ทฤษฎีความตาย

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและฟอร์มาลีนจางๆ ลอยอวลอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ บนชั้นสี่ของแฟลตเสื่อมโทรมย่านชานเมือง คราบเลือดที่ควรจะกระเด็นสาดตามหลักฟิสิกส์แรงเหวี่ยง กลับถูกเช็ดถูจนเกลี้ยงเกลาด้วยน้ำยาเคมีบางชนิด เหลือเพียงร่องรอยจางๆ บนพื้นกระเบื้องยางที่ต้องใช้แสงอัลตราไวโอเลตเท่านั้นจึงจะมองเห็น ศิลายืนนิ่งอยู่กลางห้อง ร่างโปร่งในชุดสูทลำลองสีเข้มขยับเพียงเล็กน้อย ดวงตาคมกริบกวาดมองทุกรายละเอียดตั้งแต่รอยขูดขีดบนบานพับหน้าต่างไปจนถึงองศาการวางของรองเท้าแตะหน้าห้องน้ำ สมองของเขาทำหน้าที่ราวกับคอมพิวเตอร์ความเร็วสูง กำลังประมวลผลข้อมูลนับร้อยชิ้นเพื่อสร้างภาพจำลองเหตุการณ์ในอดีตขึ้นมาใหม่ทีละเสี้ยววินาที "ไม่มีร่องรอยการงัดแงะ ไม่มีคราบ DNA แปลกปลอมแม้แต่ตารางมิลลิเมตรเดียว... ช่างเป็นความสะอาดที่ไร้ที่ติเสียจริงว่าไหมครับ" เสียงทุ้มต่ำแต่ราบเรียบเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ ศิลาไม่ได้หันไปมองเจ้าของเสียง แต่เขารู้ดีว่าเป็นใคร รินยืนพิงกรอบประตู มือเรียวยาวภายใต้ถุงมือผ้าสีดำกำลังเคาะหน้าจอแท็บเล็ตขนาดพกพาด้วยความเร็วสูง แสงสีฟ้าสะท้อนเข้ากับแว่นตากลมโตของเธอ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากบางเฉียบราวกับกำลังสนุกกับปริศนาตรงหน้า มากกว่าจะรู้สึกสลดใจต่อความตายของเหยื่อ "ความสะอาดแบบนี้ไม่ได้เกิดจากการทำความสะอาดทั่วไปหรอกค่ะ—เอ๊ย, ครับ" รินชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเผลอใช้สรรพนามที่ไม่เข้ากับบุคลิกของสุภาพบุรุษข้างกาย ก่อนจะเปลี่ยนน้ำเสียงกลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว "มันคือการฆาตกรรมที่ถูกคำนวณไว้ทุกตารางนิ้วโดยอัลกอริทึมทางความคิด เหยื่อไม่ได้ต่อสู้ เพราะถูกทำให้ไร้สติก่อนจะสิ้นใจด้วยแก๊สไร้สีไร้กลิ่นชนิดพิเศษ ปอดของเธอถึงได้ไม่มีรอยฉีกขาดจากการสูดดมแรงๆ" ศิลาพยักหน้ารับช้าๆ เขาก้าวเท้าเข้าไปใกล้เตียงนอนที่ปูผ้าปูที่นอนตึงเปรี๊ยะ ไร้ซึ่งรอยยับย่นที่ควรจะมีจากการดิ้นรนครั้งสุดท้ายของมนุษย์ ภาพในหัวของศิลาเริ่มทำงาน... *ฆาตกรสวมถุงมือยางและชุดกันสารเคมี ก้าวเข้ามาด้วยความคุ้นเคย เหยื่อเปิดประตูรับเพราะไว้ใจ หรือไม่ก็... ถูกสะกดรอยจนไร้ทางหนีทีไล่* ความเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาในอกซ้าย ความทรงจำสีเลือดเมื่อสามปีก่อนผุดขึ้นมาทับซ้อน ดวงตาคู่ที่ไร้ประกายความหวังของผู้หญิงคนนั้น... คนที่เขาเคยสัญญาว่าจะปกป้อง แต่สุดท้ายก็ทำได้แค่มองเธอดับสูญไปต่อหน้าต่อตาด้วยฝีมือของฆาตกรเงาคนเดียวกันนี้ "ศิลาครับ ตั้งสติหน่อย อย่าเพิ่งปล่อยให้จิตวิทยาเล่นงานคุณตอนนี้" รินเอ่ยเตือน