กลิ่นสีน้ำมันบนเสื้อสูท

รองเท้าส้นสูงราคาแพงจิกเกร็งลงบนพื้นปาร์เกต์ที่อาบไปด้วยคราบสีแดงฉาน กลิ่นของสีน้ำมันราคาแพงตีรวนกับกลิ่นคาวเลือดจนรินรดาต้องกลั้นหายใจ เธอไม่ใช่ทนายความมือใหม่ที่จะมาตกใจกับศพในสถานที่เกิดเหตุ แต่นี่ไม่ใช่คดีฆาตกรรมธรรมดา ความประณีตในการจัดวางร่างผู้เสียชีวิตให้ดูเหมือนภาพเขียนในยุคเรอเนสซองส์นั่นต่างหากที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ "คุณมาช้าไปสามนาทีนะคะ... รินรดา" เสียงกระซิบแหบพร่าดังมาจากมุมมืดของห้องจัดแสดงภาพ รินรดาตวัดสายตาไปทันที ปืนพกกระบอกเล็กถูกชักออกมาจากซองข้างเอวอย่างรวดเร็วและแม่นยำ ปลายกระบอกปืนนิ่งสนิทเล็งตรงไปยังจุดที่ร่างระหงในชุดเดรสผ้าไหมสีดำสนิทกำลังยืนอยู่ เอวาก้าวออกมาจากเงามืด แสงไฟสลัวจากสปอร์ตไลท์ที่ยังเปิดค้างไว้ทำให้ใบหน้าของจิตรกรสาวดูซีดเผือดราวกับรูปปั้นหินอ่อน รอยยิ้มที่มุมปากของเธอยังคงตรึงความสนใจได้เสมอ แม้ในสถานการณ์ที่ความตายอยู่ใกล้แค่เอื้อมเช่นนี้ "วางอาวุธของคุณลงเถอะค่ะ กฎหมายไม่ได้มีไว้สำหรับตัดสินศิลปะหรอกนะ" เอวาพูดพลางยกมือขึ้นระดับอก ปลายนิ้วเรียวยาวของเธอเปื้อนสีน้ำมันสี 'Crimson Lake' เข้มข้น กลิ่นของมันโชยมาปะทะจมูกของรินรดาทันที "ศิลปะหรือฆาตกรรมกันแน่ที่เธอกำลังทำอยู่ เอวา?" รินรดาถาม เสียงของเธอเย็นเยียบและทรงพลังพอที่จะสยบความสั่นไหวในใจ "ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อชื่นชมภาพวาด แต่ฉันมาที่นี่เพื่อลากคอคนผิดไปรับโทษในคุก" เอวาหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนการกรีดกรายของใบมีดบนผืนผ้าใบ เธอเดินเข้ามาใกล้รินรดาโดยไม่เกรงกลัวต่อปากกระบอกปืนที่จ่ออยู่ที่หน้าอกแม้แต่น้อย สายตาของทั้งคู่ปะทะกันอย่างดุเดือด ความปรารถนาบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่ลึกสุดใจถูกปลุกขึ้นมาท่ามกลางบรรยากาศที่อึดอัดนี้ "คุกน่ะเหรอคะ?" เอวาเอื้อมมือขึ้นมาแตะปลายกระบอกปืนของรินรดาเบาๆ แล้วดันมันลงต่ำอย่างแช่มช้า "ในที่ที่กฎหมายพังทลายลงเหมือนภาพวาดที่โดนกรีด ความยุติธรรมที่คุณยึดถือน่ะ มันเป็นแค่สีที่ลอกร่อนตามกาลเวลาเท่านั้นแหละค่ะ ที่รัก" รินรดาชะงัก ลมหายใจของเธอสะดุดเมื่อเอวาขยับเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นหอมจางๆ ของดอกมะลิที่ผสมกับกลิ่นสีน้ำมันบนเสื้อสูทของเธอเอง นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่พวกเธอปะทะกัน แต่ทุกครั้งความสัมพันธ์ที่ทับซ้อนด้วยสถานะศัตรูมักจะทำให้รินรดารู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่บนเส้นด้ายที่พร้อมจะขาดสะบั้น "เธอไม่มีวันเข้าใจความเจ็บปวดของผู้สูญเสียหรอก เอวา" รินรดาเค้นเสียงตอบ สายตาของเธอยังคงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ซ่อนเล่ห์กลเอาไว้ "การล้างแค้นด้วยภาพวาดพวกนี้มันไม่ได้ช่วยให้โลกนี้ดีขึ้น มันแค่ทำให้เธอแปดเปื้อนไปด้วยบาปที่ไม่มีวันล้างออก" "และคุณก็เป็นทนายที่ปกป้องคนผิดมามากพอๆ กับที่ฉันสร้างผลงานชิ้นเอกพวกนี้แหละค่ะ" เอวากระตุกยิ้มที่ดูเศร้าสร้อย "เราสองคนต่างก็มีเลือดเปื้อนมือไม่ต่างกัน ต่างกันแค่คุณใช้กฎหมายเป็นหน้ากาก ส่วนฉันใช้ความงามเป็นข้ออ้าง" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น เธอกำลังจะสวนกลับด้วยถ้อยคำที่เฉียบคมที่สุด แต่ทว่าสายตาของเธอกลับเหลือบไปเห็นบางอย่างบนปกเสื้อสูทของเอวา... มันไม่ใช่แค่คราบสีน้ำมัน แต่เป็นรอยตราประทับขี้ผึ้งสีดำที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี รอยตราประทับของตระกูลที่เธอพยายามตามล่ามาตลอดชีวิต เอวาสังเกตเห็นสายตาของรินรดาที่เปลี่ยนไป เธอขยับยิ้มกว้างขึ้นพลางหยิบกุญแจดอกเล็กที่ห้อยคอออกมาวางบนฝ่ามือของทนายความสาว "ความจริงไม่ได้อยู่ในสำนวนคดีที่คุณถือหรอกค่ะรินรดา แต่มันอยู่ในภาพวาดที่ฉันยังไม่ได้ลงลายเซ็น... อยากจะเห็นผลงานชิ้นต่อไปของฉันไหมคะ?" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนหลายคนก็ดังสะท้อนก้องมาจากโถงทางเดินด้านนอก ตามด้วยเสียงตะโกนเรียกชื่อของรินรดาอย่างร้อนรนจากลูกน้องของเธอ เอวาขยับถอยหลังไปในเงามืดอีกครั้ง ก่อนจะทิ้งคำพูดปริศนาไว้เบื้องหลัง "ตรวจสอบเสื้อสูทของคุณให้ดีนะคะ... บางทีหลักฐานชิ้นสำคัญที่เปลี่ยนโลกของคุณไปตลอดกาล อาจจะถูกซ่อนอยู่ในที่ที่คุณมองข้ามมันไปตั้งแต่เริ่มคดีนี้แล้ว" รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเธอก้มลงมองที่ปกเสื้อสูทของตนเอง และพบเศษกระดาษชิ้นเล็กๆ ที่ถูกเสียบไว้ใต้กระเป๋าเสื้อ มันเป็นภาพวาดลายเส้นดิบๆ ของ 'คนในครอบครัว' ที่เธอคิดว่าตายไปแล้วในคดีเมื่อสิบปีก่อน บลัดดี้แมรี่ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่เงาภาพวาดไปกับรินรดาและเอวานะคะ หวังว่าบทนำนี้จะทำให้ทุกท่านลุ้นระทึกจนวางไม่ลงค่ะ