ไซด์งานนรกเริ่มขึ้นแล้ว

"ผมบอกกี่ครั้งแล้วว่าแบบเสาน่ะ มันลดทอนไม่ได้ คุณเป็นวิศวกรหรือเป็นนักต้มตุ๋นครับ ถึงอยากจะลดคุณภาพงานด้วยการหั่นเหล็กแกนกลางออกไปแบบนั้น?" เสียงของแทนคุณดังขึ้นท่ามกลางความวุ่นวายของเสียงเครื่องจักรในไซด์งาน เขาไม่สนใจด้วยซ้ำว่าพนักงานที่กำลังมุงดูจะคิดอย่างไร นิ้วเรียวชี้ลงบนแปลนกระดาษขนาด A0 ที่กางอยู่บนโต๊ะไม้ชั่วคราวอย่างดุดัน ดวงตาคู่สวยที่เคยเรียบนิ่งบัดนี้ฉายแวววาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจ ธันวาเงยหน้าขึ้นจากม้วนแบบแปลนที่เขากำลังตรวจสอบอยู่ ชายหนุ่มขยับแว่นสายตาที่เกือบจะหลุดจากสันจมูกเล็กน้อย เสื้อเชิ้ตสีซีดที่พับแขนขึ้นถึงข้อศอกมีคราบฝุ่นปูนเปรอะเปื้อนจนแทบดูไม่ออกว่าเคยเป็นสีอะไร แต่เขากลับไม่สะทกสะท้าน แถมยังแค่นยิ้มที่มุมปาก "แทนคุณครับ... ถ้าโลกนี้หมุนด้วยความเป๊ะของคุณอย่างเดียว ตึกนี้คงสร้างไม่เสร็จจนถึงปีหน้าหรอก" ธันวาลากเสียงยาวอย่างกวนประสาท ก่อนจะก้มลงจดบันทึกยิกๆ "เหล็กน่ะผมรู้ว่าควรใช้เท่าไหร่ แต่มันไม่ใช่สิ่งเดียวที่ค้ำยันโครงสร้างนี้ไว้ ถ้าคุณไม่เข้าใจเรื่องระยะถ่างของคอนกรีต ก็อย่าเอาอีโก้สถาปนิกมาทับถมเรื่องที่ผมคำนวณมา" "อีโก้เหรอ?" แทนคุณแค่นหัวเราะ เหวี่ยงปากกาเมจิกในมือลงบนโต๊ะจนเกิดเสียงดัง 'ปัง' "ผมเรียกมันว่า 'จรรยาบรรณ' ครับคุณวิศวกรมาดเซอร์ งานออกแบบชิ้นนี้เป็นโปรเจกต์ใหญ่ระดับประเทศ แต่ดูสิ่งที่คุณพยายามทำสิ พยายามลดเกรดวัสดุเพื่อเซฟงบให้บริษัท? ถ้าตึกมันร้าวขึ้นมา คุณจะเอาชีวิตพนักงานไปรับผิดชอบไหม?" "ปากจัดเหมือนเดิมเลยนะครับ" ธันวาโยนดินสอทิ้ง แล้วก้าวเข้ามาหาอีกฝ่ายหนึ่งก้าว ระยะห่างที่ลดน้อยลงทำให้บรรยากาศรอบข้างดูอึดอัดขึ้นมาถนัดตา "ตั้งแต่สามปีที่แล้วตอนเราทำโปรเจกต์หอสมุด คุณก็ยังไม่เปลี่ยน... ยังมองผมเป็นคนเลวที่หวังจะพังดีไซน์หรูหราของคุณเหมือนเดิมสินะ" แทนคุณชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อถูกจี้ใจดำ ความทรงจำในอดีตที่เขาพยายามปิดตายเริ่มย้อนกลับมาทักทาย แต่นี่ไม่ใช่เวลามาอ่อนแอ เขาเชิดหน้าขึ้น สบตาสีเข้มของธันวาอย่างไม่มีใครยอมใคร "ผมไม่ได้มองคุณเป็นคนเลว ผมแค่เห็นว่าคุณทำงานแบบขอไปที!" แทนคุณโต้กลับ "และขอบอกไว้ตรงนี้เลยนะธันวา ถ้าคุณยังไม่ปรับปรุงมาตรฐานการทำงานให้ตรงกับแบบที่ผมวางไว้ ต่อให้คุณเป็นเพื่อนสนิทของเจ้าของโครงการ ผมก็จะเดินไปยื่นใบลาออกให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย!" "เอาสิครับ" ธันวาก้าวเข้ามาอีกก้าว