หุ่นยนต์หรือสงคราม?

"ถ้าคุณยังเดินเข้ามาล้ำเส้นตารางสีเหลืองอีกเพียงก้าวเดียว ผมจะถือว่าคุณจ่อชนวนระเบิดเวลาใส่หน้าผม... และโปรเจกต์หุ่นยนต์กู้โลกบ้าๆ นี่จะจบลงด้วยการพังพินาศตั้งแต่วินาทีแรก" เสียงทุ้มต่ำติดจะเย็นชาจนน่าหมั่นไส้ดังขึ้นทันทีที่รินรดาผลักบานประตูห้องปฏิบัติการชมรมหุ่นยนต์เข้ามา ร่างสูงโปร่งของธามในชุดเสื้อช็อปวิศวกรรมสีเข้มที่พับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นท่อนแขนแกร่งกำลังยืนกอดอกพิงโต๊ะทำงานตัวใหญ่ สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาดุจศาสตราจารย์หนุ่มประเมินเธอนิ่งสนิท ราวกับเธอมันเป็นแค่ฝุ่นผงที่ปลิวเข้ามาเกาะเปื้อนห้องวิจัยอันศักดิ์สิทธิ์ของเขา รินรดาชะงักเท้าที่กำลังก้าวเข้ามา ปลายรองเท้าผ้าใบสีขาวของเธอหยุดลงพอดิบพอดีก่อนจะแตะโดนเส้นเทปสีเหลืองที่อีกฝ่ายจงใจติดแบ่งอาณาเขตไว้บนพื้น เธอเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตากลมโตฉายแววความดื้อรั้นและไม่ยอมคนอย่างชัดเจน "พูดจาให้มันดีๆ หน่อยนะคะ... เอ๊ย... พูดจาให้มันดีๆ หน่อยสิคะ... ไม่ใช่สิ พูดจาให้มันดีๆ หน่อยนะกัปตันธาม" รินรดาเผลอหลุดคำลงท้ายแบบชะนีสายกิจกรรมออกมาเกือบไม่ทัน เมื่อนึกขึ้นได้ว่าผู้ชายตรงหน้าคือคนที่เธอเกลียดขี้หน้าที่สุดในคณะวิศวกรรมศาสตร์ "ฉันไม่ได้เดินเข้ามาเพราะอยากเห็นหน้าบึ้งตึงเหมือนคนท้องผูกของคุณหรอกนะ แต่ทางคณะบดีท่านเซ็นชื่ออนุมัติคำสั่งเด็ดขาดมาแล้วว่า ให้ฉัน... นิสิตปีสองผู้กวาดเกรดเฉลี่ยอันดับหนึ่งของภาควิชาบริหารธุรกิจ... มาเป็นผู้จัดการโปรเจกต์ควบคุมงบประมาณและประสานงานให้ชมรมหุ่นยนต์สุดหวงของคุณ!" เธอสะบัดแฟ้มเอกสารสีน้ำเงินในมือลงบนโต๊ะทำงานเสียงดัง *ปัง!* จนอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ชิ้นเล็กชิ้นน้อยกระเด็นกระดอน ธามไม่แม้แต่จะก้มลงมองเอกสารแผ่นนั้น สายตาของเขายังคงตรึงอยู่ที่ใบหน้าเรียวสวยที่กำลังขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความโกรธ "ผมไม่ต้องการผู้จัดการโปรเจกต์... และยิ่งไม่ต้องการคนที่แยกความแตกต่างระหว่างตัวเก็บประจุกับตัวต้านทานไม่ออกเข้ามาเดินเกะกะในพื้นที่ทำงานของผม" ธามยืดตัวตรงก้าวเดินเข้ามาประชิดเส้นสีเหลือง ร่างสูงใหญ่สร้างแรงกดดันมหาศาลจนรินรดาต้องเผลอถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "คุณคิดว่าการบริหารเงินงบมันเหมือนกับการจัดงานคอนเสิร์ตหรือไงรินรดา? ที่นี่มีแต่สมการคณิตศาสตร์ โค้ดดิ้ง และแผงวงจรที่พร้อมจะช็อตใส่หน้าคนไร้สมองได้ตลอดเวลา" "นี่คุณ! ว่าใครไร้สมองฮะ!" รินรดาปรี่เข้าไปใกล้เส้นสีเหลืองทันที ความอดทนที่สั่งสมมาตลอดทางเดินจากตึกคณะบริหารมาถึงตึกวิศวะขาดผึ่งลงตรงหน้าเขา "ถึงฉันจะไม่รู้เรื่องโค้ดดิ้งบ้าบออะไรนั่น แต่ฉันรู้แน่ๆ ว่าคุณกำลังจะทำให้ชมรมนี้โดนตัดงบเพราะบริหารจัดการเวลาห่วยแตก! ถ้าไม่มีฉันคอยคุมสเปรดชีตบัญชีนะ ป่านนี้คุณเอาเงินค่าอะไหล่ไปซื้อหุ่นยนต์กันดั้มหมดห้องแล้วมั้ง!" ธามหรี่ตามองผู้หญิงตรงหน้า รินรดากำลังยืนเท้าสะเอว หายใจกระฟัดกระเฟียดจนหน้าอกกระเพื่อมไหวตามจังหวะอารมณ์ ใบหน้าสวยเฉี่ยวนั้นไม่ได้มีความเกรงกลัวเขาเลยสักนิด มีแต่ความท้าทายที่พุ่งทะยานออกมาจากดวงตากลมโตคู่นั้น