น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย แววตาที่มองมาเจือด้วยความห่วงใยที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีเย็นชา ศิลาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติกลับมา เขากำมือแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว ก่อนจะคลายออกช้าๆ ตรรกะต้องมากเหนืออารมณ์ นั่นคือสิ่งที่เขาต้องบอกตัวเองซ้ำๆ ทุกครั้งที่ลงพื้นที่ "ผมไม่เป็นไรครับริน ขอบคุณที่เตือน" ศิลาตอบกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท เขาก้มลงสำรวจใต้เตียง และที่นั่นเอง... สายตาก็สะดุดเข้ากับวัตถุบางอย่างที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียน มันไม่ใช่รอยเลือด หรืออาวุธสังหาร แต่เป็นแฟลชไดรฟ์สีดำด้านขนาดเล็ก ที่ถูกแปะติดไว้ด้วยเทปกาวสองหน้าบริเวณคานไม้ใต้เตียง ศิลาหยิบมันขึ้นมาอย่างระมัดระวังด้วยแหนบโลหะ รินขยับเข้ามาใกล้ทันที ดวงตาคมปลาบของอดีตแฮกเกอร์สาวหรี่ลงเมื่อเห็นวัตถุในมือของชายหนุ่ม "นั่นไม่ใช่ของเหยื่อแน่ๆ" รินพึมพำ "ไม่มีทางที่ผู้หญิงรักความสะอาดระดับยอมขัดพื้นจนไร้รอยนิ้วมือ จะทิ้งอะไรไว้ใต้เตียงแบบลวกๆ หรอก... มันคือกับดัก หรือไม่ก็... ของขวัญ" ศิลาไม่ตอบ เขานำแฟลชไดรฟ์เสียบเข้ากับพอร์ตเชื่อมต่อบนแท็บเล็ตของรินทันที ทันใดนั้น หน้าจอสีฟ้าก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉานอย่างกะทันหัน โค้ดโปรแกรมจำนวนมหาศาลวิ่งพล่านบนหน้าจอด้วยความเร็วสูงจนอ่านแทบไม่ทัน *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!* เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตดังขึ้นจากระบบภายในแท็บเล็ต รินหน้าถอดสี รีบดีดนิ้วพิมพ์คำสั่งเพื่อสกัดกั้นการเจาะระบบ แต่ทว่า... มันสายเกินไปเสียแล้ว บนหน้าจอไม่ได้ปรากฏข้อมูลของฆาตกรอย่างที่คาดหวัง แต่มันกลับแสดงภาพวิดีโอสดแบบเรียลไทม์จากกล้องวงจรปิดตัวเล็กจิ๋วที่ซ่อนอยู่บนเพดานห้องนี้เอง... และภาพที่ปรากฏอยู่บนจอ ก็ทำให้ลมหายใจของทั้งคู่สะดุดกึกลงทันที ชายในชุดสูทสีดำสนิท สวมหน้ากากอนามัยสีขาวปิดบังใบหน้าครึ่งล่าง กำลังยืนยิ้มให้กล้องจากห้องพักฝั่งตรงข้าม—และในมือของมัน กำลังถือชนวนจุดระเบิดรีโมคอนคอนโทรล! รินเบิกตากว้าง สองมือรัวแป้นพิมพ์พยายามตัดสัญญาณวิทยุแต่ระบบถูกล็อกด้วยรหัสผ่านความปลอดภัยระดับทหาร ศิลาหันขวับไปมองหน้าต่างฝั่งตรงข้ามทันที แต่วินาทีนั้นเอง... เสียงนาฬิกาดิจิทัลบนผนังห้องก็ส่งเสียงร้องเตือนดังลั่น พร้อมกับข้อความตัวอักษรสีเลือดที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอแท็บเล็ตเด่นชัด [ ยินดีต้อนรับสู่บทเรียนแรก, โปรไฟล์เลอร์ผู้ล้มเหลว... นับถอยหลัง 10 วินาทีสู่การล้างบางหลักทั้งหมด ] ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนากับผมในตอนแรกนี้นะครับ