จุดเริ่มต้น ณ อาคาเดเมียแสง

กลิ่นอายของเกลือโซเดียมและผงคริสตัลบริสุทธิ์คละคลุ้งไปทั่วหอประชุมใหญ่แห่งอาคาเดเมียแสงสว่าง วิทยาลัยเวทมนตร์อันดับหนึ่งของอาณาจักรที่ตั้งตระหง่านท้าทายผืนฟ้ามานับศตวรรษ เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินอ่อนดังสะท้อนก้องกังวาน สลับกับเสียงซุบซิบของเหล่าผู้เข้าสอบรุ่นเยาว์นับร้อยคนที่ต่างยืนอัดแน่นด้วยความตื่นเต้น บนแท่นหินอัคนีสีขาวเบื้องหน้า ลายวงแหวนเวทมนตร์โบราณกำลังเรืองแสงสีฟ้าคราม ส่องประกายระยิบระยับสะท้อนกับละอองเวทธาตุแสงที่ล่องลอยอยู่ในบรรยากาศอย่างหนาแน่น นี่คือ "ศิลาชำระพลัง" เครื่องมือวัดระดับมานาที่แม่นยำที่สุด ซึ่งถูกออกแบบมาเพื่อคัดกรองเมล็ดพันธุ์แห่งเวทมนตร์ที่จะก้าวขึ้นเป็นเสาหลักของแผ่นดินในอนาคต "ผู้มีรายชื่อต่อไป... อาคิน โฮปเวลล์ เชิญก้าวขึ้นมาบนแท่นประลองค่ะ" เสียงประกาศของกรรมการคุมสอบดังขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่เต็มไปด้วยความคาดหวัง เนื่องจากตระกูลโฮปเวลล์เคยสร้างชื่อเสียงไว้มากมายในอดีต อาคินสูดลมหายใจเข้าลึก 2 จังหวะเพื่อปรับจังหวะการเต้นของหัวใจที่กำลังรัวเร็วด้านใน เขาก้าวเท้าสม่ำเสมอขึ้นไปบนแท่นหินด้วยท่าทีที่สงบนิ่งจนน่าประหลาด แม้ในใจจะรู้ดีว่าผลลัพธ์ที่กำลังจะปรากฏอาจเปลี่ยนเส้นทางชีวิตของเขาไปตลอดกาลก็ตาม ดวงตาสีนิลคู่คมกวาดมองไปยังแผงวงแหวนเวทที่รอการตอบสนอง ก่อนจะวางฝ่ามือลงบนผิวศิลาเย็นเฉียบอย่างมั่นคง ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ตามตำราเวทมนตร์พื้นฐานแล้ว การถ่าย พลังมานาเข้าสู่ศิลาชำระพลังจะทำให้เกิดปฏิกิริยาเรืองแสงตามธาตุประจำตัว หากเป็นธาตุไฟจะเกิดประกายสีแดงชาด หากเป็นธาตุวารีจะปรากฏระลอกคลื่นสีคราม หรือหากเป็นธาตุแสงบริสุทธิ์ ศิลาจะสว่างวาบจนแสบตา ทว่า... ผ่านไปห่าววินาที วงแหวนเวทมนตร์เบื้องล่างกลับนิ่งสนิท ไม่มีแม้แต่ประกายไฟหรือละอองแสงสีใดๆ เล็ดลอดออกมาเลย เสียงกระซิบกระซาบเริ่มดังขึ้นจากกลุ่มผู้เข้าสอบด้านล่าง "นั่น... เกิดอะไรขึ้นทำไมศิลาไม่ตอบสนองเลยล่ะ?" "หรือว่าเครื่องมือจะพัง?" "ไม่ใช่หรอก แกดูสีหน้าของคณะกรรมการสิ... หรือว่าเขาจะ... ไร้พลังเวทกันนะ?" เหงื่อเม็ดหนึ่งไหลซึมลงมาตามกรอบหน้าของเด็กหนุ่ม อาคินขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นรูปชัดเจน เขาพยายามรวบรวมสมาธิเพื่อรีดเค้นมานาที่หลับใหลอยู่ก้นบึ้งของร่างกายตามทฤษฎีวงจรเวทที่เขาศึกษามานับร้อยรอบ แต่ไม่ว่าจะพยายามเท่าไหร่ ความว่างเปล่าก็ยังคงเป็นความว่างเปล่า ร่างกายของเขาปฏิเสธที่จะตอบรับกับวงจรเวทมนตร์ใดๆ ทั้งสิ้น ค่าพลังเวท... ศูนย์ "ผลการทดสอบ... อาคิน โฮปเวลล์ คะแนนมานาสุทธิคือศูนย์เปอร์เซ็นต์ ไม่ผ่านเกณฑ์การคัดเลือกค่ะ" กรรมการคุมสอบประกาศเสียงดังฟังชัด แม้จะมีความเห็นอกเห็นใจเจืออยู่ในน้ำเสียงนั้น แต่มันก็ไร้ซึ่งความปรานี ความผิดหวัง สายตาสมเพช และเสียงหัวเราะเบาๆ ดังเล็ดลอดมาจากรอบทิศทาง แต่วินาทีนั้นเอง แววตาของอาคินกลับไม่ได้ฉายแววแตกสลาย เขาเพียงแค่ถอนหายใจยาว ชักมือกลับจากศิลาเย็นเฉียบ แล้วเงยหน้าขึ้นสบตากับคณะกรรมการด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เจือความเย้ยหยันนิดๆ "พลังเวทเป็นศูนย์... แปลว่าใช้เวทมนตร์ไม่ได้จริงๆ สินะคะ" เสียงนุ่มทุมกระซิบกับตัวเองเบาๆ ในขณะที่ทุกคนคิดว่าเส้นทางของเด็กหนุ่มผู้ไร้พลังได้จบลงแล้วที่ตรงนี้ เสียงฝีเท้าหนักแน่นแต่แฝงด้วยความสง่างามก็ก้าวเข้ามาหยุดอยู่บริเวณขอบลานประลอง อาจารย์เซเลน่า ในชุดคลุมยาวสีครามเข้มปักลวดลายดาราจักร กำลังก้าวผ่านฝูงชนเข้ามาด้วยท่าทีเยือกเย็น ดวงตาสีอัมพันของเธอจับจ้องมาที่อาคินราวกับกำลังค้นหาความลับบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้ผิวหนัง "ใครบอกคุณล่ะคะ... ว่าคนที่ไม่มีมานาในศิลาชำระพลัง จะไม่สามารถใช้เวทมนตร์ได้?" อาจารย์สาวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าทรงพลังจนทำให้บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบลงทันตาเห็น พร้อมกับที่ปลายนิ้วเรียวของเธอสะบัดเบาๆ เกิดเป็นวงแหวนเวทปริศนาสีเงินยวดยิ่งที่สลักลวดลายแปลกประหลาดพุ่งตรงมายังร่างของอาคินอย่างรวดเร็วเกินกว่าที่ใครจะหลบพ้น และก่อนที่อาคินจะได้ทันตั้งตัว หน้าต่างข้อความสีฟ้าใสอันโปร่งแสงก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าของเขาพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นในหัว [ตรวจพบตัวตนเป้าหมาย... ระบบประเมินวิถีเวทมนตร์ไร้ขีดจำกัด เริ่มต้นการเชื่อมต่อ] [คำเตือน: คุณสมบัติของผู้ถือครองสิทธิ์ระดับ SSS ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นแล้ว...] ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับ "เซเลสเทียละอองเวท" นะคะ