ระบบสุ่มที่น่าหงุดหงิด

“ถ้าความผิดพลาดนี้คือตรรกะศูนย์กับหนึ่ง ผมก็ไม่เข้าใจว่าทำไมระบบถึงยังรันต่อได้โดยไม่พังพินาศไปเสียก่อน” คินน์วางแท็บเล็ตในมือลงบนโต๊ะโลหะเสียงดังปัง สายตาของเขาจ้องเขม็งไปที่หน้าจอโฮโลแกรมกลางห้องแล็บวิศวะคอมพิวเตอร์ นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนพื้นผิวโต๊ะเป็นจังหวะ 1-0-1-0 อย่างหงุดหงิด แสงไฟสีฟ้าจากหน้าจอนับสิบฉายให้เห็นสันกรามคมชัดและแววตาที่เย็นชาดั่งน้ำแข็งขั้วโลก “เลิกบ่นกับอัลกอริทึมได้แล้วคินน์ นายก็รู้ว่า ‘ระบบสุ่มคู่หูโปรเจกต์จบปีสี่’ ของคณะเรามันไม่ได้ใช้ตรรกะมนุษย์ แต่มันใช้ระบบสุ่มแบบ Random Seed ที่คาดเดาไม่ได้ตั้งแต่วันที่ก่อตั้งมหาลัย” เพื่อนร่วมทีมคนหนึ่งเอ่ยขึ้นพลางถอนหายใจ คินน์แค่นยิ้มที่มุมปาก “คาดเดาไม่ได้น่ะใช่ แต่ระบบนี้มันออกแบบมาเพื่อลดประสิทธิภาพการทำงานโดยเฉพาะต่างหาก” ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนของระบบบริหารจัดการการศึกษาดังขึ้นพร้อมกันทั่วห้องแล็บ เสียง *ติ๊ง!* ที่เป็นเอกลักษณ์ดังก้องไปทั่วพื้นที่เงียบสงัด คินน์ขยับมือเปิดหน้าต่างโปร่งแสงขึ้นมา รายชื่อคู่หูของเขาปรากฏหราอยู่ตรงหน้าด้วยตัวอักษรสีแดงเข้ม **[รายชื่อคู่หูโปรเจกต์จบการศึกษา: รินรดา พัฒนกุล - สาขาบริหารธุรกิจ]** เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ลมหายใจสะดุดกึกก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะในลำคอที่ฟังดูเย้ยหยัน “วิศวะคอมฯ กับบริหารธุรกิจ? นี่คือมุกตลกร้ายที่แพงที่สุดที่ผมเคยเจอมาเลยนะ” “เฮ้ คินน์... นายใจเย็นก่อน รินรดาคนนั้นน่ะเหรอ? ‘ยัยแม่มดแห่งตึกบริหาร’ ที่เพิ่งแก้สัญญาจ้างงานของมหาลัยจนฝ่ายกฎหมายหงายหลังน่ะเหรอ?” “นั่นแหละครับ” คินน์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หยิบกระเป๋าเป้ขึ้นสะพายไหล่ “ผมกำลังจะไปดูว่าเธอจะเข้ามาทำให้สมการที่สมบูรณ์แบบของผมกลายเป็นบั๊กได้ยังไง” ... โรงอาหารกลางคณะบริหารฯ อบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟสดและเสียงจอแจ รินรดากำลังนั่งอยู่ท่ามกลางเอกสารกองโต เธอกำลังใช้ปากกามาร์กเกอร์สีสดขีดฆ่าตัวเลขในงบประมาณอย่างรวดเร็วและแม่นยำ เส้นผมสีน้ำตาลเข้มล้อมกรอบใบหน้าเรียวสวยที่มีแววตาฉลาดเฉลียวและดุดันในเวลาเดียวกัน เมื่อคินน์เดินเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ รินรดาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองในทันที เธอเพียงแค่เลื่อนแก้วลาเต้ที่เย็นชืดออกไปด้านข้าง ก่อนจะวางแฟ้มลงบนโต๊ะ “ถ้าจะมาพูดเรื่องระบบสุ่มที่ไม่ยุติธรรม ฉันแนะนำให้ไปแจ้งที่ห้องสารวัตรนักศึกษาครับ คุณวิศวะฯ” เสียงของเธอนิ่งและเฉียบขาด “แต่ถ้าจะมาคุยเรื่องเป้าหมายโปรเจกต์ คุณมีเวลาให้ฉันสามนาที ก่อนที่ฉันจะเริ่มนัดหมายประชุมรอบบ่าย” คินน์นั่งลงฝั่งตรงข้ามโดยไม่รอเชิญ “ผมไม่ได้มาโวยวาย