ล็อกอินเข้าสู่หายนะ

“ถ้าจะกดตกลงเพื่อกระโจนลงนรก ก็กรุณาอย่าทำหน้าเหมือนคนกำลังไปรับรางวัลชีวิตแบบนั้นครับ” น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยความดูแคลนดังขึ้นจากลำโพงคุณภาพต่ำของคอมพิวเตอร์เครื่องเก่า อาคเนย์แค่นยิ้มที่มุมปาก นิ้วเรียวยาวของเขาเคาะลงบนโต๊ะไม้เป็นจังหวะสม่ำเสมอ สายตาคมกริบกวาดมองข้อความสัญญาการใช้งานที่ยาวเหยียดบนหน้าจอ ซึ่งผู้คนส่วนใหญ่เลือกที่จะกด ‘ยอมรับ’ โดยไม่เสียเวลาอ่านแม้แต่วินาทีเดียว แต่ ‘เงา’ อย่างเขาไม่ทำเช่นนั้น “นรกงั้นหรือ?” อาคเนย์พึมพำกับตัวเอง พลางเลื่อนเมาส์ผ่านบรรทัดที่ซ่อนเงื่อนไขการสูญเสียสิทธิ์ในการโต้แย้งทางกฎหมายหากเกิดอาการผิดปกติทางระบบประสาทจากการเชื่อมต่อ “โลกใบนี้ก็ไม่ต่างจากนรกที่ถูกจัดระเบียบอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง” เขากดคลิกที่ปุ่มสีทองสว่างวาบ ‘ยืนยันการเชื่อมต่อ’ ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานที่เต็มไปด้วยเอกสารวิเคราะห์ข้อมูลเกมทันที ก่อนที่ทุกอย่างจะพร่าเลือนไปเหมือนภาพถ่ายที่ถูกน้ำสาดใส่ แรงดึงดูดมหาศาลกระชากจิตสำนึกของเขาให้หลุดลอยจากร่างเนื้อ มันไม่ใช่ความรู้สึกเหมือนการนอนหลับ แต่มันเหมือนการถูกยัดลงไปในท่อระบายน้ำที่บีบอัดจนมวลสารทั้งหมดถูกบดขยี้ เขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง... ท่ามกลางเสียงอึกทึกที่ดังสนั่นราวกับฟ้าผ่า "ผู้เล่นใหม่รหัส 9999! เข้าสู่เขตแดนเบื้องต้น... วิเคราะห์ค่าสถานะพื้นฐาน..." เสียงสังเคราะห์ของระบบดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท อาคเนย์กวาดสายตามองรอบข้าง เขาไม่ได้อยู่ในโลกสีขาวที่นุ่มนวลเหมือนที่บริษัทผู้พัฒนาโปรโมท แต่เขากำลังยืนอยู่บนซากปรักหักพังของวิหารหินอ่อนที่เต็มไปด้วยหยากไย่และคราบเลือดแห้งกรัง รอบกายเขามีผู้เล่นคนอื่นที่โผล่มาพร้อมกัน บ้างก็กำลังร้องโวยวาย บ้างก็พยายามเช็กไอเทมเริ่มต้น อาคเนย์เรียกหน้าต่างสถานะขึ้นมาด้วยสัญชาตญาณ [ชื่อ: อาคเนย์] [คลาส: ไร้อาชีพ] [เลเวล: 1] [STR (ความแข็งแกร่ง): 2] [AGI (ความคล่องตัว): 3] [INT (สติปัญญา): 4] [VIT (ความอดทน): 2] [สถานะ: ป่วยไข้ (ได้รับค่าสถานะต่ำกว่าเกณฑ์มาตรฐาน)] “สอง... สองงั้นหรือ?” อาคเนย์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ “นี่ตั้งใจจะให้ตายตั้งแต่ห้านาทีแรกเลยสินะ” ค่าสถานะเฉลี่ยของผู้เล่นเริ่มต้นควรจะอยู่ที่ 5 ถึง 7 แต่นี่มันต่ำจนน่าสมเพช ราวกับระบบถูกตั้งค่าไว้ให้เขาเป็นเพียง 'ฟันเฟือง' ที่ไร้ความหมายในจักรวาลนี้ แต่สำหรับชายที่เคยครองฉายา 'เงา' ผู้วิเคราะห์กระดานหมากรุกของเกมระดับโลกมานักต่อนัก สิ่งนี้ไม่ได้ทำให้เขาสิ้นหวัง แต่มันคือโจทย์คณิตศาสตร์ที่น่าตื่นเต้น เขาสังเกตเห็นบางอย่าง... ห่างออกไปไม่ไกล ท่ามกลางความวุ่นวายของผู้เล่นที่กำลังแย่งกันรับภารกิจจาก NPC ทหารยาม หญิงสาวคนหนึ่งกำลังนั่งขัดเกลาขวดแก้วใบเล็กๆ อยู่ที่ซุ้มร้านค้าที่ดูซอมซ่อที่สุด เธอไม่ได้สนใจผู้เล่นคนไหน สายตาเย็นชาคู่นั้นจ้องมองเพียงแต่สมุนไพรในมือเหมือนมันเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีค่ามากกว่าคนรอบข้าง รินรดา—นักปรุงยาอันดับหนึ่งในข้อมูลที่เขาเคยเห็นผ่านตา อาคเนย์ไม่ได้เดินเข้าไปหาเธอเหมือนพวกผู้เล่นที่พยายามเกาะกระแสคนเก่ง