ประกายกระบี่แรก

เศษซากหักพังของสำนักกระบี่นภาลัยในยามนี้ เหลือเพียงเสาหินอัคนีสีนิลที่แตกร้าวและผืนปฐพีที่ถูกแผดเผาจนกลายเป็นสีเทาดำจากเพลิงสงครามเมื่อสามปีก่อน ความเงียบงันปกคลุมราวกับสุสานของเหล่าทวยเทพ ทว่าเบื้องหลังความรกร้างว่างเปล่านั้นกลับซ่อนไว้ด้วยกระแสลมปราณที่หมุนวนอย่างบ้าคลั่งราวกับพายุวิญญาณ "สามปี... สามร้อยหกสิบห้าวัน... โลหิตของคนตระกูลไป๋ย่อมไม่ไหลสูญเปล่า" เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของพยัคฆ์หนุ่มดังขึ้นท่ามกลางความเวิ้งว้าง ไป๋อวิ๋นเฟิงยืนหยัดอยู่ ณ ใจกลางซากปรักหักพัง ร่างกายของเขาสวมชุดคลุมสีขาวปักลายเมฆาที่บัดนี้ขาดวิ่นจากแรงกดดันของปราณรอบตัว เส้นผมสีดำสนิทปลิวสยายตามแรงลม เส้นเอ็นที่ข้อมือปูดโปนบ่งบอกถึงพลังอำนาจมหาศาลที่ถูกอัด อั้นไว้ภายใน ดวงตาคมกริบราวกับคมกระบี่กวาดมองไปเบื้องหน้า ที่นั่น... คือเงาร่างสีขาวบริสุทธิ์ราวกับภาพวาดเซียน นางยืนอยู่บนยอดเสาหินที่หักโค่น เรือนร่างอรชรสะท้อนแสงจันทร์สลัว ผิวพรรณขาวผ่องดั่งหิมะพันปี แววตาคู่คมกวาดมองเขาด้วยความเย็นชาไร้ก้นบึ้ง ทว่าลึกเข้าไปในดวงตานั้นกลับซ่อนความห่วงaใยที่ไม่อาจเอ่ยคำใดออกมาได้ "ไป๋อวิ๋นเฟิง... เจ้ายังดึงดันที่จะใช้ 'วิชากระบี่ไร้ลักษณ์' ฝืนลิขิตฟ้าดินเช่นนี้อีกหรือ? สวรรค์ไม่อาจต่อกร... เจ้าก็รู้ดีแก่ใจ" เสียงของมู่หรงเสวี่ยเยือกเย็นราวน้ำแข็งขั้วโลก นางเอ่ยเตือนด้วยความหวangดี แม้ภายนอกจะดูไร้หัวใจ แต่ทั่วทั้งยุทธภพนี้ มีเพียงนางผู้เดียวที่กล้าเอ่ยคำพูดเช่นนี้กับจอมยุทธ์ผู้ทะนงตนตรงหน้า ไป๋อวิ๋นเฟิงแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวอกที่เจ็บปวดสะท้อนก้องกังวาน "สวรรค์? ฟ้าดินเมตตาผู้ใดบ้าง? หากฟ้าดินไร้คุณธรรม ไฉนข้าจึงต้องก้มหัวให้มัน! เสวี่ยเอ๋อร์ เจ้าถอยไป... วันนี้ ข้าจะใช้กระบี่ในมือนี้แหละ ทะลวงผ่านม่านเมฆาสวรรค์ สะกดความอัปยศที่ตระกูลไป๋ได้รับ!" สิ้นคำพูด ร่างของไป๋อวิ๋นเฟิงก็พลพลันระเบิดรัศมีกระบี่สีครามเข้มพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องนภา เมฆฝนสีดำสนิทก่อตัวขึ้นอย่างฉับพลัน สายฟ้าสีทองคำฟาดผ่าลงมาฉีกกระชากความมืดมิด ปราณกระบี่นับพันหมื่นสายแผ่ซ่านออกไปรอบทิศทางจนพื้นศิลาแหลละเอียดเป็นผุยผง นี่คือการแสดงวิชากระบี่อันตระการตาที่แม้แต่ปรมาจารย์แห่งยุคยังต้องสั่นสะท้าน! เขากำด้ามกระบี่ในมือแน่น พลังปราณแห่งเต๋าพรั่งพรูเข้าสู่ตัวกระบี่จนเกิดเสียงหวีดหิวราศีกาล วิชากระบี่ที่ไร้รูปร่าง ไร้กระบวนท่า แต่กลับเต็มไปด้วยเจตంటะสังหารที่ร1าวกับจะผ่าแยกโลกหล้าออกเป็นสองส่วน นี่คือแกแท้แห่งวิชาที่เขาใช้เวลาขัดเกลามาตลอดสามปีเต็ม "ย้ากกกก!" เสียงคำรามก้องสะท้านปฐพี ไป๋อวิ๋นเฟิงก้าวเท้าทะยานขึ้นสู่ห้วงอากาศ ร่างของเขากลายเป็นประกายแสงสีเงินยวงพุ่งตรงเข้าหาท้องฟ้าที่คำรามกราม ประกายกระบี่แรกถูกหวาดวัดออกไปอย่างไร้ความปรานี พลังปราณพุ่งทะยานตัดผ่านกลีบเมฆจนเกิดช่องว่างขนาดใหญ่ แสงสว่างเจิดจ้าอาบไล้ทั่วทั้งผืนปฐพี ดุจดั่งมังกรเงินที่ตื่นจากการหลับใหลและพุ่งทะยานสู่ห้วงนรก มู่หรงเสวี่ยเบิก1ดงตากว้างเล็กน้อย ร่างกายบอบบางสะท้านเฮือก นางมองภาพนั้นด้วยความทึ่งแกมหวาดหวั่น... วิชานี้ มันเหนือล้ำเกินกว่าขอบเขตของมนุษย์ไปเสียแล้ว ทว่า... ในวินาทีที่ประกายกระบี่กำลังจะทะลวงผ่านชั้นฟ้าขั้นสุดท้าย ท้องฟ้าสีดำสนิทก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นสีเลือด อสนีบาตสายหนึ่งที่ใหญ่กว่าเดิมนับร้อยเท่าพุ่งย้อนศรลงมาจากเบื้องบนด้วยความเร็วที่ไม่อาจมองทัน! และก่อนที่กระบี่ในมือของไป๋อวิ๋นเฟิงจะสัมผัสถึงเป้าหมาย เงาร่างสีดำสนิทลึกลับผู้หนึ่งก็ปรากฏขึ้นอย่างไร้สุ้มเสียงกลางสายฟ้าสีเลือด พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่กรีดแทงหัวใจ... "สวะตระกูลไป๋... คิดว่าเจ้าเป็นผู้เดียวที่มีสิทธิ์ฝืนลิขิตฟ้าหรือ?" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในวิถีกระบี่อันโดดเดี่ยวนี้ด้วยกันนะครับ