แปลนชีวิตที่เปลี่ยนไป

“โครงสร้างนี้มันขยะชัดๆ คุณคิรากร” เสียงทุ้มหวานแต่เฉียบคมของทิวาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องประชุมใหญ่ แรงสั่นสะเทือนจากนิ้วเรียวยาวที่เคาะลงบนแผ่นแบบพิมพ์เขียวอย่างจังหวะจะโคนดูเหมือนจะกลายเป็นเสียงระเบิดในความรู้สึกของคนทั้งบริษัท ทิวาไม่ได้เงยหน้ามองคู่สนทนา ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาสีเงินยังคงจดจ้องอยู่ที่เส้นสายที่ผิดเพี้ยนบนกระดาษ “ขยะเหรอครับ?” น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบราวกับหุ่นยนต์ของคิรากรดังมาจากหัวโต๊ะประชุม เขาไม่ได้ตะคอก แต่ความนิ่งเฉยนั้นกลับกดดันคนรอบข้างจนแทบหายใจไม่ออก “ผมคำนวณตามหลักฟิสิกส์และแรงต้านทานวัสดุ ทิวา คุณกำลังใช้สุนทรียภาพนำหน้าความเป็นจริง คุณจะสร้างอาคารที่ไม่มีเสารับน้ำหนักกลางเพียงเพราะอยากให้มันดู ‘ลอยตัว’ งั้นหรือ?” ทิวาละสายตาจากแบบร่าง เงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความท้าทาย “ถ้างานออกแบบของฉันมันคือขยะ แล้ววิศวกรรมที่ไร้หัวใจของคุณล่ะเรียกอะไร? กล่องสี่เหลี่ยมคอนกรีตเหรอ? คุณทำลายเส้นสายของสถาปัตยกรรมจนเหลือแค่ความแห้งแล้ง” “ผมวิศวกร ผมมีหน้าที่ทำให้มัน ‘อยู่รอด’ ไม่ใช่ทำให้มัน ‘สวยงาม’ จนพังลงมาทับหัวคนอยู่” คิรากรขยับตัวลุกขึ้นยืน ความสูงที่มากกว่าเกือบสิบเซนติเมตรทำให้เขากลายเป็นเงาทมึนที่ปกคลุมคนตัวเล็กกว่าในทันที “พอก่อนค่ะทั้งสองคน!” รินรดาสาวสวยฝ่ายประสานงานโปรเจกต์แทรกตัวขึ้นมากลางวงด้วยสีหน้าเหงื่อตก เธอรู้ดีว่านี่คือจุดเดือดที่แตะกันไม่ได้ “คือ... ดิฉันมีเรื่องสำคัญจะแจ้งให้ทราบนะคะ โปรเจกต์ ‘Sky Sanctuary’ ของทางสำนักงานใหญ่เคาะออกมาแล้วค่ะ” ทิวาเลิกคิ้วมองเพื่อนสนิทด้วยความสงสัย ส่วนคิรากรยังคงกอดอกนิ่งราวกับรูปปั้น “โปรเจกต์นี้จะเป็นงานร่วมมือพิเศษนะคะ” รินรดากลืนน้ำลายอึกใหญ่ก่อนจะพูดประโยคที่ทำเอาบรรยากาศในห้องเย็นเยือกขึ้นทันตา “สถาปนิกหลักคือคุณทิวา ส่วนวิศวกรผู้ดูแลโครงสร้างและอนุมัติแบบทั้งหมด... คือคุณคิรากรค่ะ” ทิวาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น “นี่เป็นมุกตลกที่ไม่ขำเลยนะรินดา คนที่คุยกันคนละภาษาจะทำงานร่วมกันได้ยังไง?” คิรากรเพียงแค่หรี่ตามองคนตรงหน้า ดวงตาสีเข้มของเขาฉายแววอะไรบางอย่างที่ทิวาอ่านไม่ออก มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความรู้สึกของการเป็นเจ้าของเกมบางอย่าง “ดูเหมือนว่าเราไม่มีทางเลือกนะทิวา ผมเองก็ไม่ค่อยชอบใจนักที่ต้องแก้แบบให้คนเอาแต่ใจ แต่ในเมื่อบริษัทตัดสินใจแล้ว ผมก็ยินดี... ที่จะทำลายงานศิลปะชิ้นเอกของคุณให้กลายเป็นอาคารที่ใช้งานได้จริง” “คุณ!” ทิวากัดฟันแน่น คิรากรเดินอ้อมโต๊ะยาวเข้ามาหาจนหยุดยืนอยู่ตรงหน้าสถาปนิกหนุ่ม กลิ่นน้ำหอมไม้สนจางๆ จากตัวเขาทำให้ทิวารู้สึกเหมือนออกซิเจนในห้องกำลังถูกสูบออกไปจนหมด คิรากรโน้มตัวลงมาเล็กน้อยจนปลายจมูกแทบจะแตะกับหน้าผากของอีกฝ่าย “พรุ่งนี้แปดโมงเช้าที่ไซต์งาน หวังว่าคุณจะเตรียมตัวมาดีพอ... ไม่ใช่เอาแต่ถือกระดานสเก็ตช์แล้วทำหน้าเหมือนคนถูกขัดใจ” คิรากรผละออกไปทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าอึดอัด ทิวากำหมัดแน่น มองตามแผ่นหลังกว้างนั้นไปจนสุดสายตาด้วยความรู้สึกที่สับสนปนเป ทั้งโกรธ ทั้งเกลียด แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นจังหวะรัวแรงอย่างไม่ยอมหยุด รินรดาเดินเข้ามาแตะไหล่เพื่อน “ทิวา... แกไหวนะ?” “ฉันไม่ได้ไหว แต่ฉันจะเอาชนะเขา” ทิวาแค่นเสียงตอบ “คนอย่างหมอนั่นต้องเจอกับสถาปัตยกรรมที่ไม่มีวันพัง เพราะฉันจะออกแบบให้มัน ‘เหนือตรรกะ’ จนเขาต้องยอมก้มหัวให้ดู” ทิวาหันหลังกลับหมายจะเดินออกจากห้องประชุม แต่ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับประตูกระจกบานใหญ่ที่เปิดออกอีกรอบ คิรากรยืนอยู่ที่หน้าประตู เขามองตรงมาที่ทิวาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากเมื่อครู่... มันไม่ใช่ความเย็นชา แต่เป็นความคุกคามบางอย่างที่ทำให้ทิวาต้องหยุดเดิน “เกือบลืมบอกไป...” คิรากรเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับลงจนต่ำพร่า “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป คุณต้องทำรายงานสรุปการออกแบบส่งให้ผมทุกวัน... ที่คอนโดฯ ของผม เพราะผมต้องเซ็นอนุมัติก่อนที่แบบจะหลุดไปถึงมือผู้รับเหมา” ทิวาเบิกตากว้าง “ว่าไงนะ! ให้ฉันไปหาที่คอนโดฯ? คุณจะบ้าหรือไงคิรากร!” คิรากรยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ทิวาไม่เคยเห็นมาก่อน—ยิ้มที่แฝงไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมและชัยชนะ “อ๋อ... หรือว่าคุณกลัว? กลัวว่าจะคุมตัวเองไม่ได้เวลาที่ต้องอยู่กับผมในที่ส่วนตัว... สองต่อสอง” หัวใจของทิวากระตุกวูบ เขาพยายามจะเถียงกลับ แต่เสียงของเขากลับหายไปในลำคอ เมื่อคิรากรก้าวเข้ามาประชิดตัวจนแผ่นหลังของทิวาชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ... --- ขอบคุณที่ติดตามอ่านตอนแรกของ 'เซฟโซนของนายสถาปนิกจอมเนี้ยบ' นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!