต่างกลั้นหายใจเมื่อเห็นทนายสาวมือสะอาดกล้าต่อปากต่อคำกับผู้พิพากษาภาคิน ผู้ซึ่งขึ้นชื่อเรื่องความอำมหิตและเด็ดขาดไร้ความปรานี ภาคินหรี่ตาลงเล็กน้อย รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวช้าๆ ลงมาจากบัลลังก์ เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นปูนดังเป็นจังหวะราวกับเสียงเคาะระฆังแห่งความตาย ทุกย่างก้าวของเขาบีบคั้นหัวใจของศศิธรให้เต้นรัวระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ แม้เธอจะพยายามยืนหยัดให้อย่างมั่นคงเพียงใด แต่เรียวขาคู่สวยภายใต้กระโปรงทรงสอบกลับสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้เมื่อร่างสูงใหญ่เดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ประชิดเสียจนกลิ่นกายบุรุษเพศอันตรายผสมผสานกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงและบุหรี่จางๆ ลอยเข้ามารุกล้ำนาสิก "ปากกล้าเสียจริง... ทนายศศิ" ภาคินโน้มใบหน้าลงมาหาเธอ กระซิบด้วยน้ำเสียงต่ำพร่าที่มีเพียงเราสองคนได้ยิน รอรอยยิ้มหยันปรากฏบนริมฝีปากหยักลึกที่ดูเย้ายวนแต่น่ากลัวในเวลาเดียวกัน "คุณคิดว่าเอกสารไม่กี่แผ่นในมือจะโค่นอำนาจของฉันได้หรือไง หืม? เด็กน้อย..." ศศิธรเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอย่างไม่ยอมแพ้ แม้หัวใจจะเต้นระรัวด้วยความหวาดหวั่นที่ก่อตัวขึ้นอย่างประหลาด แรงดึงดูดอันดิบเถื่อนและเร่าร้อนจากผู้ชายคนนี้กำลังแผดเผาเกราะป้องกันอันแข็งกร้าวของเธอให้หลอมละลายทีละน้อย ความโกรธและความปรารถนาอันตึงเครียดตีรวนปะปนกันอยู่ในอกจนแยกไม่ออกว่าเธออยากจะตบหน้าเขาหรืออยากจะโหยหาสัมผัสจากเขามากกว่ากัน "ฉันมาที่นี่เพื่อความถูกต้องค่ะ ไม่ใช่เพื่อฟังคำขู่จากผู้พิพากษาที่ขายวิญญาณให้ซาตาน" เธอกัดฟันกรอด เค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความถือดี ภาคินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจและเย่อหยิ่ง เขาเคลื่อนมือหนาขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ปัดกลุ่มผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มของเธอออกอย่างถือวิสาสะ ก่อนที่ปลายนิ้วแข็งกระด้างจะไล้ลงมาตามกรอบหน้าเรียวและหยุดอยู่ที่ปลายคางมน ออกแรงบีบกระชับแน่นพอประมาณเพื่อให้เธอเงยหน้ารับสัมผัสและสายตาที่พร้อมจะกลืนกินเธอลดลงไปทั้งตัว "ปากดีแบบนี้... ฉันชักอยากรู้เสียแล้วสิ ว่าเวลาที่อยู่ใต้ร่างของฉัน ศศิธรคนเก่งคนนี้ จะยังอวดดีส่งเสียงเถียงฉันได้อยู่อีกไหมนะ..." ศศิธรเบิกตากว้างด้วยความตกใจกับคำพูดจาจาบจ้วงและอุกอาจกลางห้องพิจารณาคดี เธอยกมือขึ้นเตรียมจะสะบัดฝ่ามือใส่ใบหน้าคมคายนั้นให้สมกับความระยำ แต่ทว่า... เร็วกว่าความคิด ภาคินคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้ได้ทันก่อนที่ฝ่ามือจะกระทบผิวหน้าเขา แรงบีบจากอุ้งมือแกร่งดุจคีมเหล็กตรึงข้อมือเธอไว้แน่นจนเจ็บร้าวไปถึงกระดูก เขากระชากร่างบางเข้าหาตัวจนแนบชิดอกแกร่งอย่างไร้ช่องว่าง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนรับรู้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นโครมครามพอกัน ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ประตูห้องพิจารณาคดีด้านหลังก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลที่ไม่คาดฝัน—เสี่ยทรงวุฒิที่เดินยิ้มกริ่มเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารลับในมือ และเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของศศิธรเย็นเฉียบลงทันที "ท่านครับ... หลักฐานชิ้นใหม่ที่ท่านต้องการจะให้จัดการกับทนายสาวคนนี้ มาถึงแล้วครับ" ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของจูบแรกยามสายัณห์นะคะ