ศพที่ไม่มีรอยแผล

กลิ่นกระดาษเก่าอายุร่วมร้อยปีผสมกับกลิ่นอับชื้นของห้องใต้ดิน มักบอกเล่าเรื่องราวของกาลเวลาได้ดีกว่าตัวอักษรที่ถูกบันทึกไว้ แต่วันนี้... กลิ่นอายในหอจดหมายเหตุประจำจังหวัดภาคเหนือแห่งนี้ กลับมีบางสิ่งที่แปลกปลอม กลิ่นนั้นจางเสียจนเกือบแยกไม่ออก หากแต่คนที่มีประสาทสัมผัสไวต่อความผิดปกติอย่าง **รวิศ** ย่อมรู้ดีว่ามันคือกลิ่นของ "ความตาย" ที่เพิ่งผ่านพ้นไปไม่กี่อึดใจ นิ้วเรียายาวภายใต้ถุงมือผ้าฝ้ายสีขาวหยุดชะงักจากการพลิกดูเอกสารโบราณระเบียนภาษีสมัยรัชกาลที่ 5 แว่นตากรอบเงินสะท้อนแสงไฟนีออนสีนวลจากเพดาน เผยให้เห็นดวงตาคมกริบที่ฉายแววครุ่นคิดอย่างหนัก ในฐานะนักมานุษยวิทยาผู้ยึดมั่นในหลักฐานเชิงประจักษ์และเหตุผลทางวิทยาศาสตร์ รวิศไม่เคยเชื่อเรื่องงดงามตามตำนานพื้นบ้าน หรือเรื่องเล่าขานปรำปราที่ชาวบ้านมักใช้หลอกเด็ก แต่วันนี้... ทฤษฎีทางสังคมศาสตร์และชาติพันธุ์วิทยาที่เขาเพียรศึกษามาตลอดชีวิตกำลังถูกท้าทายด้วยความเงียบงันอันน่าขนลุก "คุณรวิศครับ... ทางนี้มีเรื่องน่าสนใจกว่ากระดาษพวกนั้นเยอะครับ" เสียงทุ้มติดจะกะล่อนเล็กน้อยดังแว่วมาจากมุมอับของชั้นวางหนังสือแถวที่เจ็ด น้ำเสียงนั้นไม่ได้มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย หากแต่เจือด้วยความระอาใจระคนแปลกประหลาด รวิศถอนหายใจเบาๆ ปิดแฟ้มเอกสารตรงหน้าลงอย่างระมัดระวัง เขาก้าวเท้าเดินไปตามทางเดินแคบๆ ระหว่างชั้นหนังสือไม้สักทองที่อัดแน่นไปด้วยประวัติศาสตร์ท้องถิ่น ที่นั่น... **อัคนี** มัคคุเทศก์หนุ่มท่าทางกะล่อน ผู้มีดีกรีเป็นถึงทายาทตระกูลหมอผีชื่อดังที่พยายามหนีจากพันธะทางสายเลือด กำลังยืนกอดอกมองลงไปที่พื้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย "ผมบอกคุณแล้วว่าเอกสารบ้าๆ พวกนี้ไม่มีข้อมูลเรื่องพิธีกรรมล้างอาคมที่..." รวิศชะงักคำพูดไว้เพียงแค่นั้น เมื่อสายตาปะทะเข้ากับร่างของใครบางคนที่นอนขดอยู่บนพื้นพรมสีแดงเข้ม ชายหนุ่มในชุดสูทพนักงานหอจดหมายเหตุวัยกลางคนนอนคว่ำหน้าอยู่กับพื้น ดวงตาทั้งสองข้างเบิกโพลงจนแทบจะหลุดออกมาจากเบ้า รูม่านตาขยายกว้างจนเห็นเป็นสีดำสนิท ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ราวกับได้พบเห็นบางสิ่งที่เกินกว่าสมองของมนุษย์จะจินตนาการและรับไหว ริมฝีปากอ้าค้างราวกับกำลังจะกรีดร้องแต่ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา รวิศรีบก้าวเข้าไปใกล้ คุกเข่าลงข้างศพอย่างไม่ลังเล สัญชาตญาณความเป็นมนุษย์สั่งให้เขาเอื้อมมือไปแตะที่ชีพจรบริเวณลำคอ แม้จะรู้ดีแก่ใจจากอุณหภูมิร่างกายที่เย็นเฉียบแล้วว่ามันสายเกินไป "เสียชีวิตมาไม่เกินครึ่งชั่วโมงครับ" รวิศเอ่ยเสียงเรียบ พยายามควบคุมสติไม่ให้ความตื่นตระหนกเข้าครอบงำ "ไม่มีร่องรอยการต่อสู้ ไม่มีรอยฟกช้ำ ไม่มีบาดแผลจากการถูกทำร้ายแม้แต่นิดเดียว" อัคนีค่อยๆ ย่อตัวลงนั่งยองๆ ข้างๆ เขา ดวงตาคมกริบภายใต้แสงไฟสลัวไม่ได้มองที่บาดแผลภายนอก หากแต่ทอดมองผ่านร่างนั้นราวกับกำลังมองเห็นอะไรบางอย่างที่รวิศไม่มีวันมองเห็น "คุณรวิศสังเกตมือเขาสิครับ" อัคนีพยักเพยิดไปที่มือทั้งสองข้างของศพ รวิศก้มลงมองตาม ปลายนิ้วทั้งสิบคงงอจิกเข้าหากลุ่มเส้นผมของตัวเองแน่นจนหนังศีรษะหลุดลอก เล็บมีคราบเลือดติดอยู่เล็กน้อยจากการข่วนเข้าที่เนื้อตัวเองด้วยความตื่นตระหนก "เขาพยายามจะดึง... บางอย่างออกจากหัวตัวเอง?" รวิศวิเคราะห์ตามหลักการแพทย์และจิตวิทยา "อาการแบบนี้... ภาวะช็อกเฉียบพลันจากความกลัวขั้นรุนแรง (Acute Panic Attack) จนทำให้ระบบประสาทสั่งการทำงานผิดพลาด หัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน?" "ร่างกายมนุษย์เรามีความมหัศจรรย์ครับคุณนักมานุษยวิทยา..." อัคนีเปรยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็นจริงจังอย่างผิดหูผิดตา รอยยิ้มกะล่อนหายวับไปจากใบหน้า "มันสามารถสั่งให้หัวใจหยุดเต้นได้ด้วยความกลัว... แต่ความกลัวระดับไหนกันครับ ที่ทำให้คนคนหนึ่งกลัวได้แม้กระทั่งเงาของตัวเองในที่สว่างแบบนี้" รวิศเงยหน้าขึ้นมองคู่หู ชายหนุ่มตรงหน้าไม่ได้ดูตกใจเลยสักนิด นั่นเป็นเพราะนี่ไม่ใช่ศพแรกที่อัคนีเคยเห็น และแน่นอนว่ามันไม่ใช่การตายด้วยโรคหัวใจธรรมดาอย่างที่กฎหมายต้องการให้สรุป "คุณเห็นอะไร อัคนี?" รวิศถามเสียงต่ำ นัยน์ตาคู่นคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตานิ่งสนิทของอีกฝ่าย อัคนีไม่ตอบทันที เขายื่นมือออกไป นิ้วเรียวแตะเบาๆ ที่กลางหน้าผากของศพที่ไร้ลมหายใจ ทันใดนั้น บรรยากาศรอบตัวก็ลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว อุณหภูมิในห้องจดหมายเหตุที่ควรจะอบอ้าวกลับหนาแน่นไปด้วยความเย็นยะเยือกที่เสียดแทงลึกลงไปถึงกระดูกดำ เส้นผมของศพขยับ57เลื่อนเล็กน้อย ทั้งที่ไม่มีลมพัดผ่านแม้แต่น้อย "ผมไม่ได้เห็นอะไรหครับคุณรวิศ..." อัคนีชักมือกลับ ชายหนุ่มยิ้มแห้งๆ กลบเกลื่อนความตึงเครียด "ผมแค่ 'ได้ยิน'..." "ได้ยินอะไร?" **"เสียงกระซิบครับ... มันกำลังบอกว่า 'คนต่อไป... คือพวกเรา'"** สิ้นคำพูดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยเพลิงไหม้ของหอจดหมายเหตุก็แผדเสียงดังสนั่นหวั่นไหว แสงไฟสีนวลในห้องกะพริบถี่ๆ ก่อนจะดับลงพรึบ เหลือเพียงความมืดมิดและแสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานที่สาดส่องลงมาอาบไล้ร่างไร้ชีวิตบนพื้นพรม และในความมืดที่ไร้ซึ่งการมองเห็นนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนกำลังเดินตรงมายังแถวหนังสือที่พวกเขากำลังยืนอยู่... ทีละก้าว... ทีละก้าว อย่างเชื่องช้าแต่มั่นคง ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางก้าวแรกไปกับปริศนานี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