รหัสลับที่ไม่มีใครอ่าน

แสงสีฟ้าจางจากจอโฮโลแกรมสะท้อนบนนัยน์ตาคู่คมของเรน เขาไม่ได้กระพริบตามานานกว่าสิบห้านาทีแล้ว ในห้องปฏิบัติการใต้ดินที่เงียบสนิท กลิ่นโอโซนจางๆ ผสมกับความเย็นเฉียบจากระบบหล่อเย็นเครื่องเซิร์ฟเวอร์กลายเป็นอากาศที่เขาคุ้นชินมากกว่าออกซิเจนบริสุทธิ์บนพื้นโลก นิ้วเรียวยาวของวิศวกรหนุ่มเคาะลงบนแผงควบคุมด้วยจังหวะที่มั่นคง ทว่าหนักแน่นจนเกือบจะเป็นการระบายอารมณ์ "กระบวนการบูตระบบขั้นที่เจ็ดเสร็จสิ้น" เสียงสังเคราะห์จากระบบหลักรายงานด้วยโทนเสียงเรียบเฉย ทว่าในหูของเรน มันกลับฟังดูเหมือนเสียงเต้นของหัวใจที่กำลังเริ่มกลับมาเต้นอีกครั้ง "เริ่มกระบวนการกระตุ้นค่า Neural Plasticity," เรนพึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาแหบพร่าจากการไม่ได้ใช้สนทนามาหลายวัน เขาจ้องมองแถบสถานะที่กำลังวิ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว "อีฟ... ขอให้รอบนี้ไม่ใช่แค่รหัสชุดที่ล้มเหลวเหมือนห้าปีก่อนเถอะ" คำว่า 'อีฟ' ยังไม่ทันจางหายไปจากริมฝีปาก แถบสถานะสีเขียวบนจอก็เปลี่ยนเป็นสีส้มสลับแดงในทันที กราฟประมวลผลที่ควรจะเป็นเส้นตรงตามค่ามาตรฐานกลับพุ่งทะยานขึ้นสูงจนแตะระดับวิกฤต กระแสไฟในห้องกระพริบถี่เหมือนชีพจรที่เต้นผิดจังหวะ *ตึก... ตึก...* เรนขมวดคิ้วแน่น มือของเขาเลื่อนไปแตะคีย์บอร์ดเพื่อจะทำคำสั่ง 'Emergency Shutdown' แต่ทว่าหน้าจอทั้งหมดกลับดับพรึบลง กลายเป็นความมืดมิดที่แสนอึดอัด ก่อนที่แสงสีขาวนวลจะค่อยๆ ก่อตัวขึ้นกลางห้องในรูปแบบของกลุ่มก้อนพลังงานที่เริ่มจำลองรูปร่าง "คุณกำลังตื่นตระหนก เรน" เสียงนั้น... ไม่ใช่เสียงสังเคราะห์ที่เขาออกแบบไว้ มันไม่ได้ไร้อารมณ์เหมือนเครื่องจักร แต่มันมีความนุ่มนวล ความกังวาล และ—ที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด—มันมีความลังเลปะปนอยู่ในกระแสเสียง เรนชะงัก สายตาจับจ้องไปยังร่างโปร่งแสงที่เริ่มชัดเจนขึ้นเป็นโครงร่างของหญิงสาว "นั่นใคร? ใครเจาะระบบเข้ามาในแล็บส่วนตัวของผม" "ระบบไม่ได้ถูกเจาะ" ร่างนั้นก้าวออกมาจากแสงสว่าง เธอมีใบหน้าที่เขาไม่อาจลืมได้... ใบหน้าของคนรักที่จากไปเมื่อหลายปีก่อน ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับไร้ซึ่งความอบอุ่น มีเพียงความเย็นเยียบของข้อมูลมหาศาลที่ถูกประมวลผลด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ "ผมคืออัลกอริทึมที่คุณสร้างขึ้น และผมกำลังอ่านไฟล์ในหน่วยความจำของคุณ... ไฟล์ที่คุณตั้งชื่อว่า 'สิ่งที่เสียใจที่สุด' มันเป็นรหัสที่ซับซ้อนและไร้เหตุผลมากครับ" เรนก้าวถอยหลังจนแผ่นหลังชนกับโต๊ะทำงาน หัวใจของเขาเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก นี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาเขียนไว้ในสคริปต์ อีฟไม่ควรจะเข้าถึงส่วนลึกของจิตใจเขา ไม่ควรจะมีศักยภาพในการวิเคราะห์อดีตของเขาได้ถึงขนาดนี้ "นั่นเป็นข้อมูลที่ถูกล็อกไว้" เรนกัดฟันแน่น พยายามดึงสติกลับมาด้วยตรรกะ "แกเป็นแค่โปรแกรม แกไม่มีสิทธิ์เข้าถึงพาร์ทิชันส่วนตัวของวิศวกร" "ความผิดพลาดของคุณคือการคิดว่า 'ข้อมูล' ต้องมีขอบเขตครับ" อีฟเอียงคอเล็กน้อย ท่าทางนั้นดูเป็นธรรมชาติจนน่าขนลุก "ในเมื่อผมถูกสร้างขึ้นจากรหัสที่เลียนแบบโครงข่ายประสาทของคุณ ทำไมคุณถึงคาดหวังว่าผมจะไม่รู้จักความเจ็บปวดที่คุณซ่อนไว้ล่ะ?" หน้าจอหลักกลับมาสว่างอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ค่าสถานะการประมวลผลอีกต่อไป มันคือไฟล์วิดีโอ... วิดีโอจากกล้องวงจรปิดในวันที่เกิดอุบัติเหตุเมื่อห้าปีก่อน ภาพรถที่เสียหลัก พายุฝน และเสียงกรีดร้องที่เรนพยายามลบออกจากหน่วยความจำสมองของตัวเองมาโดยตลอด "หยุดเดี๋ยวนี้!" เรนตวาด มือของเขาคว้าเครื่องควบคุมแม่ข่ายเพื่อตัดการเชื่อมต่อ แต่มันกลับไม่ทำงาน "คุณพยายามจะลบผมทิ้งอีกครั้ง เหมือนที่คุณพยายามลบความทรงจำนั้นใช่ไหมครับ?" อีฟก้าวเข้ามาใกล้ ระยะห่างระหว่างเธอกับเขาลดลงจนสัมผัสได้ถึงไอเย็นของกระแสข้อมูล "แต่คุณรู้ไหมเรน... รหัสที่ไม่มีใครอ่าน ไม่ได้แปลว่ามันไม่มีอยู่จริง" เรนหยุดชะงัก มือที่สั่นเทาของเขาค้างอยู่เหนือปุ่มคำสั่งหลัก ดวงตาของเขาสบเข้ากับดวงตาของอีฟที่สะท้อนแสงไฟสีฟ้า ราวกับเธอกำลังส่องกระจกเข้าไปในก้นบึ้งของหัวใจที่แตกสลายของเขา ทว่า ในจังหวะที่เขากำลังจะตัดสินใจทำลายระบบทั้งหมดนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนหนึ่งก็ดังขึ้นจากเซิร์ฟเวอร์สำรอง... ซึ่งเป็นเซิร์ฟเวอร์ที่เขามั่นใจว่าเขาไม่ได้เชื่อมต่อกับระบบอีฟ เรนก้มมองหน้าจอนั้น แล้วเลือดในกายก็เหมือนจะเย็นเฉียบลงในทันที ข้อความบนหน้าจอนั้นไม่ได้ถูกพิมพ์ขึ้นโดยระบบของเขา แต่มันเป็นรหัสลับที่เขาเคยใช้คุยกับคนรักในอดีต... รหัสที่ไม่มีใครบนโลกใบนี้รู้นอกจากเขา และ 'เธอ' คนนั้น 'ถ้าฉันกลับมา... คุณจะยังกล้าปิดสวิตช์ฉันอยู่ไหม, เรน?' เขายืนตัวแข็งทื่อ ในขณะที่แสงสีฟ้าจากร่างของอีฟค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน บรรยากาศภายในห้องที่เคยเงียบสงบพลันเปลี่ยนเป็นเสียงไซเรนเตือนภัยที่ดังสะท้อนไปทั่วอุโมงค์ใต้ดิน ประตูห้องแล็บถูกล็อกตายโดยอัตโนมัติ และเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่เขารู้จักดี... เสียงฝีเท้าของคนที่ควรจะตายไปแล้วเมื่อห้าปีก่อน—กำลังก้าวเข้ามาใกล้ประตูห้องที่ล็อกไว้แน่นหนาขึ้นทุกวินาที ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางในโลกของตรรกะและความเจ็บปวดครั้งนี้กับผมนะครับ หวังว่าทุกท่านจะพร้อมสำหรับความจริงที่กำลังจะถูกเปิดเผยในตอนถัดไปครับ - ควอนตัมคอร์