บ้านอัจฉริยะกับไอ้ตัวป่วน

"ถ้าคุณก้าวเข้ามาในรัศมีอีกครึ่งก้าว ระบบความปลอดภัยจะเริ่มนับถอยหลังเพื่อล็อกตัวคุณเข้ากับกำแพง แล้วถ้าคุณยังไม่หยุดมือ ผมจะทำให้เครื่องทำพาสต้าของคุณกลายเป็นเศษเหล็กภายในสามวินาทีครับ" คีย์ยืนนิ่งอยู่กลางโถงทางเดิน แสงไฟ LED สีขาวนวลจากระบบ Smart Home สะท้อนแว่นตาของเขาจนเป็นประกายเย็นเยียบ นิ้วเรียวยาววางอยู่เหนือแท็บเล็ตคอนโทรลเลอร์ที่เชื่อมต่อกับบ้านทั้งหลัง ดวงตาคู่คมจ้องเขม็งไปที่ร่างสูงโปร่งที่กำลังง่วนอยู่กับการตั้งเตาแก๊สปิกนิกบนโต๊ะหินอ่อนราคาแพงระยับ เพลิงไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง เขาเพียงแค่ฮัมเพลงเบาๆ พลางหยิบตะหลิวขึ้นมาควงเล่นในมืออย่างอารมณ์ดี "โถ่ พ่อคุณ... บ้านราคาหลายสิบล้าน แต่ไม่มีกลิ่นอายของความเป็นคนเลยสักนิด กลิ่นสารเคมีทำความสะอาดมันทำลายบรรยากาศการทำอาหารหมด ผมอุตส่าห์แบกวัตถุดิบมาจากตลาดสดเชียวนา อย่าใจร้ายนักเลยครับ" "ที่นี่ไม่ใช่ร้านอาหาร และผมไม่ได้อนุญาตให้คุณเข้ามา" คีย์ก้าวเท้าฉับๆ เข้าไปหาอีกฝ่าย ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนที่แผ่ออกมาจากเตา "ออกไป ก่อนที่ผมจะเรียกหน่วยรักษาความปลอดภัย" เพลิงหัวเราะหึ จังหวะที่คีย์เดินเข้ามาใกล้ เพลิงก็อาศัยจังหวะเสี้ยววินาทีนั้นตวัดกระทะที่เต็มไปด้วยหอมหัวใหญ่สับละเอียดผัดจนเป็นสีเหลืองทอง กลิ่นหอมฉุนยั่วน้ำลายฟุ้งกระจายไปทั่วพื้นที่ปลอดเชื้อของคีย์ จนคนเจ้าระเบียบถึงกับชะงักฝีเท้า "อื้อหือ... หอมใช่ไหมล่ะ? หิวล่ะสิ" เพลิงหันมาส่งยิ้มกวนประสาทให้ พร้อมกับหยิบสเต็กเนื้อชั้นดีวางลงบนเตา เสียงเนื้อกระทบกระทะดังฉ่าสนั่นหวั่นไหวราวกับเย้ยหยันระบบเก็บเสียงอันเงียบเชียบของบ้าน "ผมบอกให้หยุด!" คีย์ขยับนิ้วสั่งการ ระบบระบายอากาศในบ้านทำงานหนักขึ้นทันทีเพื่อดูดกลิ่นควันออกไป แต่มันกลับยิ่งทำให้กลิ่นหอมของเนยและกระเทียมกระจายตัวรุนแรงกว่าเดิม "อย่าทำเป็นเล่นตัวไปเลยคีย์" เพลิงวางตะหลิวลงแล้วหันมาเผชิญหน้า ระยะห่างเพียงแค่คืบทำให้คีย์เห็นประกายตาที่แพรวพราวของอีกฝ่ายชัดเจน "นายเขียนโค้ดให้บ้านจำลองความสมบูรณ์แบบได้ แต่ลืมนึกไปหรือเปล่าว่ามนุษย์น่ะขับเคลื่อนด้วยสารเคมีในสมอง และสิ่งที่ฉันกำลังทำอยู่เนี่ย มันคือวิถีแห่งความสุขที่โค้ดของนายให้ไม่ได้" คีย์กัดกรามแน่น เขาเกลียดความวุ่นวาย เกลียดกลิ่นอาหารที่ติดเฟอร์นิเจอร์ และที่สำคัญที่สุด... เขาเกลียดที่หัวใจตัวเองเริ่มเต้นผิดจังหวะเพียงเพราะแววตาซุกซนของเชฟหนุ่มที่บุกเข้ามาในเขตหวงห้าม "นายมันตัวป่วน" คีย์เค้นเสียงลอดไรฟัน "แต่ก็เป็นตัวป่วนที่ทำให้นายมีชีวิตชีวาขึ้นนะ" เพลิงขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกจนคีย์ต้องถอยหลังไปพิงกับเคาน์เตอร์ครัว มือหนาของเพลิงเอื้อมไปแตะขอบแท็บเล็ตในมือคีย์เบาๆ ก่อนจะกดปิดหน้าจอหน้าตาเฉย "เลิกเฝ้าบ้านสักห้านาที แล้วลองชิมฝีมือฉันดูไหม? ถ้าไม่ถูกใจ... ฉันจะยอมโดนล็อกติดกำแพงให้เล่นตามใจชอบเลย" คีย์นิ่งงัน ลมหายใจอุ่นร้อนของเพลิงรดรินอยู่ที่ปลายจมูก สัมผัสถึงความกล้าบ้าบิ่นที่อีกฝ่ายส่งมา มันเป็นความรู้สึกที่เขาไม่เคยรับมือได้เลยสักครั้ง ทว่าในจังหวะที่คีย์กำลังจะอ้าปากโต้ตอบ เสียงสัญญาณแจ้งเตือนภัยที่ดังแหลมแสบแก้วหูก็แผดร้องขึ้นทั่วบ้าน หน้าจอโฮโลแกรมรอบทิศทางเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานทันที "ระบบรักษาความปลอดภัยภายนอกถูกบุกรุก... ตรวจพบการเข้าถึงโดยไม่ได้รับอนุญาตที่ประตูชั้นล่างสามจุด" เสียง AI ของบ้านประกาศก้อง คีย์และเพลิงหันไปมองหน้ากันทันที ความขี้เล่นในแววตาของเพลิงหายวับไปกลายเป็นความตึงเครียดที่เฉียบคม คีย์คว้ามือเพลิงไว้แน่นก่อนจะดึงให้หลบเข้าหลังเคาน์เตอร์ครัว "นั่นไม่ใช่เพื่อนของนายแน่ๆ" คีย์กระซิบ เสียงของเขาเรียบเย็นแต่แฝงไปด้วยความกังวลที่ปิดไม่มิด เพลิงคว้ามีดเชฟคู่ใจขึ้นมาถือไว้มั่นพลางยิ้มมุมปาก "ดูท่ามื้อนี้จะมีแขกไม่ได้รับเชิญมาขัดจังหวะเสียแล้วสิ... กอดฉันไว้แน่นๆ นะคีย์ ถ้าไม่อยากเป็นศพก่อนได้ชิมสเต็ก" หวังว่าเนื้อหานี้จะถูกใจและทำให้ทุกท่านตื่นเต้นไปกับความสัมพันธ์ของทั้งคู่จนต้องรีบอ่านตอนต่อไปนะครับ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามผลงานของ "ฮาไม่จำกัด" เสมอมาครับ