เหล้าหนึ่งจอก กับหญิงสาวหน้าตาย

"ถ้าเจ้ายังทำหน้าเหมือนคนเพิ่งเสียบิดาไปเช่นนั้น เหล้าในจอกนี้คงเสียรสชาติแย่" คำพูดกวนประสาทหลุดออกมาจากปากของบุรุษหนุ่มผู้กำลังเอนหลังพิงเสาไม้เก่าคร่ำของโรงเตี๊ยม 'มังกรหวนคืน' นิ้วเรียวยาวคีบจอกเหล้าสีขุ่นขึ้นจรดริมฝีปาก กลิ่นสุราหมักจากดอกท้อกระจายตัวฟุ้งไปทั่วโต๊ะไม้ที่เต็มไปด้วยคราบหยดเหล้า หลี่เฟยเทียนมองหญิงสาวเบื้องหน้าด้วยสายตาหยอกเย้า ทว่าในใจกลับครุ่นคิดถึงเงาของดาบที่สะท้อนอยู่ในแก้วสุรา หญิงสาวตรงข้ามเขาสวมชุดขาวบริสุทธิ์ราวกับเกล็ดหิมะที่เพิ่งร่วงหล่นจากยอดเขาคุนหลุน ใบหน้าของนางเรียบเฉยดุจรูปปั้นหิน ไม่มีความรู้สึกสะทกสะท้านต่อวาจาล่วงเกินของบุรุษขี้เมา นางคือไป๋หลิน ทายาทสำนักเซียนหิมะ ผู้ซึ่งในเวลานี้กำลังจ้องมองร่างของชายฉกรรจ์สามคนที่นอนสลบไสลอยู่ข้างประตูทางออก "เก็บวาจาของเจ้าไว้สั่งเสียเถอะ หลี่เฟยเทียน" เสียงของนางเย็นเยียบดุจน้ำแข็งที่กัดกินกระดูก "ตำราวิชาลับตระกูลไป๋ถูกโจรกลุ่มนี้ช่วงชิงไป หากข้าตามมันกลับมาไม่ได้ หัวของเจ้ากับข้า... คงวางอยู่ในถาดใบเดียวกันไม่ช้าก็เร็ว" หลี่เฟยเทียนหัวเราะหึในลำคอ เขาตบโต๊ะเบาๆ จนจอกเหล้าสั่นไหว "ตำราแค่นั้นหรือ? วิชากระบี่เซียนหิมะที่ใครก็เข้าไม่ถึง แต่กลับถูกหัวขโมยกระจอกสามตัวฉกไปได้ง่ายๆ ข้าว่าท่านควรพิจารณาตัวเองแทนที่จะมาคาดคั้นกับคนเมาอย่างข้าดีกว่าไหมแม่นาง" ไป๋หลินไม่ตอบคำถาม มือขวาของนางขยับไปแตะด้ามกระบี่ข้างเอว แสงสีฟ้าอ่อนวูบวาบปรากฏขึ้นรอบกาย บรรยากาศภายในโรงเตี๊ยมที่เคยอึกทึกกลับเงียบเชียบลงฉับพลัน เหล่าแขกเหรื่อต่างพากันถอยกรูดไปจนชิดกำแพงด้วยความหวาดกลัวต่อแรงกดดันจากลมปราณระดับสูง "ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อเสวนา" นางกล่าวพลางสาวเท้าเข้ามาหาเขา "ข้าได้ข่าวว่าเจ้าเห็นมัน... หัวหน้าโจรกลุ่มนี้มุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกของเมือง สู่หุบเขาไร้เสียง บอกมา... หรือจะให้ข้าบังคับด้วยกระบี่" หลี่เฟยเทียนยืดตัวตรง ใบหน้าที่เคยดูไร้สาระแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นชั่วพริบตา เขาวางจอกเหล้าลงช้าๆ พลางใช้นิ้วชี้เคาะขอบโต๊ะเป็นจังหวะ 'กึก... กึก...' ราวกับเสียงนาฬิกาแห่งโชคชะตาที่กำลังเดินถอยหลัง "หุบเขาไร้เสียงเป็นที่ซ่อนของสำนักพรรคมารเลือด" หลี่เฟยเทียนพ่นลมหายใจออกมาเป็นไอเหล้า "เจ้ากำลังจะเอาตัวไปตายนะไป๋หลิน เพียงเพื่อตำราแผ่นเดียวที่เจ้าแทบไม่ได้ฝึกฝนจนแตกฉานด้วยซ้ำ" ไป๋หลินชะงัก สายตาของนางวูบไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าว "หน้าที่ตระกูลคือเกียรติยศ ข้ามิใช่คนขี้ขลาดที่มัวแต่มุดหัวอยู่ในโรงเตี๊ยมเพื่อรอความตายไปวันๆ" "เกียรติยศหรือ?" หลี่เฟยเทียนลุกขึ้นยืน ร่างกายสูงโปร่งของเขาดูขัดกับสภาพเสื้อผ้าที่ยับย่น เขาก้าวเข้าหาไป๋หลินจนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่คืบ "เกียรติยศกินไม่ได้ และมันก็ไม่อาจฟื้นคืนชีพอาจารย์ที่ตายไปเพราะความดื้อรั้นของศิษย์ได้หรอก... ข้าเตือนเจ้าแล้ว" ขณะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดจนแทบจะระเบิด ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายสิบคู่ก็ดังขึ้นจากด้านนอกโรงเตี๊ยม พร้อมกับรังสีอำมหิตที่พุ่งทะลุผ่านผนังไม้เข้ามาดุจธนูอาบยาพิษ พลังปราณที่กดทับลงมาทำให้จอกเหล้าบนโต๊ะแตกกระจายละเอียดเป็นผงฝุ่น หลี่เฟยเทียนหรี่ตาลง เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคย... กลิ่นอายของศัตรูเก่าที่ตามล่าเขามาตลอดหลายปี "ดูเหมือนแขกไม่ได้รับเชิญจะมาถึงก่อนเวลาเสียแล้วนะแม่นาง" หลี่เฟยเทียนหยิบขลุ่ยเหล็กข้างเอวขึ้นมาควงเล่นในมือ "หากเจ้ายังอยากมีชีวิตอยู่เพื่อตามหาตำราของเจ้า ก็จงเลิกทำหน้าตาย แล้วเตรียมกระบี่ของเจ้าให้พร้อมเสีย เพราะสิ่งที่อยู่หลังประตูบานนั้น... ไม่ใช่แค่พวกโจรหรอก" ไป๋หลินชักกระบี่ออกจากฝัก แสงสีเงินพุ่งกระจายออกมาจนน่าอัศจรรย์ นางหันหลังไปเผชิญหน้ากับประตูทางเข้า ก่อนจะเหลือบมองบุรุษจอมกวนประสาทข้างกาย "เจ้า... ถ้าตายที่นี่ ข้าจะไม่ฝังเจ้าให้" หลี่เฟยเทียนยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่ดูราวกับคนบ้าที่เพิ่งหลุดพ้นจากพันธนาการ "ข้าไม่ต้องการหลุมศพ แต่ข้าต้องการเหล้าอีกสักจอกหลังจบศึกนี้... หวังว่าฝีมือเจ้าจะสมคำร่ำลือนะ" สิ้นคำพูดของเขา ประตูโรงเตี๊ยมก็ถูกกระแทกจนแหลกละเอียดด้วยฝ่ามือพลังปราณ เงาร่างของชายชุดดำนับสิบคนพุ่งเข้ามาพร้อมกับศาสตราวุธที่อาบด้วยเปลวเพลิงสีเขียวท่ามกลางเสียงหัวเราะเย้ยหยันที่ดังมาจากเงามืดเบื้องหลังกลุ่มนักฆ่า "หลี่เฟยเทียน! วันนี้คือวันตายของเจ้า และวิชาเซียนหิมะจะเป็นมรดกชิ้นสุดท้ายของข้า!" เสียงตะโกนก้องทำเอาอากาศสั่นสะเทือน หลี่เฟยเทียนกระชับขลุ่ยในมือมั่น พลังปราณสีครามเริ่มหมุนวนรอบกายเขาจนเสื้อผ้าสะบัดไหว เขาหันไปมองไป๋หลินที่ยืนนิ่งเตรียมรับมือด้วยสมาธิที่แน่วแน่... สงครามที่แท้จริงได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ณ วินาทีนี้ ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเซียนสุราผู้โดดเดี่ยวและนางเซียนผู้เย็นชาในบทเริ่มต้นนี้ครับ หวังว่าทุกท่านจะพร้อมสำหรับความมันส์ที่กำลังจะตามมาในตอนถัดไปนะครับ