วิญญาณมหาเทพในร่างสวะ

"หากเจ้ายังไม่กราบขอขมาด้วยการคลานผ่านหว่างขาข้าวันนี้ อย่าหวังว่าจะมีชีวิตรอดออกไปจากหุบเขาเมฆาคล้อยได้เลย ศิษย์สวะ!" เสียงตะคอกอันแฝงไปด้วยไอสังหารหนักอึ้งดุจขุนเขาพุ่งปะทะโสตประสาทของผู้ที่นอนจมกองเลือดอยู่บนพื้นหินเย็นเยียบ หลี่มู่เฉินสะดุ้งเฮือก ร่างกายที่เปราะบางประหนึ่งเครื่องกระเบื้องที่แตกร้าวส่งเสียงลั่นตามข้อต่อ ลมหายใจที่หอบกระชั้นปนเปไปด้วยกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งไปทั่วลำคอ นี่คือที่ไหน? เขาคือมหาเทพผู้ครองกระบี่สะบั้นดารา เหตุใดจึงมาอยู่ในร่างของมดปลวกที่ลมหายใจรวยรินเช่นนี้? ความทรงจำที่แตกกระจัดกระจายหลั่งไหลเข้ามาดั่งเขื่อนแตก ร่างนี้คือศิษย์สายนอกนาม 'หลี่มู่เฉิน' เช่นเดียวกัน เป็นเพียงเด็กหนุ่มผู้โง่เขลาที่เพิ่งถูกซ้อมปางตายโดย 'จ้าวเฟยหลง' ศิษย์ชั้นในที่มีเบื้องหลังหนุนหลังเป็นผู้อาวุโสลำดับสาม เหตุเพียงเพราะเขากล้าขวางทางเดินในห้องสมุดสำนักกระบี่เมฆา "ข้าบอกให้กราบ!" รองเท้าบูทหนาหนักเหยียบลงบนฝ่ามือขวาของเขา แรงบดขยี้ส่งผลให้กระดูกนิ้วแตกละเอียด หลี่มู่เฉินไม่ได้ร้องขอความเมตตา แม้ในยามนี้ลมหายใจจะแผ่วเบาจนเกือบดับสูญ ทว่าแววตาที่หม่นแสงกลับปรากฏร่องรอยของคมดาบอันเย็นเยียบที่ไม่มีใครเคยสัมผัสมาก่อน มหาเทพไร้ลักษณ์... คือฉายาของเขาในมหาภพก่อนหน้า ผู้ที่บำเพ็ญวิถีกระบี่ไร้ลักษณ์จนบรรลุถึงขั้นทำลายกฎเกณฑ์แห่งสวรรค์ และในยามนี้ แม้ร่างเนื้อจะไร้ซึ่งพลังปราณ แม้เส้นชีพจรจะถูกทำลายจนย่อยยับ แต่จิตวิญญาณของเขากลับเปี่ยมล้นไปด้วยตบะบารมีที่ข้ามผ่านวัฏสงสารมานับหมื่นปี "จ้าวเฟยหลง" เสียงของเขาสั่นพร่า ทว่าทุ้มต่ำดั่งเสียงระฆังทองที่ดังกังวานจากห้วงลึกของขุมนรก "เจ้าแน่ใจแล้วหรือว่า... ต้องการเหยียบย่ำคนตาย?" จ้าวเฟยหลงชะงักไปครู่หนึ่ง ความรู้สึกขนลุกชันแล่นพล่านไปทั่วสันหลังเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นั้น มันไม่ใช่สายตาของศิษย์สายนอกที่ขี้ขลาดตาขาว แต่มันคือสายตาของสิ่งที่อยู่เหนือกว่ามนุษย์ สิ่งที่จ้องมองมายังเขาดั่งมองมดแมลงที่กำลังจะถูกปัดเป่าให้หายไปจากสารบบของโลกใบนี้ "ไอ้สวะ! แกกล้าดีอย่างไร..." จ้าวเฟยหลงเงื้อกระบี่เหล็กในมือขึ้นหมายจะฟันฉับลงที่ลำคอของอีกฝ่ายให้สิ้นซาก ทว่าก่อนที่คมกระบี่จะสัมผัสผิวหนัง แรงกดดันอันมหาศาลจากอากาศธาตุรอบข้างกลับบีบอัดจนกระบี่ในมือสั่นสะท้าน บรรยากาศรอบหุบเขาเงียบสงัดลงฉับพลัน ลมที่พัดผ่านกลายเป็นกระแสปราณที่คมกริบดั่งมีดโกน หลี่มู่เฉินยันกายขึ้นอย่างยากลำบาก แม้เลือดจะไหลนองพื้น แต่รอยยิ้มที่มุมปากกลับดูเหี้ยมเกรียมเกินคำบรรยาย "วิถีกระบี่ของเจ้า มันก็แค่การร่ายรำที่ไร้ซึ่งจิตวิญญาณ" หลี่มู่เฉินกล่าว แผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความรู้สึกของจ้าวเฟยหลง วินาทีนั้น ร่างของเขาสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ เขาไม่ได้ถูกโจมตีด้วยอาวุธ แต่ถูกโจมตีด้วย 'เจตจำนง' ที่แข็งแกร่งจนแทบจะทำให้วิญญาณของเขาแตกสลาย หลี่มู่เฉินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เลือดที่ไหลเปื้อนใบหน้าไม่ได้ทำให้ดูน่าสมเพช แต่มันกลับทำให้เขาสง่างามดั่งเทพสงครามที่เพิ่งตื่นจากนิทรา "วันนี้ข้าจะสอนเจ้า... ว่าการเป็นศิษย์สำนักกระบี่เมฆาที่แท้จริง เขาใช้ชีวิตอย่างไร" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นและกังวานก็ดังขึ้นจากทางเข้าหุบเขา เสียงกระบี่กระทบฝักดังกังวานดุจดนตรีจากสรวงสวรรค์ กลิ่นหอมจางๆ ของดอกเหมยเหมันต์โชยมาพร้อมกับร่างของสตรีในชุดขาวบริสุทธิ์ นางก้าวเข้ามาด้วยท่วงท่าที่สง่างามเกินกว่าจะเปรียบเทียบกับมนุษย์ปุถุชน ดวงตาคู่งามที่เย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลกจ้องมองมายังจ้าวเฟยหลงด้วยความรังเกียจ "เฟิ่งเสวี่ย... ศิษย์พี่หญิง!" จ้าวเฟยหลงถอยกรูดด้วยความหวาดกลัว นางไม่แม้แต่จะปรายตาแลเขา มือเรียวบางเอื้อมมาประคองร่างของหลี่มู่เฉินที่เกือบจะทรุดลงอีกครั้ง ความอบอุ่นที่ส่งผ่านฝ่ามือทำให้นางต้องชะงัก สายตาที่เคยเย็นชาเปลี่ยนเป็นสับสนและตื่นตระหนก... เพราะพลังปราณในกายของศิษย์สายนอกผู้นี้ มิใช่ปราณที่ว่างเปล่า แต่มันกำลังหมุนวนเป็นเกลียวคลื่นมหาศาลดั่งมหาสมุทรที่ไร้ก้นบึ้ง "เจ้า... เจ้าเป็นใครกันแน่?" เฟิ่งเสวี่ยกระซิบถาม เสียงของนางสั่นเครือเล็กน้อย หลี่มู่เฉินมองลึกเข้าไปในดวงตาของนาง รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้ากลับดูแปลกแยกไปจากอดีต "ข้าคือคนที่เจ้าเฝ้ารอ... หรือข้าคือคนที่เจ้าต้องทำลายทิ้งกันแน่? จงตัดสินใจให้ดีเถิด ท่านเซียนน้อย" ทันทีที่เขากล่าวจบ อักขระโบราณสีทองก็ปรากฏขึ้นท่ามกลางอากาศรอบตัวเขา มันร่ายรำดุจฝูงผีเสื้อก่อนจะพุ่งเข้าสู่ร่างของหลี่มู่เฉินอย่างบ้าคลั่ง ท้องฟ้าที่เคยแจ่มใสกลับมืดครึ้มลงด้วยหมู่เมฆดำทมิฬ เสียงฟ้าร้องคำรามก้องไปทั่วทั้งสำนักกระบี่เมฆา สัมผัสแห่งทัณฑ์สวรรค์กำลังเคลื่อนตัวเข้าหากระบี่ในมือของเขาทีละน้อย ท่ามกลางสายตาที่ตกตะลึงของเฟิ่งเสวี่ย หลี่มู่เฉินเอื้อมมือไปคว้ากิ่งไม้ที่ตกอยู่ข้างกาย มือของเขาจับมันไว้แน่น... ราวกับกิ่งไม้นั้นคือกระบี่ระดับเทพเจ้าที่พร้อมจะคว่ำฟ้าดิน! "หากสวรรค์ไม่เปิดทางให้ข้ามีชีวิต..." หลี่มู่เฉินกล่าวเสียงต่ำแฝงไอสังหาร "ข้าผู้นี้แหละ... จะฉีกกฎแห่งสวรรค์ให้เป็นจุณด้วยมือของข้าเอง!" กิ่งไม้ในมือตวัดออกไปเพียงคราเดียว ความว่างเปล่าตรงหน้าก็ถูกฉีกกระชากออกเป็นรอยแยกมิติที่น่าสะพรึงกลัว! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในมหากาพย์แห่งวิถีเซียนกับหมึกทองคำข้ามภพนะครับ