เงื่อนงำจากอดีต

ความเงียบงันภายในห้องทำงานใต้ดินของคดีเก่าระอุไปด้วยกลิ่นอายของความตึงเครียด รินรดายืนตัวแข็งทื่อ หัวใจเต้นรัวระรัวราวกับกลองเพลในอก ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองร่างสูงสง่าที่ก้าวพ้นเงาสลัวเข้ามาในแสงไฟสีส้มสลัวของโคมไฟตั้งโต๊ะ อัยการสูงสุดผู้ทรงอำนาจ... ผู้ชายที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของกระบวนการยุติธรรม และยังเป็นเงาหัวใจที่คอยครอบงำชีวิตวัยเด็กของเธอมาตลอดชีวิต "ตกใจมากหรือครับ... รินรดา" สุ้มเสียงทุ้มนุ่มแต่แฝงด้วยอำนาจกดดันมหาศาลเอ่ยขึ้น พร้อมรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก ซึ่งไม่ได้ทำให้บรรยากาศอบอุ่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับเย็นยะเยือกเสียจนสันหลังวาบ รินรดากลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผากอย่างยากลำบาก เธอกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อเรียกสติ มืออีกข้างซ่อนเอกสารลับที่เพิ่งดึงออกมาจากลิ้นزลับไว้ด้านหลัง ตัวตนของเขาในยามวิกาลและสถานที่อับทึบเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน เขากำลังเล่นเกมจิตวิทยา และเธอก็ตกเป็นเบี้ยในกระดานของเขาตั้งแต่ก้าวเข้ามาที่นี่แล้ว "ท่านอัยการ... มาทำอะไรที่นี่คะ ในเวลาแบบนี้" เธอถามกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมให้มั่นคงที่สุด แม้ว่าเสียงสั่นเครือเล็กน้อยจะทรยศความกลัวในใจก็ตาม อัยการสูงสุดหัวเราะในลำคอเบาๆ ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าว เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นปูนดังสะท้อนก้อง "ผมควรเป็นคนถามคุณมากกว่านะ อัยการสาวอนาคตไกล... คุณกำลังค้นหาอะไรในซากปรักหักพังของคดีที่ถูกฝังกลบไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน พ่อของคุณเลือกที่จะปิดปากเงียบเพื่อแลกกับความปลอดภัย แต่วิชาชีพของคุณดูเหมือนจะดื้อรั้นเสียเหลือเกิน" คำพูดนั้นพุ่งตรงเข้ากระแทกปมในใจของรินรดาอย่างจัง ภาพความทรงจำวันที่พ่อของเธอถูกตราหน้าว่าเป็นคนทรยศต่อองค์กรและจบชีวิตลงด้วยความอัปยศผุดวาบขึ้นมาในหัว ร่างบางสั่นสะท้านด้วยความโกรธระคนหวาดผวา ในจังหวะนั้นเอง ประตูห้องที่ถูกแง้มไว้ก็ถูกผลักเปิดออกกว้างขึ้น ธามันก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่ดุดัน ทนายความหนุ่มสายดาร์กวาดสายตาคมกริบประเมินสถานการณ์ตรงหน้าทันที ร่างสูงใหญ่เดินตรงเข้ามาแทรกกลางระหว่างรินรดากับอัยการผู้ทรงอำนาจราวกับโล่ห์มนุษย์ "ดูเหมือนเราจะมีแขกไม่ได้รับเชิญมาร่วมวงสนทนาด้วยสินะครับ" ธามันเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏบนริมฝีปากหยักลึก "หรือว่าท่านอัยการกำลังร้อนรน กลัวว่าความจริงบางอย่างที่ถูกซ่อนใต้พรมจะส่งกลิ่นเหม็นเน่าออกมาเสียก่อน?" บรรยากาศในห้องพลิกผันเป็นสนามรบขนาดย่อมทันที สายตาของสองผู้ทรงอิทธิพลทางกฎหมายปะทะกันราวกับมีประกายไฟแลบแปล๊บ ธามันแผ่ไอเย็นเยียบและท่าทีคุกคามออกมาอย่างไม่เกรงกลัวศักดิ์ศรีของผู้มีอำนาจเหนือกว่า รินรดาลอบมองแผ่นหลังกว้างของทนายความหนุ่ม ความรู้สึกอุ่นวาบแปลกประหลาดแทรกซึมเข้ามาท่ามกลางความหวาดกลัว อัยการสูงสุดหรี่ตามองธามันอย่างพิจารณา ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ "ทนายธามัน... สุนัขล่าเนื้อที่กัดไม่ปล่อย น่าเสียดายนะที่คุณเลือกข้างผิด เกมนี้มันใหญ่เกินกว่าที่พวกคุณสองคนจะรับไหว" พูดจบ เขาก็หันหลังให้แล้วก้าวเดินจากไปอย่างช้าๆ ทิ้งความกดดันมหาศาลไว้เบื้องหลัง ทว่าก่อนที่เงาของเขาจะหายลับไปที่ประตู เสียงทุ้มต่ำก็เอ่ยทิ้งท้ายไว้ว่า "ถ้าพวกคุณอยากรู้นักว่าพ่อของคุณทิ้งอะไรไว้... ก็ลองเปิดลิ้นชักชั้นล่างสุดของโต๊ะทำงานตัวนั้นดูสิ" เมื่อร่างนั้นลับสายตาไป รินรดาก็ทรุดตัวลงพิงขอบโต๊ะอย่างหมดแรง ลมหายใจหอบถี่ ธามันหันกลับมามองเธอ แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นความห่วงใยชั่วขณะก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวตามเดิม มือหนาเอื้อมมาแตะไหล่บางเบาๆ เพื่อถ่ายทอดความมั่นคง "คุณไหวไหม รินรดา" เสียงทุ้มนุ่มกระซิบถามใกล้ใบหู รินรดาสูดหายใจเข้าลึกๆ พยักหน้ารับช้าๆ มือเรียวสั่นเทาหยิบสมุดปกหนังสีดำเก่าคร่ำครึที่ซ่อนอยู่ใต้วัตถุอื่นขึ้นมา มันคือไดอารี่ส่วนตัวของคุณพ่อที่เธอกำลังตามหา ธามันก้าวเข้ามาประชิดร่างบางเพื่อช่วยบังแสงไฟ ร่างกายของทั้งสองแนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นและจังหวะการเต้นของหัวใจที่สอดประสานกันในความมืด กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ จากตัวธามันโชยเข้าจมูกปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในตัวให้ตื่นขึ้น ความตึงเครียดจากสถานการณ์เมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนทางอารมณ์ที่ยากจะต้านทาน ธามันก้มลงมองใบหน้าหวานที่เงยขึ้นสบตาเขา ดวงตากลมโตฉายแววหวาดหวั่นแต่ก็ดึงดูดใจเขาอย่างประหลาด ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันเล็กน้อยด้วยความประหม่า นิ้วมือเรียวของเขาเลื่อนขึ้นเกลี่ยปอยผมที่คลอเคลียแก้มเนียนอย่างเบามือ สัมผัสนั้นแผ่วเบาแต่กลับสร้างความสั่นสะท้านไปทั่วร่างของรินรดา "เขาจงใจยื่นดาบให้เรา..." ธามันกระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากอยู่ห่างจากริมฝีปากเธอนิดเดียว ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดแก้มสาก "และตอนนี้... เราก็ไม่มีทางถอยหลังกลับได้อีกแล้ว" รินรดากลืนน้ำลายลงคอ ดวงตาคมสบประสานกับนัยน์ตาสีเข้มลึกล้ำของเขา ความปรารถนาอันตรายบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นท่ามกลางเงาทมึนของอดีต เธอยกมือขึ้นวางบนอกแกร่งของเขา ความรู้สึกยินยอมพร้อมใจฉายชัดในแววตา ธามันไม่รอช้า เขาประคองใบหน้าสวยให้เงยรับองศาที่พอเหมาะ ก่อนจะกดริมฝีปากลงมาครอบครองเรียวปากนุ่มอย่างดูดดื่มและลึกซึ้ง รสจูบที่เริ่มต้นด้วยความเร่งรีบแปรเปลี่ยนเป็นความวาบหวามและเร่าร้อน ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ มือหนาโอบกระชับเอวบางให้แนบชิดติดกายจนแทบไม่มีช่องว่าง รินรดาสส่งเสียงครางแผ่วในลำคอด้วยความสุขสม อ้อมแขนเรียวเกี่ยวรั้งลำคอแกร่งไว้แน่น ปล่อยให้ความหอมหวานและอันตรายหลอมรวมพวกเขากลืนหายไปกับความมืดมิด ท่ามกลางบรรยากาศที่เต็มไปด้วยแรงปรารถนา รินรดารวบรวมสติครั้งสุดท้าย นิ้วเรียวเปิดหน้าแรกของไดอารี่สีดำเปิดออก แสงไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือส่องกระทบลายมือหวัดๆ ของผู้เป็นพ่อที่ถูกบันทึกไว้ในหน้ากระดาษสีเหลืองกรอบ ดวงตาของรินรดาเบิกกว้างขึ้นทันทีเมื่อกวาดสายตาอ่านข้อความบรรทัดแรก หัวใจของเธอหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม *ข้อความในไดอารี่ไม่ได้บันทึกเรื่องคดีความ... แต่มันคือรายชื่อของผู้มีอำนาจเจ็ดคนที่ร่วมกัน "ฆาตกรรม" พ่อของเธอ และหนึ่งในนั้น... กำลังยืนอยู่เบื้องหลังธามันในเวลานี้!* --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมดำดิ่งไปในเกมลับเกมรักนี้ด้วยกันนะคะ