กล้องเริ่มบันทึก

“ถ้าจะให้ฉันเล่นเป็นนางเอกที่ดูโง่เขลาและอ่อนแอเหมือนดอกไม้ริมทางแบบนี้... ผู้กำกับคะ ดิฉันว่าเราควรคุยกันใหม่ก่อนที่งบประมาณกองถ่ายจะละลายไปกับโปรดักชั่นที่แสนจืดชืดนี่นะคะ” เสียงใสทว่ากังวานด้วยอำนาจของเรนะดังแทรกผ่านความเงียบงันของสตูดิโอขนาดใหญ่ บรรยากาศที่เคยเคร่งเครียดจากการเซ็ตไฟพลันหยุดชะงักลงทันที ทีมงานทุกคนต่างลดมือที่กำลังวุ่นวายลง ก่อนจะหันมามองเป็นตาเดียวที่จุดศูนย์กลางของสตูดิโอ เรนะ ในชุดเดรสผ้าไหมสีแดงเพลิงที่ขับผิวขาวผ่องให้ดูโดดเด่นท่ามกลางฉากหลังโทนเทาหม่น ยืนตระหง่านอยู่บนรองเท้าส้นเข็มที่จิกพื้นสตูดิโอราวกับกำลังประกาศอาณาเขต เธอไม่ได้เดินเข้ามาด้วยความประหม่าของนักแสดงหน้าใหม่ แต่ก้าวเข้ามาด้วยท่วงท่าของ ‘เจ้าของพื้นที่’ ที่เพิ่งตัดสินใจจะมายึดครองกองถ่ายนี้ตั้งแต่วินาทีแรกที่ก้าวเท้าเข้ามา คีย์ ผู้กำกับสาวมือทองที่นั่งอยู่หลังจอมอนิเตอร์ค่อยๆ ถอดแว่นสายตาออก เผยให้เห็นดวงตาเรียวคมที่ฉายแววเย็นเยียบ เธอไม่ได้โกรธจนหน้าแดงเหมือนใครหลายคนที่เรนะเคยร่วมงานด้วย แต่สิ่งที่ส่งออกมาจากตัวผู้กำกับคนนี้กลับน่าขนลุกยิ่งกว่า... ความนิ่งสงบที่เหมือนพายุที่กำลังก่อตัว “คุณเรนะ...” คีย์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่ากดต่ำจนคนที่ได้ยินต้องเผลอกลั้นหายใจ เธอหยัดกายลุกขึ้นช้าๆ ก่อนจะเดินตรงเข้ามาหาอินฟลูเอนเซอร์สาวคนดัง “คุณเพิ่งจะมาถึงกองถ่ายสายไปยี่สิบนาที และสิ่งแรกที่คุณทำคือการเดินมาวิจารณ์งานที่ทีมงานของฉันทุ่มเททำกันมาทั้งคืน... คุณคิดว่าคุณเป็นใครในกองนี้คะ?” เรนะไม่ได้ถอยหนี เธอเชิดหน้าขึ้นรับสายตาที่คมกริบนั้นอย่างไม่ลดละ “ฉันเป็น ‘เรนะ’ ค่ะ และถ้าดิฉันเซ็นสัญญามาแสดงนำในเรื่องนี้ ดิฉันก็มีสิทธิ์ที่จะปกป้องภาพลักษณ์ที่ควรจะเป็นของตัวละคร ไม่ใช่การมาแสดงเป็นหุ่นเชิดในละครน้ำเน่าที่คุณกำกับอยู่” “เหรอคะ” คีย์ขยับตัวเข้ามาจนระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ แนวซิตรัสของคีย์ปะทะกับกลิ่นกุหลาบหอมหวานของเรนะจนเกิดเป็นความรู้สึกที่ตัดกันอย่างรุนแรง “จำไว้นะคะเรนะ ในโลกของฉัน... อีโก้ของคุณที่พกมาเต็มกระเป๋าน่ะ เอาไว้ใช้ตอนอยู่หน้ากล้องตอนที่ฉันสั่ง ‘แอ็กชัน’ เท่านั้น แต่ถ้ายังไม่ถึงเวลา... ก็หุบปากแล้วไปเข้าที่ซะ เพราะฉันไม่ชอบให้นักแสดงที่เอาแต่ใจตัวเองมาทำตัวเป็นผู้กำกับซ้อนในกองของฉัน” ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้งหลังจากประโยคนั้น สมาชิกในกองถ่ายต่างแทบไม่กล้าขยับตัว เรนะเม้มริมฝีปากแน่น แต่ในขณะเดียวกัน แววตาของเธอกลับพราวระยับด้วยความท้าทาย เธอไม่เคยเจอใครที่กล้าด่าเธอตรงๆ ด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่เฉือดเชือดได้ขนาดนี้มาก่อน “ได้ค่ะ คุณผู้กำกับ” เรนะยิ้มบางๆ ที่ดูเหมือนจะอ่อนหวานแต่ซ่อนเข็มพิษไว้ “ถ้าคุณมั่นใจนักว่าสายตาของคุณมันเฉียบคมพอที่จะมองเห็นศักยภาพที่แท้จริงของฉัน... งั้นก็เริ่มถ่ายเลยสิคะ แล้วมาดูกันว่า... คุณจะคุมเกมนี้อยู่จนจบหรือเปล่า” คีย์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเรนะ ราวกับพยายามจะค้นหาอะไรบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความมั่นใจที่ดูเหมือนไม่มีวันพังทลายนั้น ครู่หนึ่งที่คีย์เผลอหลุดไปในความทรงจำ... ดวงตาคู่นี้ สีหน้าแบบนี้ มันช่างชวนให้คิดถึงใครบางคนในอดีตที่เธอเคยพยายามลืม แต่ยิ่งพยายามจะทำลายมันทิ้ง เธอกลับพบว่ามันยิ่งฝังรากลึก “ทุกคน! เตรียมตัวให้พร้อม” คีย์ตะโกนสั่งทีมงานโดยไม่ละสายตาไปจากใบหน้าของเรนะ “กล้องหนึ่ง ซูมโคลสอัปที่ใบหน้าเธอ ไฟ... ดึงแสงไฮไลต์ที่ดวงตาให้เด่นที่สุด” เรนะก้าวไปยืนในตำแหน่งที่ถูกกำหนดไว้ เธอสูดลมหายใจลึก ก่อนจะสวมวิญญาณตัวละครที่เธอเคยดูถูกเมื่อครู่นี้ แต่ทว่าในแววตาที่จ้องมองผ่านเลนส์กล้องไปหาคีย์นั้น กลับมีความนัยบางอย่างซ่อนอยู่ มันไม่ใช่ความอ่อนแอ แต่มันคือความต้องการที่จะครอบครอง... ครอบครองทุกสายตาของผู้กำกับสาวคนนี้ให้เป็นของเธอเพียงคนเดียว “เริ่มถ่ายได้” คีย์พึมพำกับตัวเองขณะมองภาพในจอมอนิเตอร์ ทว่าในจังหวะที่คีย์กำลังจะสั่งให้เรนะเริ่มบทพูด เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูสตูดิโอ พร้อมกับการปรากฏตัวของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดสูทเนี้ยบกริบที่เดินตรงเข้ามาหาเรนะด้วยสีหน้าถมึงทึง “เรนะ! เธอกำลังทำบ้าอะไรอยู่? ยกเลิกกองถ่ายนี้เดี๋ยวนี้! เรื่องหุ้นของบริษัทที่บ้านกำลังมีปัญหาใหญ่... เธอไม่มีเวลามาเล่นละครตบตาคนดูแบบนี้หรอกนะ!” ชายคนนั้นคว้าข้อมือของเรนะแรงๆ จนเธอนิ่วหน้า คีย์ที่เห็นเหตุการณ์ตรงหน้าพุ่งตัวออกมาจากหลังมอนิเตอร์ทันทีโดยสัญชาตญาณ เธอคว้าข้อมือของชายคนนั้นไว้แน่น ก่อนจะกระชากออกอย่างแรงจนเขาเซถอยหลังไปหลายก้าว “ที่นี่กองถ่ายของฉัน” คีย์ยืนบังหน้าเรนะไว้ ราวกับแม่เสือที่ปกป้องเหยื่อของตน “และถ้าคุณคิดจะมาสร้างเรื่องวุ่นวายที่นี่แม้แต่วินาทีเดียว... อย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะคะ ว่ากองถ่ายนี้มีกฎที่เข้มงวดแค่ไหน... โดยเฉพาะกับคนที่ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเหยียบเข้ามาในพื้นที่ปิดแบบนี้” คีย์หันกลับมามองเรนะที่ยืนนิ่งตะลึงกับท่าทีของเธอ ก่อนจะลดมือลงและจ้องมองเรนะด้วยแววตาที่แปรเปลี่ยนไปจากเดิม... มันมีความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ลึกๆ จนเรนะแทบจะหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องราวที่แสนเข้มข้นนี้นะคะ ควีนบีทูโกจะรอพบทุกคนในตอนถัดไปค่ะ!