รหัสลับใต้แสงดาว

ปลายมีดพลังงานแสงสีฟ้าอมม่วงสั่นระริกในอากาศ ความสว่างวาบของมันสะท้อนเข้ากับนัยน์ตาคู่คมที่ฉายแววระแวดระวังอย่างถึงที่สุด รินรดากลั้นหายใจ แผ่นหลังของเธอแนบชิดอยู่กับลำต้นสนยักษ์โบราณ ขณะที่มืออีกข้างยังคงตรึงข้อมือของธันวาไว้แน่นเพื่อไม่ให้เขาก้าวล้ำออกไปเผชิญหน้ากับความเสี่ยงแบบไม่ประเมินสถานการณ์ เสียงฝีเท้าที่เหยียบย่ำลงบนพื้นใบไม้แห้งกรอบดัง *กรอบแกรบ* ใกล้เข้ามาทุกที มันไม่ใช่เสียงของสัตว์ป่าทั่วไป แต่เป็นจังหวะจะโคนที่มีระเบียบและหนักหน่วงราวกับถูกตั้งโปรแกรมไว้ "ถอยไปอีกนิดค่ะ..." น้ำเสียงของรินรดากระซิบแผ่วเบาจนแทบกลืนหายไปกับสายหมอกยามค่ำคืน ลมหายใจของเธอกลิ่นอายจางๆ ของดอกไม้ป่าผสมกับความตึงเครียด "ระบบเรดาร์ในโฮโลแกรมของเราถูกรบกวนคลื่นความถี่ แปลว่าสิ่งที่เรากำลังเจอ... ไม่ใช่มอนสเตอร์ระดับพื้นบ้านในพิกัดนี้แน่" ธันวาขยับตัวเล็กน้อย เขาสัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบจากปลอกมีดที่รินรดากำไว้ แต่นอกจากความตื่นตัวแล้ว ในฐานะ Lead Developer ผู้สร้างระบบนี้ขึ้นมา เขากลับรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังโค้ดคำสั่งที่ถูกบิดเบือน ดวงตาสتาร์ทอัปของเขาหรี่ลงเล็กน้อยยามวิเคราะห์สภาพแวดล้อมรอบตัว "ไม่ใช่บอสลับ... แต่เป็น Error Code รูปแบบกายภาพ" ธันวาเอןซิโนมกระซิบตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่มั่นคง "ดูการหักเหของแสงบนหมอกนั่นสิคะคุณรินรดา มันคือภาพสะท้อนจากดาต้าเบสที่ถูกลบไปเมื่อสามปีก่อนต่างหาก" ฉับพลัน เงาสูงตระหง่านร่างนั้นก็หยุดนิ่ง ห่างออกไปเพียงแค่เอื้อมมือ ม่านหมอกหนาทึบถูกแหวกออกด้วยกรงเล็บเหล็กกล้าที่ขึ้นสนิม บรรยากาศรอบกายพลันลดฮวบลงจนเกิดเกล็ดน้ำแข็งบางๆ เกาะตามใบไม้ ร่างนั้นไม่ใช่ใครอื่นนอกจาก 'โกลาหล'—อวตารทดลองรุ่นแรกสุดที่ถูกบันทึกไว้ว่าเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์การพัฒนาโปรแกรมนี้ รินรดากัดริมฝีปากแน่น เธอมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของธันวาที่สะท้อนกับแสงเรืองรองจากมีดพลังงาน ในสถานการณ์วิกฤตเช่นนี้ ชายหนุ่มผู้นี้มักจะหลบหลังตัวเลขและความสมบูรณ์แบบเสมอ แต่ครั้งนี้... เขากลับเลือกที่จะยืนหยัดอยู่เคียงข้างเธอ โดยไม่มีทีท่าว่าจะถอยหนีแม้แต่น้อย "เชื่อใจฉันไหมคะ?" ธันวาเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดัน มีดในมือของรินรดาลดระดับลงเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจกับคำถามนั้น "หมายถึง... ให้ฉันเชื่อใจระบบของคุณเนี่ยนะ?" เธอเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แม้สถานการณ์จะคับขัน แต่เธอดันอดที่จะแซวไม่ได้ "ไม่ใช่ระบบค่ะ..." ธันวาหันมาสบตาเธอนิ่ง ประกายแสงสีฟ้าจากเทคโนโลยีส่องกระทบแววตาคู่จริงจังที่ซ่อนความอ่อนโยนไว้ลึกๆ "แต่หมายถึง... เชื่อใจฉัน" คำพูดนั้นทำเอารินรดารู้สึกเหมือนหัวใจกระตุกวูบไปชั่วขณะ ความอบอุ่นสายหนึ่งแผ่ซ่านขึ้นมาท่ามกลางความหนาวเหน็บของหุบเขาไร้สัญญาณ ความใกล้ชิดที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบเชียบตลอดการเดินทางตั้งแคมป์ครั้งนี้ ไม่ใช่แค่การทำภารกิจให้ลุล่วง แต่คือการรื้อถอนกำแพงที่ธันวาใช้ปิดกั้นตัวเองจากโลกภายนอกทีละนิดทีละน้อย ก่อนที่ใครจะได้เอื้อnเอ่ยวาจาใดเพิ่มเติม ร่างของโกลาหลก็พุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็วสูงเกินกว่าค่าพารามิเตอร์ปกติ! รินรดาไม่รอช้า เธออาศัยจังหวะที่ธันวาเบี่ยงตัวดึงฐานข้อมูลโค้ด พุ่งทะยานสวนขึ้นไปพร้อมกับตวัดมีดพลังงานแสงฟันฉับเข้าที่ข้อต่อของเงาลวงตานั้น เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว ประกายไฟแตกกระจายสว่างวาบไปทั่วผืนป่า ร่างสูงโปร่งของเธอกลิ้งหลบไปตามพื้นหญ้าอย่างคล่องแคล่วก่อนจะดีดตัวลุกขึ้นยืนหยัดตั้งรับอีกครั้งด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยความท้าทาย "เห็นไหมคะคุณธันวา..." รินรดาหอบหายใจเล็กน้อยแต่ดวงตากลับพราวระยับ "ความผิดพลาดบางครั้ง... ก็สร้างศิลปะในการต่อสู้ที่ยอดเยี่ยมได้เหมือนกันนะ" ธันวาแย้มยิ้มออกมาจางๆ เป็นรอยยิ้มที่แทบไม่เคยปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาตั้งแต่เริ่มโปรเจกต์นี้ นิ้วเรียวยาวของเขาเคาะลงบนอากาศเบาๆ สามครั้งเพื่อปลดล็อกฟังก์ชันลับที่ซ่อนอยู่ลึกที่สุดในระบบอินเทอร์เฟซ "งั้นเรามาเริ่ม 'ดีบัก' ขั้นสุดท้ายกันเถอะค่ะ" สิ้นคำพูดของธันวา หน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงสีทองนับร้อยแผ่นก็ปรากฏขึ้นรายล้อมรอบตัวพวกเขาทั้งสองคน ราวกับกลุ่มดาวนับพันดวงที่กำลังส่องประกายสว่างไสวขับไล่ความมืดมิดในหุบเขาให้มลายหายไป ทว่า ในวินาทีที่โค้ดบรรทัดสุดท้ายกำลังประมวลผลเสร็จสิ้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบหลักที่เงียบหายไปนานนับสัปดาห์ก็ดังขึ้นกังวานในโสตประสาท *[Warning: System Override Detected. Unknown User [Admin_Null] Has Accessed the Core Database. Initiating Protocol Omega...]* ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครนะคะ หวังว่าตอนนี้นจะทำให้ทุกคนใจเต้นแรงไม่แพ้รินรดากับธันวาเลยค่ะ!