แต่ผมมาเพื่อยืนยันว่าโปรเจกต์นี้ต้องทำตามโครงสร้างข้อมูลที่ผมวางไว้เท่านั้น คุณแค่ฝ่ายจัดการงบและประสานงาน อย่าได้พยายามเข้ามาแตะโค้ดฝั่งแบ็กเอนด์เด็ดขาด” รินรดาเงยหน้าขึ้น สบตาคินน์ด้วยสายตาที่คมกริบพอๆ กับใบมีด “โครงสร้างข้อมูลที่ไม่มีความเป็นไปได้ทางการตลาดน่ะเหรอครับคินน์? นายเก่งเรื่องการเขียนโปรแกรมจนลืมไปว่า ของที่ขายไม่ได้มันก็คือบั๊กในเชิงธุรกิจอย่างหนึ่งเหมือนกัน” “คุณพูดเหมือนกับว่าความสำเร็จมันวัดค่าได้ด้วยยอดขายเพียงอย่างเดียว” “และนายก็พูดเหมือนกับว่าโลกนี้มีแค่ระบบปฏิบัติการที่ไม่มีวันผิดพลาด” รินรดาเอนหลังพิงเก้าอี้ แววตาของเธอวูบไหวด้วยความท้าทาย “พรุ่งนี้เราต้องไปรายงานตัวที่ห้องปฏิบัติการส่วนกลาง นายเตรียมตัวไว้เถอะ เพราะถ้าข้อมูลที่นายส่งมาให้ฉันมันล้มเหลวตั้งแต่นาทีแรก ฉันจะเป็นคนแรกที่จะถอดปลั๊กโปรเจกต์นี้ทิ้งด้วยตัวเอง” บรรยากาศรอบตัวพวกเขาราวกับมีกระแสไฟฟ้าที่มองไม่เห็นพุ่งปะทะกัน คินน์รู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน นี่ไม่ใช่แค่นักศึกษาคณะบริหารทั่วไป แต่นี่คือคนที่มองเห็นช่องโหว่ในตรรกะของเขาได้ตั้งแต่วินาทีแรกที่เผชิญหน้า “งั้นก็ดีครับ” คินน์ลุกขึ้น ยื่นมือถือที่มีหน้าจอแสดงแผนผังระบบยื่นไปตรงหน้าเธอ “คืนนี้ผมจะส่งเอกสารระบบเวอร์ชันดิบให้ดู หวังว่าคุณจะอ่านมันเข้าใจก่อนที่จะโดนบั๊กของผมเล่นงาน” “ส่งมาเถอะ” รินรดาเหยียดยิ้ม “เพราะฉันเตรียมวิธีแก้ทางไว้ตั้งแต่นายก้าวเข้ามาในตึกนี้แล้ว” คินน์เดินผละออกมาด้วยความรู้สึกประหลาดที่เขาอธิบายไม่ได้ มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความตื่นเต้นที่ถูกจุดขึ้นในพื้นที่ที่เงียบเหงามานาน เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจะกดล็อคหน้าจอ ทันใดนั้น การแจ้งเตือนจากระบบกลางของมหาลัยก็เด้งขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ใช่แค่ข้อความปกติ **[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบความเข้ากันได้ของข้อมูลระหว่าง ‘วิศวกรรมคอมพิวเตอร์’ และ ‘บริหารธุรกิจ’ อยู่ในระดับวิกฤต]** **[ภารกิจลับระดับ SSS ถูกเปิดใช้งาน: รักษาเสถียรภาพของหัวใจท่ามกลางสมการที่ผิดเพี้ยน]** **[คำเตือน: หากค่าความเข้ากันได้ลดลงต่ำกว่า 0% โปรเจกต์จะถูกยกเลิกถาวร พร้อมทั้งความลับที่ถูกเก็บซ่อนไว้ในฐานข้อมูลมหาลัยจะถูกเปิดเผย]** คินน์หยุดเดินทันที แสงสีแดงจากหน้าจอสะท้อนในดวงตาของเขา เขาหันกลับไปมองรินรดาที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำงานโดยไม่รู้เลยว่าตอนนี้ ชีวิตของพวกเขาทั้งคู่เพิ่งถูกผูกติดไว้ด้วยระบบที่กำลังนับถอยหลังสู่หายนะ หรือบางที... อาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของบางสิ่งที่ไม่มีในตรรกะข้อไหนในโลก ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเริ่มต้นบรรเลงความรักในจังหวะที่ซับซ้อนของคินน์และรินรดานะครับ