แบบร่างที่ไม่เคยถูกอนุมัติ

“ถ้าคุณจะออกแบบห้องตรวจให้ดูเหมือนคลินิกทำฟันในหนังอาชญากรรมแบบนี้ ผมว่าคุณไปทำงานออกแบบคุกน่าจะรุ่งกว่านะครับ คุณธันวา” เสียงราบเรียบแต่เฉียบคมดุจใบมีดโกนของ ‘ศิรินทร์’ ก้องไปทั่วห้องประชุมที่อบอวลด้วยกลิ่นกาแฟดำและแรงกดดันที่พุ่งสูงจนแทบจะจุดไฟติด อาจารย์หมอหนุ่มในชุดกาวน์สีขาวสะอาดตาไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองคนตรงข้ามด้วยซ้ำ เขากำลังใช้ปากกาลูกลื่นในมือจิ้มลงบนพิมพ์เขียวแผ่นใหญ่ที่กางอยู่บนโต๊ะไม้โอ๊คตัวยาวด้วยท่าทางตำหนิ ธันวา สถาปนิกหนุ่มที่ขึ้นชื่อเรื่องความปากจัดไม่แพ้ฝีมือการออกแบบ ปล่อยเสียงหัวเราะในลำคอแผ่วเบา เขาหมุนเก้าอี้ทำงานกลับไปหาอีกฝ่ายด้วยท่าทางสบายจนน่าหมั่นไส้ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตานิ่งสนิท แต่ภายในกลับคุกรุ่นไปด้วยความรำคาญใจที่ถูกวิจารณ์งานที่เขาทำมาเป็นแรมเดือน “คุกน่ะเหรอครับ? ผมว่าถ้าคุณได้เข้าไปอยู่จริงๆ ก็น่าจะเข้ากับบุคลิกเจ้าระเบียบของคุณดีนะ ดูจากสีหน้าตอนมองแปลนของผมตอนนี้แล้ว ผมว่าคุณคงเหมาะกับการนั่งคุมกฎมากกว่าจะเป็นหมอเสียอีก” ธันวาเอ่ยสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเขาไม่ได้ก้าวร้าวแต่กลับมีความยียวนที่ทำเอาบรรยากาศในห้องตึงเครียดขึ้นไปอีกหลายเท่า “ผมต้องการพื้นที่ที่ใช้งานได้จริง ไม่ใช่ความสวยงามที่ไร้ประโยชน์แบบที่คุณพยายามยัดเยียด!” ศิรินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความกดดันจากส่วนสูงและรัศมีความน่าเกรงขามของอาจารย์หมอชื่อดังไม่ได้ทำให้ธันวาสะทกสะท้านแม้แต่น้อย “ไร้ประโยชน์?” ธันวาทวนคำพลางลุกขึ้นยืนบ้าง ร่างสูงสมส่วนขยับเข้าไปใกล้โต๊ะจนระยะห่างระหว่างคนทั้งสองเหลือเพียงไม่กี่นิ้ว “การที่คนไข้ต้องมานั่งรอในห้องที่แสงแดดส่องไม่ถึง หรืออากาศระบายไม่ได้ดี มันจะช่วยให้พวกเขาหายป่วยเร็วขึ้นเหรอครับคุณหมอ หรือนั่นคือวิธีรักษาแบบใหม่ที่คุณภูมิใจนักหนา?” ศิรินทร์ชะงัก สายตาที่เคยเย็นชามองสบตาอีกฝ่ายอย่างไม่ยอมลดละ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พวกเขาทะเลาะกันเรื่องโปรเจกต์ปรับปรุงตึกศูนย์การแพทย์ใหม่ แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป แรงดึงดูดบางอย่างระหว่างความรั้นของทั้งคู่กำลังปะทะกันอย่างรุนแรง “ผมคำนึงถึง Flow การทำงานของทีมแพทย์เป็นหลัก ไม่ใช่บรรยากาศเหมือนรีสอร์ตที่คุณพยายามทำ” “ทีมแพทย์หรือว่าตัวคุณเองครับ?” ธันวาเลิกคิ้วกวนประสาท “ผมสังเกตเห็นมาหลายครั้งแล้วนะ เวลาคนอื่นเสนออะไรที่คุณไม่ถูกใจ คุณมักจะใช้เหตุผลเรื่อง ‘งาน’ มากลบความต้องการส่วนตัวของคุณเสมอ” ศิรินทร์เม้มริมฝีปากแน่น ความลับที่ถูกแทงใจดำทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังถูกเปลื้องผ้าต่อหน้าฝูงชน เขาเป็นคนเนี้ยบ เขาเป็นคนมีกำแพงสูง และแน่นอนว่าเขาเกลียดการถูกมองทะลุปรุโปร่งจากไอ้สถาปนิกปากร้ายคนนี้ที่สุด “คุณกำลังก้าวล้ำเส้นนะครับ ธันวา” “เส้นที่ว่าคือเส้นความอดทนของคุณใช่ไหม?” ธันวาขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกจนกลิ่นน้ำหอมจางๆ บนตัวของอาจารย์หมอโชยเข้าจมูก “งั้นผมขอบอกไว้ตรงนี้เลยนะ ต่อให้คุณจะดื้อแพ่ง หรือพยายามจะสั่งแก้แบบอีกกี่รอบ ผมก็จะไม่เปลี่ยนดีไซน์ที่ผมมั่นใจว่ามันดีที่สุดสำหรับคนไข้... แม้ว่านั่นจะทำให้คุณหงุดหงิดจนนอนไม่หลับไปทั้งคืนก็ตาม” ศิรินทร์ตัวแข็งทื่อ เขาไม่เคยเจอใครที่กล้าจ้องตาเขาแล้วพูดจาเย่อหยิ่งขนาดนี้มาก่อน ความโกรธปะทะกับความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ในอก แต่นาทีที่เขากำลังจะอ้าปากตอกกลับให้หงายหลัง เสียงเปิดประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะความตึงเครียดเสียก่อน กวิน ก้าวเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้มที่เป็นมิตรเกินจริง แต่แววตาที่มองสถาปนิกหนุ่มกลับเต็มไปด้วยความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด “ยังเถียงกันไม่จบอีกเหรอครับ? ดูเหมือนการประชุมรอบนี้จะลากยาวกว่าที่ผมคาดไว้นะ” กวินเดินตรงเข้ามาหยุดอยู่ข้างศิรินทร์ มือหนึ่งแตะที่ไหล่ของอาจารย์หมออย่างถือวิสาสะ “หมอศิรินทร์ครับ ผมมีเรื่องด่วนเรื่องงบประมาณปรับปรุงตึกที่ทางบอร์ดบริหารฝากมาแจ้ง... ดูเหมือนพวกเขาจะเริ่มไม่ค่อยปลื้มกับดีไซน์ที่ดูจะฟุ่มเฟือยเกินจำเป็นนี่เท่าไหร่แล้วนะครับ” ธันวาหรี่ตามองมือกวินที่วางบนไหล่ศิรินทร์แล้วรู้สึกถึงความหงุดหงิดที่พลุ่งพล่านอยู่ในอกเสียยิ่งกว่าตอนที่ถูกวิจารณ์งานเสียอีก เขาแค่นยิ้มก่อนจะเอื้อมมือไปเก็บพิมพ์เขียวของตัวเองอย่างใจเย็น “ถ้าบอร์ดบริหารจะตัดงบเพราะความเห็นแก่ตัวของใครบางคน ก็บอกเขาไปตรงๆ ครับ ว่าผมยินดีจะดึงแบบกลับทันที... แต่หวังว่าตอนที่ตึกนี้ใช้งานจริง แล้วคนไข้บ่นอุบว่ามันอึดอัดจนน่ารำคาญ คุณคงจะหาข้ออ้างสวยหรูไว้ตอบพวกเขาได้นะ หมอกวิน” ธันวาหมุนตัวเตรียมเดินออกจากห้องทิ้งให้ศิรินทร์ยืนนิ่งอึ้งกับคำพูดทิ้งท้ายนั้น แต่ก่อนจะถึงประตู มือหนาของอาจารย์หมอที่ดูเหมือนจะลืมตัว เอื้อมมาคว้าข้อมือของธันวาไว้แน่นจนอีกฝ่ายต้องหยุดกะทันหัน “คุณจะไปไหน?” เสียงของศิรินทร์แหบพร่าและสั่นไหวเล็กน้อย “เรายังคุยกันไม่จบ... ในฐานะคนออกแบบ คุณไม่มีสิทธิ์ทิ้งงานเพียงเพราะมีคนขัดใจ” ธันวาหันกลับมามองใบหน้าของศิรินทร์ที่อยู่ใกล้เพียงแค่คืบ สายตาของทั้งคู่ประสานกันอย่างดุเดือด ก่อนที่ธันวาจะโน้มตัวลงไปกระซิบข้างใบหูของอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาคนฟังถึงกับใจกระตุก “ผมไม่ได้ทิ้งงานครับ ผมแค่กำลังรอให้คุณเป็นฝ่ายเดินมาง้อผมที่โต๊ะทำงาน... เพราะผมมั่นใจ ว่าต่อให้คุณเกลียดนิสัยผมแค่ไหน คุณก็ขาดดีไซน์ของผมไม่ได้หรอก คุณหมอ” ศิรินทร์ปล่อยมือจากข้อมือของธันวาด้วยความรู้สึกเหมือนถูกไฟลวก หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะเรียบเฉยกลับรัวแรงจนแทบควบคุมไม่ได้ ในขณะที่ธันวาส่งยิ้มมุมปากก่อนจะหันหลังเดินออกไป ทิ้งให้กวินยืนมองทั้งคู่ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยไฟแห่งความริษยาที่เริ่มลุกโชน ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของคนหัวรั้นทั้งสองในบทแรกนี้ด้วยนะครับ!