หมอเถื่อนกับแม่ทัพขี้เก๊ก

“ถ้าจวนของท่านแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ไร้ซึ่งสามัญสำนึกและใบอนุญาตประกอบโรคศิลป์ที่ดีพอ ข้าเกรงว่าต่อให้เอาทองคำมาเทกองตรงหน้า ข้า ‘เซียวเหม่ยหลิน’ ก็จะใช้เท้านี่ยันพวกท่านกลับออกไปตั้งแต่ยังไม่ทันพ้นธรณีประตูแล้วค่ะ!” น้ำเสียงหวานใสแต่แฝงด้วยความเฉียบคมดุจใบมีดโกนอาบน้ำผึ้งดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของค่ายทหารประจิม บรรยากาศรอบด้านตึงเครียดเสียจนเหล่าองครักษ์และทหารยามต่างพากันกลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากลำบาก ไม่มีใครคาดคิดว่าสตรีตัวเล็กๆ ในอาภรณ์สีเทาเข้มปักลายสมุนไพรเรียบง่ายนางนี้ จะกล้าเอ่ยวาจาสามหาวต่อหน้ากองทัพนับหมื่นที่ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมและเด็ดขาด “บังอาจ! เจ้ารู้หรือไม่ว่ากำลังพูดอยู่กับผู้ใด?” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจตวาดกร้าวขึ้นจากบุรุษที่นั่งอยู่บนเก้าอี้พับหนังพยัคฆ์เบื้องหน้า มู่หยางฉี... แม่ทัพหนุ่มผู้กุมชะตากรรมของชายแดนบูรพา ใบหน้าหล่อเหลาราวกับสลักจากหินหยกสวมทับด้วยเกราะเหล็กสีนิล แววตาคมกริบดุจพญาอินทรีคู่นั้นกำลังจ้องมองผู้บุกรุกสาวด้วยความคุกรุ่น ไ-อสังหาริมทรัพย์และบรรยากาศเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาราวกับจะแช่แข็งคนให้ตายทั้งเป็น ทว่า เซียวเหม่ยหลินกลับไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย นางแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ เชิดคางขึ้นอย่างถือดี สายตากวาดมองสำรวจบุรุษตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยท่าทีวิเคราะห์ราวกับกำลังมองสัตว์ทดลองตัวหนึ่ง “ข้าไม่จำเป็นต้องรู้หว่านแหถามชื่อเสียงเรียงนามของคนใกล้ตายหรอกค่ะท่านแม่ทัพ” เหม่ยหลินก้าวเท้าเข้าไปใกล้ร่างสูงใหญ่ขึ้นทีละนิด กลิ่นอายสมุนไพรหายากลอยละลิ่วติดปลายจมูกของมู่หยางฉี “ดูจากสีหน้าที่คล้ำเขียวตรงหว่างคิ้ว ชีพจรที่เต้นผิดจังหวะยามขยับตัว และไอเย็นที่แผ่ออกมาจากฝ่ามือซ้ายของท่านแล้ว... อีกไม่เกินสามชั่วยาม ถ้าท่านยังดื้อรั้นไม่ยอมให้ข้าฝังเข็มขับพิษ เกรงว่าพรุ่งนี้เช้ากองทัพนี้คงได้เปลี่ยนชื่อผู้บัญชาการคนใหม่เป็นแน่” มู่หยางฉีขมวดคิ้วมุ่น ความหงุดหงิดพุ่งพล่านขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ ตลอดชีวิตของการเป็นแม่ทัพ ไม่เคยมีใครกล้าพูดจาถากถางและมองเขาด้วยสายตาราคาถูกเช่นนี้มาก่อน ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันมหาศาลถาโถมเข้าใส่ร่างเพรียวบางทันที แต่น่าแปลกที่เหม่ยหลินกลับไม่มีอาการเข่าอ่อนล้มพับ นางเพียงแค่ป้องปากหาวหวอดหนึ่งทีอย่างไม่แยแส ราวกับมหาแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ตรงหน้าเป็นเพียงแค่ลมผ่าน “ปากกล้าดีนี่... คนที่ถูกลักพาตัวมาด้วยถุงคลุมหัวเมื่อครึ่งชั่วยามก่อน ยังมีหน้ามาต่อรองเรื่องความเป็นความตายกับข้าอีกหรือ?” มู่หยางฉีก้าวเข้ามาประชิด ระยะห่างระหว่างเขากับนางเหลือเพียงแค่คืบเดียว ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นอายบุรุษเพศปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียนใส เหม่ยหลินชะงักไปเล็กน้อย หัวใจเจ้ากรรมกระตุกวูบไปหนึ่งจังหวะเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมปลาบที่พราวระยับด้วยความท้าทาย ให้ตายสập... ตาบ้านี่ตัวสูงเกินไปแล้ว! และที่สำคัญ... กล้ามนั่นจะแน่นจนทะลุเกราะออกมาเกินไปหน่อยหรือเปล่า? เหม่ยหลินรีบดึงสติกลับมาอย่างรวดเร็ว นางแกล้งทำเป็นยกมือขึ้นปัดป้องอากาศเบื้องหน้าราวกับรังเกียจไ-อความร้อนจากตัวเขา “อุ๊ย ถอยไปให้ห่างเลยค่ะท่านแม่ทัพ ตัวท่านมีแต่กลิ่นอายเลือดและกลิ่นอายความตาย ลอยมาติดเสื้อผ้าข้าหมดแล้ว ข้าเป็นหมอโอสถมือทองผู้รักความสะอาด ไม่ใช่ภรรยาเอกที่จะมาทำหน้าที่ปรนนิบัติพัดวีท่านบนเตียงนะคะ” “เจ้า!” มู่หยางฉีถึงกับพูดไม่ออก ใบหน้าหล่อเหลาขึ้นสีแดงจัดด้วยความโกรธปนความกระอักกระอ่วน ยัยหมอเถื่อนปากคอเราะร้ายนี่ หาญกล้าเปรียบเทียบเขาเป็นสามีภรรยาได้อย่างหน้าตาเฉย! “ถ้าข้าไม่ใช่เพราะอาการประหลาดนี่กำเริบจนหมอหลวงในวังหลวงต่างพากันส่ายหน้า มีหวังข้าคงสั่งโบยเจ้าข้อหาหมิ่นประมาทไปนานแล้ว” แม่ทัพหนุ่มกัดฟันกรวด ข่มกลั้นอารมณ์ที่กำลังเดือดพล่านราวกับลาวาในอก อาการเจ็บแปลบที่หน้าอกแล่นริ้วขึ้นมาอีกครั้งจนเขาต้องยกมือขึ้นกุมไว้โดยไม่รู้ตัว เม็ดเหงื่อกาฬผุดซึมตามไรผม เหม่ยหลินหรี่ตาลง สัญชาตญาณของนักปรุงโอสถอัจฉริยะทำงานทันที นางเห็นความเจ็บปวดที่เขาพยายามอดกลั้นไว้ภายใต้ท่าทีหยิ่งผยองนั้น รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากสวย นางเอื้อมมือเรียวบางออกไปคว้าข้อมือหนาของเขาไว้โดยไม่ทันให้ตั้งตัว ปลายนิ้วเรียวแตะลงที่จุดชีพจรอย่างแม่นยำ “ถ้ารู้ตัวว่าใกล้จะลงโลง ก็หัดหุบปากแล้วทำตัวว่านอนสอนง่ายเสียบ้างนะคะ ท่านแม่ทัพขี้เก๊ก” เหม่ยหลินกระซิบเสียงเบาชิดริมฝีปากของเขา ดวงตากลมโตเป็นประกายท้าทายความอดทนของอีกฝ่ายถึงขีดสุด “ทีนี้... มาคุยกันเรื่องค่ารักษาดีกว่า ข้าไม่รับรักษาคนไข้ฟรีๆ หรอกนะเพคะ” มู่หยางฉีชะงักค้าง ปลายจมูกของทั้งคู่เกือบจะชนกันในระยะประชิด หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะระทึกของแม่ทัพหนุ่มกลับสะดุดกึกเมื่อได้กลิ่นหอมหวานคล้ายดอกไม้ป่าจากตัวนาง ขณะที่เขากำลังจะเอάปากเอ่ยคำปฏิเสธหรือต่อรองอันใด *ปัง!* เสียงถีบประตูไม้บานใหญ่ของกระโจมพักเปิดผางเข้ามาอย่างแรง พร้อมกับเสียงหัวเราะหวานหยาดเยิ้มแต่แฝงด้วยยาพิษที่ดังแทรกขึ้นท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน “โอ้... ดูเหมือนหม่อมฉันจะมาขัดจังหวะเวลาส่วนตัวของท่านพี่กับ ‘หมอต่ำต้อย’ นางนี้เข้าเสียแล้วกระมังคะ?” ร่างอรชรในอาภรณ์หรูหราปักดิ้นทองขององค์หญิงหนิงอันก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปาก สายตาดุดันกวาดมองคนทั้งสองที่ยืนแนบชิดกันราวกับคู่รักในยามวิกาล ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาติดกับดักความแซ่บของยัยหมอเถื่อนกับท่านแม่ทัพขี้เก๊กคนนี้นะคะ!