รอยเลือดบนทางฝุ่น

กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ คละคลุ้งปะปนกับกลิ่นฝุ่นดินแดงและน้ำมันเครื่องรถกระบะยกสูงที่เพิ่งดับเครื่องสนิท ท่ามกลางความมืดมิดของหุบเขาที่โอบล้อมไร่อ้อยสุดลูกหูลูกตา ดร.อรินดา ก้าวลงจากรถด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้งในอก รองเท้าส้นสูงเหยียบย่ำลงบนพื้นกรวดเสียงดังกรอบแกรบ บรรยากาศรอบตัวช่างเยียบเย็นและกดดัน ราวกับผืนป่าแห่งนี้กำลังจับตามองทุกย่างก้าวของศัลยแพทย์สาวผู้บังเอิญหลุดเข้ามาในอาณาจักรแห่งเถื่อนถิ่น "เชิญครับคุณหมอ... นายรออยู่ข้างใน" เสียงทุ้มห้วนของลูกน้องคนสนิทดังขึ้น พร้อมกับผายมือไปยังห้องพักรับรองชั้นบนของเรือนไม้สักทองหลังใหญ่ แสงไฟสีส้มสลัวสาดส่องลอดบานหน้าต่างกระจกเงาดำ อรินดาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติและความเยือกเย็นที่เธอสะสมมาตลอดอาชีพการแพทย์เข้าช่วยพยุงจิตใจ ในฐานะหมอผ่าตัดหัวใจมือหนึ่ง เธอย่อมคุ้นเคยกับความเป็นความตาย แต่ความตายในอาณาจักรของภูผานั้น เต็มไปด้วยกลิ่นอายของอำนาจและการล้างแค้นที่เธอไม่เคยอยากเกี่ยวข้องด้วยเลยสักนิด ประตูไม้บานใหญ่ถูกผลักเปิดออก กลิ่นอายบุหรี่ราคาแพงปะทะเข้ากับจมูกทันที บนเตียงนอนกว้างกลางห้อง ร่างกำยำไร้เสื้อผ้าท่อนบนของ ภูผา อัครเดโช กำลังนั่งพิงหัวเตียงด้วยใบหน้าบึ้งตึง บาดแผลฉกรรจ์จากการถูกกระสุนปืนเฉี่ยวผ่านสีข้างด้านขวายังคงมีเลือดไหลซึม กล้ามเนื้อแกร่งเกร็งนูนทุกมัดตามแรงหายใจกระชั้นชิด แววตาคมกริบดั่งพญาอินทรีหิวกระหายจ้องมองตรงมาที่เธอราวกับจะกลืนกินทั้งตัว "ช้าจริงนะคุณหมอ... คิดว่าผมจะตายก่อนที่คุณจะมาถึงหรือไง" เสียงแหบพร่าทว่าทรงอำนาจเอ่ยขึ้นด้วยความไม่สบอารมณ์ รอยยิ้มหยันปรากฏที่มุมปากหยักลึก ทว่าดวงตากลับพราวระยับด้วยแรงขับบางอย่างที่ทำให้อรินดาต้องเบือนหน้าหนี "ถ้าคุณอยากตายเร็วกว่ากำหนด ฉันคงห้ามไม่ได้หรอกค่ะ... เอ้ย... ผมหมายถึง ผมคงห้ามไม่ได้หรอกครับ" อรินดาเผลอหลุดคำพูดตามความคุ้นเคย แต่รีบแก้คำพูดแทบไม่ทันเมื่อสบเข้ากับสายตาดุร้ายที่จ้องเขม็ง "ปากเก่งดีนี่... หวังว่าฝีมือตอนใช้มีดผ่าตัดจะคมเหมือนปากคุณนะ" ภูผาแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะขยับตัวเล็กน้อยจนบาดแผลปริแตก เลือดสีแดงฉานไหลอาบผิวเนื้อสีแทนยิ่งขับเน้นความเถื่อนดิบของชายหนุ่มให้เด่นชัดขึ้น อรินดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอเดินเข้าไปใกล้เตียง กลิ่นกายบุหรี่ผสมกลิ่นอายบุรุษเพศที่ร้อนรุ่มแผ่ซ่านเข้ามารบกวนประสาทสัมผัส มือเรียวภายใต้ถุงมือยางหยิบเครื่องมือแพทย์ออกจากกระเป๋าอย่างคล่องแคล่ว พยายามอย่างยิ่งที่จะควบคุมมือไม่ให้สั่นไหวต่อหน้าเสือร้ายตัวนี้ "กระสุนถากผ่านเนื้อเยื่อไปแค่นิดเดียวครับ แต่ต้องรีบทำความสะอาดและเย็บปิดปากแผลก่อนจะติดเชื้อ... อยู่นิ่ง ๆ ด้วยครับ" อรินดาสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มันกลับทำให้ภูผาพ่นลมหายใจพร่าร้อนออกมาอย่างนึกสนุก "ถ้าผมอยู่นิ่ง ๆ แล้วคุณหมอจะกล้าแตะตัวผมถนัดเหรอ... หืม?" ภูผาไม่พูดเปล่า มือหนาฉวยโอกาสคว้าข้อมือเรียวของอรินดาไว้แน่น แรงบีบจากอุ้งมือหนาราวกับคีมเหล็กที่ไร้ความปรานี ดึงรั้งร่างบางให้เซเข้าไปประชิดเตียงนอน กลิ่นกายหอมกรุ่นของดอกไม้ป่าผสมกลิ่นสะอาดเฉพาะตัวของแพทย์หญิงตีเข้าจมูกชายหนุ่มอย่างจัง แรงดึงดูดทางเพศที่รุนแรงและดิบเถื่อนพุ่งพล่านขึ้นในอากาศรอบตัวจนแทบหายใจไม่ออก "ปล่อยฉัน... เอ๊ย... ปล่อยผมนะครับคุณภูผา! ผมต้องทำแผลให้คุณ" อรินดาพยายามบิดข้อมือหนี หัวใจเต้นรัวระทึกไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะสัมผัสร้อนลวกที่แผ่ซ่านผ่านผิวเนื้อต่างหาก "เรียกผมว่าภูผาเฉย ๆ ดีกว่าคุณหมอ... ฟังดูสนิทกันดีออก" เสียงกระซิบต่ำพร่าดังอยู่ข้างใบหูของเธอ ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนอรินดาขนลุกซู่ สัญชาตญาณเตือนภัยกรีดร้องในหัว แต่ร่างกลับไร้เรี่ยวแรงจะขัดขืนเมื่อภูผาใช้มืออีกข้างรวบเอวคอดกิ่วเข้าหาตัว จนหน้าอกแนบชิดกับแผงอกเปลือยเปล่าที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยแผลเป็น ความใกล้ชิดนี้ทำเอาสติสัมปชัญญะของศัลยแพทย์สาวกระเจิง ร่างกายของเธอกำลังทรยศต่ออุดมการณ์ ความอบอุ่นและพละกำลังมหาศาลจากชายหนุ่มแผ่ซ่านเข้ามาครอบงำ อรินดาสบตาคมกริบที่เต็มไปด้วยประกายปรารถนาอย่างไม่ปิดบัง ริมฝีปากหยักลึกเคลื่อนเข้ามาใกล้จนเกือบชิด รสชาติแห่งอันตรายและเสน่หาที่ไร้ทางหนีโถมเข้าใส่จนเธอแทบละลาย "คุณมันบ้า... อื๊อ!" คำพูดต่อมาถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อภูผาฉวยโอกาสกดริมฝีปากลงมาครอบครองเรียวปากอิ่มของเธออย่างไร้ความปรานี จุมพิตที่เริ่มต้นด้วยความดุดันและเอาแต่ใจ ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนลึกซึ้งที่สูบEวิญญาณ อรินดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พยายามทุบตีอกแกร่งเพื่อประท้วง แต่เรียวแรงอันน้อยนิดกลับไม่ต่างอะไรจากการลูบไล้ ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รสชาติของความดิบเถื่อนและแรงปรารถนาอันรุนแรงทำให้สมองของอรินดาทื่อชา ร่างกายอ่อนยวบยาบราวกับขี้ผึ้งลนไฟ เธอกำเสื้อของเขาแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ปล่อยให้ความหวามไหวเข้าครอบครองพื้นที่ทุกตารางนิ้วในความรู้สึก ทว่า... ในวินาทีที่เปลวไฟแห่งเสน่หาลุกโชนถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักหน่วงพร้อมกับเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ตามด้วยเสียงทุ้มของตะวัน ทนายความหนุ่มคู่ปรับที่ตะโกนก้องมาจากด้านนอกด้วยความร้อนรน "คุณอรินดา! คุณอยู่ในนั้นหรือเปล่า เปิดประตูให้ผมเดี๋ยวนี้!" ภูผาผละริมฝีปากออกช้า ๆ อย่างไม่สบอารมณ์ นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิดที่เหยื่อในกำมือเกือบจะหลุดลอย เขาใช้นิ้วหัวแม่มือปาดเช็ดริมฝีปากบวมเจ่อของหญิงสาวเบา ๆ ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบชิดริมหูด้วยน้ำเสียงคำรามต่ำที่สั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ "บอกไอ้หน้าอ่อนนั่นซะ... ว่าถ้ามันก้าวเข้ามาในห้องนี้อีกก้าวเดียว ผมจะเป่าสมองมันทิ้งซะตรงนี้!" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางดาร์กโรมานซ์ครั้งนี้ไปด้วยกันนะครับ