ในสายตาคนอื่น ธามคือประธานชมรมหุ่นยนต์ผู้เย็นชา ดุดัน และเข้าถึงยาก เป็นอัจฉริยะที่ทุกคนต้องก้มหัวให้ แต่สำหรับรินรดา... ผู้ชายคนนี้ก็แค่นักวิทยาศาสตร์สติเฟื่องจอมเผด็จการที่วันๆ หมกมุ่นอยู่แต่กับเหล็กและสายไฟจนลืมไปแล้วว่าโลกภายนอกเขาหายใจกันด้วยอะไร "งั้นเรามาเดิมพันกันไหมล่ะ" ธามโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้เส้นแบ่งอาณาเขต กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางปะปนกับกลิ่นโอโซนจางๆ จากหัวแร้งบัดกรีลอยเข้าจมูกรินรดาจนเธอต้องกลั้นหายใจ "ถ้าคุณอยู่รอดในห้องแล็บของผมได้ไม่ถึงสามวัน แล้วร้องไห้ขอกลับไปซบตักคณบดี... คุณต้องเป็นคนเลี้ยงกาแฟผมทั้งเทอม" "แล้วถ้าฉันอยู่รอด แถมยังบริหารโปรเจกต์นี้จนคว้าแชมป์ระดับประเทศกลับมาได้ล่ะ?" รินรดายื่นหน้าเข้าไปใกล้กว่าเดิม ปลายจมูกเกือบจะชนกันถ้าไม่มีช่องว่างของอากาศกั้นไว้ แววตาของเธอวาวโรจน์ด้วยความมั่นใจ "คุณ... ต้องเป็นคนกวาดห้องแล็บนี้เองทุกวันอาทิตย์ตลอดหนึ่งปีเต็ม!" ธามชะงักไปนิดเมื่อเห็นความกล้าบ้าบิ่นในแววตานั้น ริมฝีปากหยักลึกกระตุกยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน เป็นรอยยิ้มที่ทำเอาหัวใจของรินรดาเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่งอย่างน่าหงุดหงิด "ตกลงตามนั้น..." ธามกระซิบเสียงต่ำลอดไรฟัน รินสัมผัสได้ถึงความใกล้ชิดที่อันตรายจนเกินพิกัด "เตรียมตัวเก็บกระเป๋าออกไปร้องไห้ได้เลย... คุณหนูรินรดา" ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ก่อนที่รินรดาจะได้อ้าปากสวนกลับด้วยถ้อยคำเจ็บแสบ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ ก่อนที่บานประตูห้องแล็บจะถูกผลักเปิดออกโดยฝีมือของไอ้ "กรณ์" รองประธานชมรมหน้าตาตื่น "ไอ้ธาม! แย่แล้ววะ! อาจารย์ที่ปรึกษาเรียกตัวด่วน บอกว่ามีประกาศเปลี่ยนแปลงเงื่อนไขการส่งโปรเจกต์หุ่นยนต์กู้โลกปีนี้ใหม่หมด... และคู่แข่งตัวฉกาจจากมหา’ลัยคู่ปรับเขาประกาศศักดาแล้วว่าปีนี้เขาจะส่งหุ่นยนต์ AI อัจฉริยะที่เหนือกว่าเราสิบเท่าเข้าประกวด!" ธามหันขวับไปมองหน้าเพื่อนสนิททันที รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขายิ่งกว่าเดิม รินรดาที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ถึงกับสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิในห้องที่ลดฮวบลงอย่างฉับพลัน แต่สิ่งที่ทำให้รินรดาต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจยิ่งกว่า คือประโยคถัดมาที่กรณ์พูดออกมาด้วยน้ำเสียงหอบเหนื่อย "แล้วที่สำคัญกว่านั้น... กรรมการผู้ทรงคุณวุฒิที่จะมาตัดสินโปรเจกต์รอบคัดเลือกสัปดาห์หน้า... ดันเป็น 'พี่คีย์' อดีตแฟนเก่าสายเปย์ของรินรดา ที่เพิ่งบินกลับมาจากเยอรมนีเมื่อวานนี้เองวะ!" ธามหันขวับกลับมามองหน้าหญิงสาวที่ยืนแข็งค้างอยู่ข้างตัวทันที นัยน์ตาสีเข้มคมกริบคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยประกายความหึงหวงและโทสะที่ระเบิดขึ้นอย่างไร้สาเหตุ ขณะที่รินรดากำหมัดแน่นด้วยความรู้สึกเหมือนมีฟ้าผ่าลงกลางหัวเมื่อได้ยินชื่อนั้น... ชื่อของคนที่เธอพยายามหนีหน้ามาตลอดสองปีเต็ม! ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "คอร์ดรักกีตาร์โปร่ง" เสมอนะครับ