แต่เขาเลือกที่จะเดินไปที่มุมมืดของวิหาร ซึ่งมีสมุนไพรแปลกปลอมขึ้นแซมอยู่ตามรอยแตกของหิน “สมุนไพรใบด่าง... ความชื้นในอากาศสูงเกินไปสำหรับพืชชนิดนี้ แต่มันกลับเติบโตได้ดีในซากศพของมอนสเตอร์ระดับต่ำ” อาคเนย์พึมพำขณะใช้นิ้วเขี่ยใบไม้ดู “ถ้าฉันเดาไม่ผิด พืชพวกนี้คือตัวเร่งปฏิกิริยาชั้นดีที่พวกนักปรุงยาชอบมองข้ามเพราะมันดูสกปรก” เขาเด็ดมันออกมาหนึ่งกำมือ ก่อนจะเดินตรงไปที่แผงของรินรดา หญิงสาวเงยหน้าขึ้น สายตาคมปลาบเหมือนใบมีดโกนจ้องเขม็งมาที่เขา “ถ้าจะมาขอรับไอเทมฟรี หรือจะถามทางไปทำเควสต์ง่ายๆ ล่ะก็... ไสหัวไปให้พ้น ฉันไม่มีเวลาว่างมาสอนลูกเจี๊ยบหัดเดิน” อาคเนย์ไม่ได้สะทกสะท้าน เขาวางสมุนไพรใบด่างลงบนโต๊ะเบื้องหน้าเธอเบาๆ “ฉันไม่ได้มาขอความช่วยเหลือ และฉันก็ไม่ได้มาทำเควสต์ แต่ถ้าเธออยากให้ยาฟื้นฟูของเธอมีประสิทธิภาพเพิ่มขึ้นอีก 15% โดยที่ไม่ต้องใช้สารสกัดราคาแพง... ฉันว่าเรามีเรื่องต้องคุยกันหน่อยนะ” รินรดาชะงัก สายตาที่เคยเย็นชาเปลี่ยนเป็นประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนจะกลับมานิ่งเฉยเหมือนเดิม “แค่สมุนไพรขยะที่ขึ้นตามกองขยะ นายคิดว่าจะหลอกฉันได้งั้นหรือ?” “มันคือ ‘ตัวเชื่อมพันธะ’ ครับ” อาคเนย์โน้มตัวลงไปกระซิบ เสียงของเขาแฝงความมั่นใจที่ทำเอาคนฟังต้องขมวดคิ้ว “ลองใส่ลงไปในเบ้าหลอมตอนที่อุณหภูมิถึงจุดเดือดต่ำสุดสิ แล้วเธอจะรู้ว่าสิ่งที่เธอเรียกว่าขยะ มันคือส่วนผสมที่หายไปในสูตรยาที่เธอเพิ่งล้มเหลวไปเมื่อกี้” รินรดาขมวดคิ้วแน่น เธอหยิบสมุนไพรนั้นขึ้นมาพิสูจน์ด้วยตาเปล่า ก่อนจะหันมามองอาคเนย์ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากเดิม... มันไม่ใช่ความรังเกียจ แต่เป็นความสงสัยที่รุนแรง ในตอนนั้นเอง เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็ดังสนั่นไปทั่วทั้งอาณาจักร ลำแสงสีดำทมิฬพุ่งทะลุลงมาจากท้องฟ้า กระแทกพื้นดินจนสั่นสะเทือน เลเวลของผู้เล่นทุกคนถูกบังคับให้แสดงผลบนหัว และคำประกาศของระบบที่ก้องกังวานไปทั่วก็ทำให้ทุกคนต้องหยุดชะงัก [ประกาศจากระบบ: ผู้เล่นหมายเลข 9999 ได้รับการยอมรับจาก ‘ผู้กุมความลับแห่งพงไพร’] [ภารกิจระดับ SSS ปรากฏขึ้น: ปลดล็อกโซ่ตรวนแห่งหายนะ (บทนำ)] [เงื่อนไข: ท่านต้องรอดชีวิตจากการไล่ล่าของ ‘ผู้คุมกฎแห่งอาเซอร์ร็อธ’ ภายในเวลา 60 นาที] อาคเนย์มองเห็นแถบสีแดงที่ค่อยๆ เลื่อนขึ้นมาบนท้องฟ้า มันคือ ‘นักล่า’ ที่ระบบส่งมาจัดการกับความผิดปกติที่เขาเพิ่งสร้างขึ้น รินรดามองเขาด้วยแววตาสั่นระริก เธอรู้ดีว่าภารกิจระดับ SSS ในวันแรกของเกมนั้นหมายถึงความตายในระดับลบไอดีทิ้ง “นายทำบ้าอะไรลงไป!” เธออุทาน ลุกขึ้นยืนจนเก้าอี้ล้มระเนระนาด อาคเนย์เพียงแค่ยิ้ม—รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของคนที่เห็นต้องเต้นผิดจังหวะ “ก็แค่เริ่มเกมให้สนุกขึ้นยังไงครับ” เขาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว เตรียมพร้อมที่จะวิ่งเข้าสู่ความมืดมิดที่กำลังไล่ล่าเขามาในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า... โดยไม่รู้เลยว่า หญิงสาวผู้เย็นชาคนนี้กำลังก้าวตามเขามาโดยไม่ลังเล ราชันย์แห่งอาเซอร์ร็อธขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปพร้อมกันครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