จนหน้าอกกว้างแทบจะชนกับไหล่ของอีกฝ่าย "เชิญยื่นใบลาออกได้เลย แต่ในสัญญาฉบับล่าสุดที่บริษัทให้คุณเซ็นน่ะ... มีเงื่อนไขพิเศษอยู่ข้อหนึ่ง" ธันวาโน้มตัวลงมาใกล้ข้างหูของแทนคุณ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดจนคนตัวบางกว่ารู้สึกวูบวาบไปถึงสันหลัง ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำจะกระซิบประโยคที่ทำให้โลกของแทนคุณหยุดหมุนไปชั่วขณะ "คุณจะลาออกไม่ได้จนกว่าโปรเจกต์นี้จะจบ... และนั่นหมายความว่า ต่อจากนี้อีกหกเดือน คุณต้องติดแหง็กอยู่กับ 'คนเลว' อย่างผม ในไซต์งานนรกแห่งนี้ ตลอด 24 ชั่วโมง ถ้าอยากจะเปลี่ยนดีไซน์หรือสั่งแก้แบบ ก็ต้องผ่านมือผมก่อนทุกขั้นตอน" แทนคุณเบิกตากว้าง หันขวับกลับมาเผชิญหน้ากับคนที่กำลังยิ้มกริ่มอย่างผู้ชนะ ทว่าในจังหวะที่หัวใจกำลังเต้นระรัวเพราะความโกรธจัด จู่ๆ เสียงรถยนต์คันหรูที่แล่นเข้ามาจอดเทียบท่าหน้าไซด์งานก็ทำเอาคนงานทั้งหลายหยุดชะงัก ประตูรถเปิดออกพร้อมร่างของหญิงสาวในชุดเดรสสีแดงเพลิงที่ก้าวลงมาด้วยความมั่นใจ เธอคือคนเดียวที่แทนคุณไม่อยากเจอที่สุดในเวลานี้ "ธันวาคะ! เซอร์ไพรส์!" เสียงแหลมสูงของเธอดังขึ้นก่อนจะถึงตัวชายหนุ่ม แต่สายตาของเธอกลับจ้องเขม็งมาที่แทนคุณด้วยแววตาเหยียดหยาม "อุ๊ย... นี่ใครคะ? สถาปนิกหน้าใหม่ที่บริษัทจ้างมาเหรอ? ดูท่าทางจะ 'ดุ' น่าดูเลยนะคะ" แทนคุณนิ่งเงียบ มองดูธันวาที่ขยับถอยห่างออกไปหนึ่งก้าว ราวกับต้องการขีดเส้นแบ่งระหว่างเขากับผู้หญิงคนนั้น แทนคุณรู้สึกได้ทันทีว่าเกมนี้มันเริ่มเปลี่ยนไปแล้ว... มันไม่ใช่แค่เรื่องของงาน แต่มันกำลังกลายเป็นสงครามที่เขายังไม่รู้เลยว่าจุดจบจะอยู่ที่ตรงไหน "อ้อ... ลืมบอกไป" ธันวาหันกลับมามองแทนคุณด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปเป็นเย็นชา "นี่คือคุณแพรว ว่าที่คู่หมั้นของผม และเธอก็จะเป็นคนดูแลเรื่องงบประมาณในโปรเจกต์นี้ทั้งหมดด้วย" สิ้นคำพูดนั้น แทนคุณรู้สึกเหมือนพื้นดินใต้เท้ากำลังสั่นไหว ความโกรธที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยความเย็นเยียบที่แล่นไปตามกระดูกสันหลัง นี่มันไม่ใช่แค่ 'ไซด์งานนรก' อย่างที่เขาคิดไว้ แต่มันคือกับดักที่เขากำลังถูกขังอยู่ข้างในโดยไม่มีทางออก ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับ "จอมยุทธ์เสื้อแพร" ในตอนแรกนะครับ หวังว่าจะถูกใจความแสบสันของคู่นี้นะครับครับ